محاسبة تعداد سلول هاي بتا
به منظور محاسبة تعداد سلول هاي بتا و پراكندگي آنها تصوير پانكراس توسط عدسي شيءX 40 با منفذ عددي 25 توسط دوربين ويدئويي به صفحة مانيتور منتقل شد. ده ميدان به صورت كاملاً تصادفي انتخاب و سلول هاي بتا با رنگ ارغواني در جزاير لانگرهانس شمارش شدند (3).
سطح گلوكز خون هر هفته اندازه گيري شد. براي اندازه گيري از دستگاه گلوكومتر استفاده شد.
خون گيري از رت با لانست زدن به وريد دمي رت انجام گرفت. هشت ساعت پيش از انجام آزمايش، مواد غذايي از دسترس حيوانات خارج شد تا سطح گلوكز خون به سطح ثابت و پايدار برسد و فقط آب در اختيار رت ها قرار گرفت. براي محاسبة پارامترهاي آماري از ميانگين، انحراف معيار و خطاي معيار ميانگين استفاده شد. در ابتدا به منظور بررسي نرمال بودن توزيع داده ها، از آزمون شاپيروويك1 استفاده شد و سپس داده هاي داراي توزيع نرمال با آزمون آنواي يكسويه2 و آزمون تعقيبي شفه تجزيه وتحليل شدند و براي مقايسة درونگروهي سطح گلوكز خون از آزمون t وابسته استفاده شد. مقادير 05/0≤P براي تعيين سطح معنا دار بودن اختلاف هاي بين گروه ها در نظر گرفته شد.

نتايج و يافته هاي تحقيق سطح گلوكز خون
در جدول 2 ميانگين سطح گلوكز خون در هر گروه پيش و پس از آزمون و ميانگين ميزان تغيير در سطح گلوكز خون در اين هشت هفته ارائه شده است.

جدول 2. ميانگين سطح گلوكز خون (mg/dl) در گروههاي كنترل و تجربي
t
همبسته t
مستقل پس آزمون پيش آزمون گروه
0/15 —- 120/70  14/62 119/90 13/30 سالم كنترل
1/20 —- 125/30  9/83 119/00 13/47 سالم تمرين
0/79 * 26/07 472/62  14/ 468/12  22/83 ديابتي كنترل
* 11/98 * 19/48 275/40  16/15 403/60  30/92 ديابتي روي
0/45 * 39/10 505/44  12/58 505/66  14/84 ديابتي تمرين
* 28/02 * 21/70 245/50  14/06 415/20  22/36 ديابتي تمرين و روي
 نشانة معنا داري آماري 05/0 ≤P
تي مستقل در جدول 2 نشان مي دهد سطح گلوكز خون گروه هاي ديابتي پس از ديابتي شدن رت ها و پيش از اجراي پروتكل تمريني در مقايسه با گروه C تفاوت معنا داري داشتند (001/0<P). همچنين اثر تمرين در هر گروه با تي همبسته بررسي شد. با توجه به جدول 2 ميانگين سطوح گلوكز خون رتهاي گروه هاي DZ و DZE پيش و پس از هشت هفته كاهش معنا داري داشتند، اما در گروه DE و همچنين گروههاي ديگر سطح گلوكز خون تفاوت معنا داري نداشتند (001/0<P).

پراكندگي سلول هاي بتاي پانكراس
در جدول 3 ميانگين تعداد سلول هاي بتاي پانكراس در هر μm5 در گروه ها ارائه شده است.

جدول 3. ميانگين تعداد سلول هاي بتاي پانكراس در هر μm5 در گروه ها
تعداد حداكثر حداقل t مستقل ميانگين گروه
10 173 168 *43/31 170/70 0/59 سالم كنترل
10 174 169 *37/26 171/60 0/58 سالم تمرين
8 132 126 ——- 128/50 0/78 ديابتي كنترل
10 165 159 *25/80 162/10 0/60 ديابتي روي
9 146 139 *11/05 143/55 0/80 ديابتي تمرين
10 172 167 *36/37 169/60 0/52 ديابتي تمرين و روي
 نشانة معنا داري آماري نسبت به گروه ديابتي كنترل 05/0<P

با توجه به جدول 3 ميانگين تعداد سلول هاي بتاي پانكراس در هر μm5 در گروه هاي DZ ،CE ،C، DE و DZE نسبت به گروه D تفاوت معنا داري دارند.

بحث و نتيجه گيري
هدف از اين مطالعه بررسي اثر مصرف مكمل روي و هشت هفته تمرين هوازي بر سطح گلوكز خون و توزيع سلول هاي بتا پانكراس در رت هاي ديابتي با استرپتوزويسين است. سطح گلوكز خون به طور چشمگيري در گروه هاي DZو DZE در مقايسه با گروه D كاهش يافت (001/0<P). تعداد سلول هاي بتاي جزاير لانگرهانس، در گروه هاي DZ ،DE و DZE به طور معنا داري بالاتر از گروه D بود. همچنين قابل مقايسه با گروه هاي شاهد (گروه C و CE) بودند (001/0<P).
نتايج اين مطالعه نشان داد كه مكمل روي مي تواند نقش مؤثري در مديريت ديابت داشته باشد و احتمالاً با كنترل بيماري ديابت و تحريك سلول هاي بتا مي تواند به افزايش ترشح انسولين منجر شود.
همچنين تا حد زيادي از تخريب سلول هاي بتاي باقي مانده به وسيلة برخي از تغييرات پاتولوژيك مثل هيپرتروفي جلوگيري كند. همچنين نتايج نشان داد كه تمرين نقش مؤثري در بهبود عوارض ديابت از جمله، كاهش سطح گلوكز خون، افزايش حساسيت به انسولين و بهبود وضعيت آنتي اكسيداني از چندين سيستم دارد. به طور كلي، نتايج نشان داد كه روي و هشت هفته تمرين هوازي به كاهش سطح گلوكز خون و حفظ سلولهاي بتا در رت هاي ديابتي شده با استرپتوزويسين منجر مي شوند.
سلول هاي بدن از گلوكز به عنوان سوخت اصلي استفاده مي كنند كه در اين ميان عنصر روي نقش مؤثري در جذب گلوكز از سوي سلول ها به عهده دارد. به همين دليل در افرادي كه سطوح گلوكز خون آنها بالاست و از انسولين استفاده مي كنند، نقش روي در كاهش ميزان سطح گلوكز خون اين افراد بي تأثير نيست و همزمان با انسولين مي تواند از ديابت و عوارض آن جلوگيري كند.
در مطالعة برون و همكاران نيز استفاده از مكمل روي موجب بهبود تست گلوكز در بيماران ديابتي شد (8). شيشوا و همكاران و يوشيكاوا و همكاران نيز نشان دادند تجويز داخل صفاقي تركيبات روي سبب بهبود هيپرگليسمي و تست تحمل گلوكز در حيوانات آزمايشگاهي مي شود، اما با يافتة استخري و همكاران در تضاد است؛ آنها ارتباطي بين غلظت روي در سرم و سطح گلوكز خون ناشتا در بيماران مبتلا به ديابت نيافتند (22،19، 12).
شكل 4 نتايج تأثير دو متغير تمرين هوازي و مكمل روي بر سطح گلوكز خون را متفاوت نشان مي دهد. در گروه DE، تمرين هوازي تأثيري بر كاهش سطح گلوكز خون در گروههاي DE و D نداشته است (05/0>P). اندازة اثر اين دو گروه تنها 3 درصد بوده است، در نتيجه تمرين هوازي تأثيري بر سطح گلوكز خون در طول هشت هفته ندارد.
تفاوت معنا داري در سطح 05/0<P بين گروه DZE با گروه DZ وجود دارد كه اندازة اثر بين اين دو گروه 37 درصد است. اين يافته نشان مي دهد مصرف سولفات روي و تمرين تأثير بسزايي بر كاهش سطوح گلوكز خون نسبت به گروه DZ دارد. يافته ها نشان داده است كه احتمالاً تأثير همزمان روي و تمرين بيش از تأثير عنصر روي به تنهايي است.

0.00
100.00
200.00
300.00
400.00
500.00
600.00
W1
W2
W3
W5
W6
W7
W4
mg/dl

خون

گلوكز

سطح

هفته

زمان
C
CE
DC

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

DZ
DE
DZE

0.00

100.00

200.00

300.00

400.00

500.00

600.00


پاسخ دهید