¥

نشانة معنا داري در (001/0≤P) در مقايسه با گروه كنترل
¥. نشانة معنا داري گروه كادميوم در مقايسه با گروه شنا در (04/0≤P) و در مقايسه با گروه كنترل در (001/0≤P) نمودار 1. ميانگين تغييرات وزن موش هاي رت مادر نژاد ويستار

يافته هاي پژوهش در نمودار 2 نشان ميدهد كه VEGFرية مادران در گروه كادميوم به طور معنا داري نسبت به گروه كنترل كاهش يافت (001/0 ≤P).

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

نشانة معنا داري (001/0≤P) در مقايسه با گروه كادميوم
¥. نشانة معنا داري (001/0≤P) گروه كادميوم در مقايسه با ساير گروه ها
نمودار 2. ميانگين تغييرات سطوح VEGF رية گروهاي پژوهش
از سوي ديگر سطح VEGF رية مادران در گروه شنا (31/15درصد) و در گروه كادميوم -شنا(13/17 درصد) نسبت به گروه كنترل افزايش يافت كه اين افزايش از نظر آماري معنا دار نبود.
اما اين تغييرات در سطوح VEGF رية مادران گروه كادميوم در مقايسه با ساير گروه ها به ميزانمعنا داري كمتر بود (001/0≤P).

بحث و نتيجه گيري
اين مطالعه درصدد بررسي تأثير كادميوم در دوران بارداري بر فاكتور رشد اندوتليال عروقي ريه و نقش تمرين ورزشي شناي استقامتي زيربيشينه در برهمكنش نسبت به آلودگي زيست محيطي كادميوم بود.
نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه وزن مادران در گروه كادميوم، شنا و كادميوم – شنا به طور معنا داري كاهش مي يابد (001/0 ≤P)، و كادميوم و ورزش شنا هر دو موجب كاهش وزن مادر مي شود. در مورد اثر كادميوم، يافته هاي اين پژوهش با پژوهش هاي قبلي انجام گرفته روي موش هاي باردار همخواني دارد (18). مطالعات حاكي از وجود شيب مادر به جنين در كادميوم خون و حفظ انتخابي بعضي از مواد و از جمله كادميوم در جفت است. اين امر بر نسبت روي به كادميوم اثر مي گذارد و كاهش وزن نوزاد هنگام تولد ممكن است به علت فقدان روي در اثر كاهش نسبت روي به كادميوم در جفت باشد (18).
از سوي ديگر براساس نتايج مطالعات انجام فعاليت هاي منظم جسماني در دوران بارداري عوارض معين و مشخصي بر پيامدهاي حاملگي ندارد و تنها ممكن است خطر تولد نوزادان با وزن پايين و بسيار پايين را كاهش دهد (21). گرشاسبي و فقيه زاده نيز نشان دادند كه تمرين هوازي زيربيشينه به صورت سه جلسه در هفته به مدت دوازده هفته در مقايسه با گروه كنترل، تفاوت معناداري در افزايش وزن مادر در دوران بارداري، طول حاملگي و وزن نوزاد ايجاد نمي كند (7). ممكن است شدت و مدت زمان هر جلسه، تعداد جلسات در هفته، سابقة انجام ورزش قبل از حاملگي و نوع ورزش (هوازي و بي هوازي) بر وزن گيري مادر در طول بارداري تأثير بگذارد. يافته هاي مگان و همكاران (2002) در مورد تأثير ورزش هاي مختلف (تمرين سبك هوازي، پنج بار در هفته به مدت 20 هفته و تمرين ملايم و سنگين هوازي تا 28 هفته) بر وزن گيري مادر در دوران حاملگي تفاوت معنا داري بين گروه كنترل و گروه هاي تمريني سبك و ملايم نشان نداد، اما گروه ورزش سنگين نوزادان كم وزن تري داشتند (24) كه با نتايج پژوهش حاضر همخواني دارد. بنابراين به نظر مي رسد علت مغايرت يافتة پژوهش حاضر با يافته هايگرشاسبي و سايرين در برنامة تمريني به ويژه تعداد جلسات بيشتر در طول هفته است.
نتايج اين پژوهش نشان داد كه مقدار VEGF رية مادران در گروه كادميوم به طور معنا داري نسبتبه گروه كنترل كاهش يافت (05/0 ≤P).
مطالعات نشان دادند كه كادميوم با مهار فعاليت آنزيم ها و مولكول هاي ضد اكسايشي موجب اختلال در دستگاه دفاعي ضد اكسايشي و ايجاد استرس اكسايشي مي شود (32، 31،6). بدن با سازوكارهاي دفاعي گوناگوني با استرس اكسايشي مقابله مي كند. افزايش قرارگيري در معرض كادميوم، موجب افزايش توليد گونه هاي اكسيژني فعال (ROS) و در نتيجه ايجاد استرس اكسايشي مي شود. از سوي ديگر افزايش مقدار ROSمي تواند موجب افزايش و تثبيت فعاليت HIF-1α شود (36، 4). تحريك ROS ممكن است موجب افزايش نفوذپذيري عروق از طريق تنظيم افزايشي VEGF شود كه اين افزايش VEGF نيز خود متأثر از تنظيم افزايشي فاكتور القايي ناشي از هيپوكسي (HIF-1α ) است (34). لي و همكاران (2006) گزارش كردند كه استرس اكسايشي از طريق توليد ROS نقش بحراني در شروع يا بدتر شدن استرس هاي ريوي ايفا مي كند. همچنين موجب تحريك بيان VEGF مي شود (20)، بنابراين انتظار مي رود كادميوم با ايجاد استرس اكسايشي موجب افزايش بيان VEGF شود كه با نتايج پژوهش حاضر مغاير است. كويينگ(2007) (34)، الكس (2009)(3) و هيروشي(2010)(12) در پژوهش هاي جداگانهاي افزايش بيان VEGF در شرايط هيپوكسي و استرس اكسايشي را تأييد كردند كه با يافته هاي پژوهش حاضر همخواني ندارد. دوز مصرفي كادميوم ميتواند توجيه احتمالي كاهش VEGF باشد. كادميوم در شرايط هايپوكسي در رفتاري وابسته به دوز موجب كاهش سطوح همةMRNA هاي ژنهاي القايي هايپوكسي مي شود. در نتيجه مي توان انتظار داشت كه كادميوم از اتصال HIF-1α به عناصر پاسخ به هايپوكسي جلوگيري مي كند. كادميوم موجب مسدود شدن تثبيت ناشي از هيپوكسي پروتئين HIF-1α و در نتيجه كاهش بيان ژنهاي القايي هايپوكسي شامل ژن اريتروپويتين و كمك به توسعه و ايجاد كمخوني مي شود (18). كادميوم با دوز مصرفي در پژوهش حاضر سبب تخريب بافت ريه و در نتيجه
كاهش سطوح VEGF مي شود كه با میج کینتــــا 1 و همكاران (2011) مبني بر تأثيرات دوگانةكادميوم در غلظت هاي پايين (5 و 10 ميلي مول) در افزايش VEGF و مهار بيان VEGF در غلظت هاي بالا با تخريب سلول، همسوست (17).
مطالعات مختلف احتمال ابتلا به آمفيزم ريوي را در افراد در معرض مسموميت با كادميوم تأييد كردند (23، 17). يكي از نشانه هاي اين بيماري كاهش فاكتورهاي رشدي از جمله VEGF است ( 46،43). بنابراين تغييرات بافتي ريه به علت قرارگيري در معرض كادميوم ميتواند توجيه كاهش VEGF در رية موش هاي مادر در معرض كادميوم باشد.
از سوي ديگر نتايج پژوهش حاضر حاكي از عدم تغيير معنا دار مقدار VEGF ريه در پي يك دوره تمرين استقامتي شنا در دوران بارداري بود. مطالعات انجامگرفته روي موش هاي غيرباردار آمارال و همكاران (2000) (1)، هوسين و همكاران2(15) و موش هاي باردار توسط گيلبرت و همكاران (2012) (8) همخواني ندارد.
براساس نتايج پژوهشها VEGF عامل كليدي مهمي در ايجاد سازگاري هاي مختلف آنژيوژنزي پس از انجام تمرينات استقامتي است. هايپوكسي موضعي ناشي از تمرينات استقامتي از ابتدايي ترين محرك ها براي ايجاد سازگاري هايي مانند افزايش چگالي مويرگي و ظرفيت اكسيداتيو است (44،39). با اين حال، هايپوكسي در برخي مطالعات مؤيد افزايش بيانROS (11) و در برخي ديگر كاهش توليد آن بود (45). از سوي ديگر ROS نتايج متفاوتي را در افزايش يا كاهش سطوح HIF-1α نشان داده است (47،29).
تمرينات سخت ورزشي مانند تمرين ورزشكاران حرفه اي براي مسابقات موجب افزايش چشمگير اكسيژن مصرفي و توليد راديكال هاي آزاد مي شود. اين امر به عدم تعادل اكسيدان –آنتي اكسيدان و افزايش ROS هنگام تمرينات سخت منجر مي شود و سيستم دفاع آنتي اكسيداني بدن را به مبارزه مي طلبد. درصورتي كه توليد راديكال هاي آزاد از توان مقابلة سيستم آنتي اكسيداني بدن بالاتر رود، فشار اكسايشي ايجاد مي شود (37، 2). نتيجة اين مقابله كاهش ذخاير آنتياكسيداني و افزايش حساسيت


پاسخ دهید