*

نمودار 1. ارتفاع پرش عمودي پس از اجراي سه پروتكل (SE±ميانگين)
* تفاوت معنادار نسبت به پروتكل گرم كردن بهتنهايي (كنترل) (028/0=p)

فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني چهارسر ران. نتايج نشان داد كه فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني چهارسر ران در جريان پرش عمودي در بين اندازههاي تكراري تفاوت دارد (266/0=2η، 033/0=F=3/99 ،P). نتايج آزمون تعقيبي مربوط به فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني چهارسر راندر نمودار 2 آورده شده است.

*

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

*

نمودار 2. فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني چهارسر ران در جريان پرش پس از اجراي سه پروتكل
(SE±ميانگين)
*تفاوت معنادار نسبت به پروتكل گرم كردن بهتنهايي (كنترل) (001/0=P)

فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني همسترينگ. فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني همسترينگ در جريان پرش در بين اندازههاي تكراري تغيير معناداري نداشت (062/0=2P=0/494 ،η، 73/0=F). نتايج آزمون تعقيبي مربوط به فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني همسترينگ در نمودار
3 آورده شده است.

نمودار3. فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني همسترينگ در جريان پرش پس از اجراي سه پروتكل
(SE±ميانگين)
يافتهها
هدف از اين پژوهش بررسي اثر اجراي نيماسكوات هاي پويا با دو شدت متفاوت بر عملكرد و فعاليت الكترومايوگرافي در جريان پرش عمودي نوجوانان پسر ورزشكار بود. يافتهها نشان داد كه اجراي يك نوبت دو تكراري نيم اسكوات پويا با شدت 40 درصد يك تكرار بيشينه پس از گرم كردن افزايش معناداري را در ارتفاع پرش عمودي نسبت به گرم كردن به تنهايي به صورت موقت پديد ميآورد. اين يافته با يافتههاي پژوهش هايي كه آزمودنيهاي آنها افراد تمريننكرده بودند همخواني داشت (21،20)، به طوريكه آزمودنيهاي تمرين نكرده به بارهاي سبكتر پاسخ بهتري نشان ميدهند (21،20،5). از آنجا كه ميزان قدرت بيشينه در ورزشكاران نوجوان تحت تأثير شرايط سني آنها قرار ميگيرد (1) و همچنين ميزان بهرهمندي از پديدة PAP از قدرت بيشينه تأثير ميپذيرد (5)، بهنظر ميرسد كه آزمودنيهاي نوجوان پاسخ بهتري را به بارهاي مقاومتي كمتر نشان دهند. اگرچه پژوهشي در زمينة بررسي اثر موقت نيرومندسازي پسفعالي در آزمودني هاي نوجوان يافت نشد، يافتة دو پژوهش موجود در زمينة اثر تمرين مقاومتي تركيبي در نوجوانان، يكي با باردهي 10 تا 12 تكرار بيشينه (17) و ديگري با باردهي 5 تا 8 تكرار بيشينه (19)، تا حدودي با يافتة اين پژوهش در خصوص شدت به كاررفته همراستا هستند. اگرچه ارتفاع پرش عمودي پس از باردهي 80 درصد يك تكرار بيشينه نسبت به گرم كردن معمول افزايش معناداري را به لحاظ آماري نشان نداد، درصد تغييرات نتيجة آزمون پرش در بين اين دو پروتكل (7 درصد) مؤيد اثر باردهي80 درصد نسبت به پروتكل گرم كردن معمول است. از سوي ديگر نيز تفاوت معناداري به لحاظ آماري بين دو پروتكل باردهي 40 و 80 درصد يك تكرار بيشينه يافت نشد، اما درصد تغييرات بين نتيجة آزمون پرش عمودي پس از اين دو پروتكل (6 درصد) نشان داد كه باردهي 40 درصد در آزمودنيهاي نوجوان پاسخ بزرگ تري را در پي دارد.
فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني چهارسر ران در جريان آزمون پرش عمودي پس از اجراي پروتكل باردهي 40 درصد يك تكرار بيشينه در حركت نيم اسكوات به طور معناداري نسبت به پروتكل گرم كردن معمول بيشتر بود. اين يافته با يافتة پژوهش ستريوپولوس و همكاران (2010) مبني بر افزايش معنادار فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني چهارسر ران در جريان آزمون پرش عمودي پس باردهي 45 تا 65 درصد يك تكرار بيشينه در حركت نيماسكوات در آزمودنيهاي بزرگسال (18) همخواني داشت. با اين حال پژوهش هاي ديگري كه بررسي اثر الكترومايوگرافي سطحي را در دستور كار خود قرار داده بودند افزايش معناداري را در فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني چهارسر ران پس از باردهيهاي زير بيشينه و بيشينه مشاهده نكرده بودند(14،7). با اين حال يافتة ديگر اين پژوهش، يعني عدم تفاوت معنادار در فعاليت الكترومايوگرافي گروه عضلاني همسترينگ در جريان پرش عمودي پس سه پروتكل باردهي يادشده، با يافتة جونز و ليس (2003) همراستا بود (14). شايان ذكر است كه در بين چند پژوهشي كه تغييرات الكترومايوگرافي را در زمينة نيرومندسازي پسفعالي مورد توجه قرار داده بودند، تنها جونز و ليس (2003) الكترومايوگرافي گروه عضلاني همسترينگ را در جريان پرش مورد نظر قرار داده بودند (14). همان گونه كه پيش از اين دربارة سازوكارهاي احتمالي درگير در پديدة نيرومندسازي پسفعالي بحث شد، سازوكارهاي ديگر بهجز تغييرات نورولوژيكي نيز ممكن است در اين پديده درگير باشند، بنابراين به نظر ميرسد كه شايد بخشي از سازگاري كوتاهمدت ايجادشده در پديدة PAP را بتوان به تغييرات عصبي اندازه گيري شده با الكترومايوگرافي سطحي نسبت داد.
پژوهش حاضر نشان داد كه به كارگيري نيم اسكواتهاي با شدت كم به صورت پويا پس از گرم كردن نسبت به گرم كردن معمول بهتنهايي موجب افزايش عملكرد انفجاري متعاقب ميشود كه بهنظر ميرسد به دليل يادشده در بالا، بدون كارايي اين روش بتوان آن را در افزايش عملكرد انفجاري نوجوانان ورزشكار درگير در ورزشهاي قدرتي و تواني مورد توجه قرار داد. با توجه به نتايج اين پژوهش بهنظر ميرسد كه تفاوت هايي در ميزان بهرهمندي از پديدة PAP در ورزشكاران نوجوان نسبت به بزرگسالان ورزشكار وجود داشته باشد. همچنين با توجه به يافتههاي اين پژوهش و پژوهشهاي ديگر احتمالاً تغييرات عصبي كه بهوسيلة الكترومايوگرافي سطحي اندازهگيري شده شايد بتواند بخشي از بهبود عملكرد در PAP را توجيه كند و به نظر مي رسد كه بخشي را نيز بتوان به سازوكارهاي زودگذر عضلاني نسبت داد. بهطور كلي و با در نظر گرفتن يافته هاي اين پژوهش بهنظر ميرسد كه بهكارگيري انقباضهاي با شدت كم پيش از اجراهاي انفجاري با در نظر گرفتن ويژگي فعاليت متعاقب كارايي بيشتري نسبت به گرم كردن بهتنهايي دارد. با اين حال شايان ذكر است كه شايد براي دستيابي به ديدگاه روشن تري دربارة ميزان و بهينه سازي اثر PAP در ردة سني نوجوانان پژوهشهاي بيشتري بايد صورت پذيرد.
منابع و مĤخذ
.1 Blimkie, C. J. (1993). Resistance training during preadolescence. Issues and controversies. Journal of Sports Science and Medicine, 15(6):389407.
.2 Bosco, C., Luhtanen, P. and Komi P.V. (1983) A simple method for measurement of mechanical power in jumping. EuropeanJournal of Applied Physiology, 51, 129-135.
.3 Brzycki, M.(1993). Strength testing: Predicting a one-rep max from reps to fatigue. Journal of Health, Physical Education, Reaction ana Dance, 64:88-90
.4 Chiu, Z.L., Fry, A.C., Weiss, L.W., Schilling, B.K., Brown, L.E., & Smith, S.L.(2003). Postactivation potentiation response in athletic and recreationally trained individuals. Journal of Strengthand Conditioning Research, 17(4),671-677.

.5 Daniel, L.(2011). Clinical Commentary postactivation potentiation: an introduction. The International Journal of Sports Physical Therapy, 6(3), 234-240.
.6 Ebben, P.W., Jensen, R.A .and Blackard, D.O.(2000).Electromyographic and kinetic analysis of complex training variables .Journal of Strength and Conditioning Research 14(4), 451- 456.
.7 French, D.N., Kraemer, W.J., & Cooke, C.B. (2003). Changes in dynamic exercise performance following a sequence of preconditioning isometric muscle actions, Journal of Strength and ConditioningResearch, 17(4),678-685.
.8 Freriks, B .and Hermens, H.(1999). SENIAM 9 :European recommendations for surface electromyography.ISBN :90-75452-14 –
4.Roessingh Research and Development bv.
.9 Gourgoulis, V., Aggeloussis, N., Kasimatis, P., Mavromatis, G., &Garas, A. (2003) .Effect of a submaximal half-squats warm-up program on vertical jumping ability, Journal of Strength andConditioning Research, 17(2),342-344.
10.Guellich, A., &Schmidtbleicher, D .(1996). MVC- induced short -term potentiation of explosive force. New Studies in Athletics, 11(4), 67- 81.
11.Hamada, T., Sale, D. G., MacDougall, J. D., &Tarnopolsky, M. A. (2000). Postactivation potentiation, fiber type, and twitch contraction time in human knee extensor muscles. J ApplPhysiol, 88, 2131-2137.
12.Hoffman, J.R. (2006). Norms for fitness, performance and health. Champaign, Ill: Human Kinetics. 48-53.
13.Hoffman, J. R., Ratamess, N. A., Faigenbaum, A. D., Mangine, G. T., & Kang, J.(2007). Effects of maximal squat exercise testing on vertical jump performance in American college football players. Journal of Sports Science and Medicine, 6, 149-150.
14.Jones, P., & Lees, A. (2003). A biomechanical analysis of the acute effects of complex training using lower limb exercises. Journal of Strength and Conditioning Research,17(4), 694-700.
15.Ratamess, N.(2012). ACSM’S Foundations of Strength Training and Conditioning. American College of Sports Medicine. 47-51.
16.Rixon, P.K., Lamont, H.S., &Bemben, M.G. (2007). Influence of type of muscle contraction, gender, and lifting experience on Postactivation potentiation performance. Journal of Strength and ConditioningResearch, )2(12, 500-505.
17.Santos, E.J. and Janeira, M.A.(2008). Effects of complex training on explosive strength in adolescent male basketball players. J Strength Cond Res, 22:903–909.
18.Sotiropoulos, k., Ilias, S., Marios. C., Karolina, B., Angelos, S., Helen, D.,&Savvas, P. T. (2010). Effects of warm-up on vertical jump performance and muscle electrical activity using half-squats at low and moderate intensity, Journal of Sports Science and Medicine, 9, 326-331.


پاسخ دهید