3*6 [6] (60) 30 3*5 [5] (50) 30 3*4 [4] (40) 30 3*4 [3] (30) 30
پرش عمقي از يكجعبه به جعبة ديگر
 ست*تكرار * (درصد يك تكرار بيشينه) زمان استراحت بين ست ها (ثانيه)
 ست*تكرار (ارتفاع جعبه (سانتي متر)) زمان استراحت بين ست ها (ثانيه)
 ست*تكرار [تعداد جعبه ها] (ارتفاع جعبه (سانتي متر) زمان استراحت بين ست ها (ثانيه)

براي تجزيه وتحليل دادهها از روشهاي آمار توصيفي و استنباطي استفاده شد. در سطح توصـيفي ازمشخصههاي آماري مانند ميانگين، انحراف معيار و در سطح آمار استنباطي از آزمـون هـاي تـي زوجـه(براي مقايسة دوگروهي در پيش آزمون و پس آزمون)، تحليل واريانس يكطرفه (براي مقايسة بين چهـارگروه مورد بررسي) و آزمون تعقيبي LSD در سطح آلفاي كوچكتر از 05/0 استفاده شد. شـايان ذكـراست كه كلية عمليات آماري با استفاده از نرم افزار SPSS (نسخة 13) صـورت گرفـت و بـراي ترسـيمنمودارها از نرم افزار EXCEL استفاده شد.

نتايج و يافتههاي تحقيق
جدول 4، اطلاعات مربوط به مشخصات فردي آزمودنيهاي هر يك از گروههاي تحقيق مانند سن، قـد،وزن و سابقة ورزشي را نشان ميدهد (جدول 4).
جدول 4. مشخصات فردي آزمودنيها
220980-7072

سن (سال) قد (سانتيمتر) وزن (كيلوگرم) سابقة ورزشي (سال)
گروه انحراف ميانگين انحراف ميانگين انحراف ميانگين انحراف ميانگين
معيار معيار معيار معيار 7/1 3/2 70/3 4/7 171/9 4/1 21/9 1/6 قدرتي
7/6 2/6 74/5 8/4 176/3 6/3 20/6 2/59 پلايومتريك
6/9 2/3 69/2 3/3 172/7 3/9 21/5 1/7 تركيبي
7/4 2/8 74/6 10/3 177/4 6/3 21/7 1/63 كنترل

در زمينة تفاوتهاي درون گروهي نتايج آزمون تي زوجه بيانگر آن بود كه انجام هشت هفته تمرينات قدرتي، پلايومتريك و تركيبي تأثير معناداري بر كاهش زمان چابكي آزمودنيها در پس آزمون داشته است (05/0P<) (جدول 5). همچنين در مورد تفاوتهاي بين گروهي، نتايج آزمون تحليل واريانس يكطرفه نشان داد كه در پيش آزمون تفاوت معناداري بين ميزان چابكي آزمودنيها در هر يك از گروههاي تحقيق وجود ندارد (655/0f=856, P= ). اما پس از هشت هفته مداخلههاي تمريني مختلف، اختلاف معناداري بين آنها مشاهده شد (009/0f=4/48, P= ) كه نتايج آزمون تعقيبي LSD نشان داد بين گروه تركيبي با گروههاي كنترل (014/0P=) و قدرتي (011/0P=) و بين گروه
پلايومتريك با گروههاي كنترل (016/0P=) و قدرتي (014/0P=) اختلاف معناداري وجود دارد. نتايج همچنين نشان داد كه بين گروه قدرتي و كنترل (942/0P=) و گروه تركيبي و پلايومتريك (926/0P=)، از نظر كاهش ميزان زمان آزمون چابكي، اختلاف معناداري وجود ندارد (جدول5).

127268251739

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

جدول 5. مقايسة ميزان چابكي آزمودنيها در هر يك از گروههاي تحقيق در پيشآزمون و پس آزمون گروههاي تحقيق پيش آزمون پس آزمون آزمون تي سطح
انحراف معيار ميانگين انحراف معيار ميانگين معناداري
0/ 011 3/16 16/88 0/87 17/24 0/89 قدرتي
 0/001 8/27 15/58 1/31 16/74 1/22 پلايومتريك
0/001 6/47 15/54 1/34 17/44 1/81 تركيبي
0/872 1/26 16/83 1/23 16/91 1/46 كنترل
 معناداري در سطح (05/0P<)

بحث و نتيجهگيري
هدف از اين پژوهش بررسي و مقايسة تأثير هشت هفته تمرينات قدرتي و پلايومتريك به صورت مستقل و تركيبي بر چابكي كشتيگيران آزادكار جوان بود. نتايج تحقيق حاضر نشان داد انجام هشت هفته تمرينات قدرتي تأثير معناداري بر بهبود چابكي آزمودنيها داشته است. اين نتايج با يافتههاي به دست آمده از تحقيقات رفيعي ده بيدي و سليمي همخواني دارد (6، 5). شايد دليل اين همخواني به حجم و شدت تمرين مشابه برگردد. قدرت، نياز هميشگي ورزشكاران رقابتي است. در برخي مهارت- هاي ورزشي، مانند كشتي و جودو كه ورزشكاران بايد نيروي زيادي را در برابر حريفان بهكار گيرند، قدرت اهميت زيادي دارد (10) تمرينات قدرتي موجب افزايش ساخت پروتئينهاي انقباضي و هيپرتروفي عضلاني بهوي ژه تارهاي تندتنش ميشود و از اين طريق ميتوانند چابكي ورزشكاران رابهبود بخشند (16،19).
در تحقيق حاضر مشخص شد كه هشت هفته تمرينات پلايومتريك ميتواند به طور معناداري موجببهبود چابكي كشتيگيران شود كه با نتايج به دست آمده از تحقيقات ميلر و همكاران (2006) ومارتين و همكاران (2010)، همخواني دارد (26 ، 20). شايد دليل اين همسويي ناشي از پروتكل تمريني و روش ارزيابي مشابه باشد.
نتايج تحقيقات گذشته حاكي از آن است كه تمرين ورزشي، زماني ميتواند مانند برنامهها و روشهاي تمريني بر اجراي چابكي مؤثرتر باشد كه تركيبي از انقباضهاي طويل شونده و كوتاه شوندة عضلاني، با فاصلة زماني كوتاه نسبت به هم به كار گرفته شود. تمريني كه از تركيب اين دو نوع انقباض حاصل ميشود، به تمرين پلايومتريك معروف است (4). تمرينات پلايومتريك آن دسته از تمرينهاي ورزشي هستند كه به وسيلة انقباض پرقدرت عضلاني در پاسخ به يك بار يا كنش پويا و سريع عضلات انجام ميگيرد. پلايومتريك به ورزشكاران نيروي خارقالعاده نميدهد، ولي قدرت انفجاري عضلات را تقويت ميكند (1). اصول اين تمرينها مبتني بر كشيده شدن و كوتاه شدن سريع طول عضله است، به همين دليل در اين تمرينها، سرعت انقباض مورد توجه است و همين مسئله به بهبود ركوردهاي ورزشي منجر ميشود (11). همچنين تمرينات پلايومتريك معمولاً مستلزم توقف، استارت و تغيير جهت طي يك مانور انفجاري است و تمامي اين مؤلفهها به بهبود چابكي كمك ميكنند (28، 27، 22، 21، 14). مطالعات گذشته نيز نشان دادهاند كه تمرينات پلايومتريك از طريق افزايش هماهنگي عصبي _ عضلاني، افزايش سازگاري عصبي دوكهاي عضلاني، اندامهاي وتري گل ژي و حس عمقي مفاصل سبب بهبود چابكي، در ورزشكاراني كه اين فاكتور مهم جسماني از مهمترين مؤلفههاي موفقيت آنها بهحساب ميآيد، ميشوند (23، 14). بنابراين، با توجه به بهبود چابكي آزمودنيهاي گروه تمرين پلايومتريك تحقيق حاضر، انجام اين گونه تمرينات به كلية كشتيگيران توصيه ميشود.
در مورد تأثير تمرينات قدرتي و پلايومتريك بهصورت تركيبي بر كاهش زمان آزمون چابكي كشتي-گيران، نتايج بيانگر آن بود كه انجام هشت هفته تمرينات مذكور تأثير معناداري بر بهبود چابكيكشتيگيران دارد. محققان نشان دادهاند كه اگر تمرينات پلايومتريك با يك برنامة تمرين قدرتيتركيب شود، ميتواند به افزايش شتاب، افزايش قدرت پاها، افزايش توان عضلاني، افزايش استحكاممفاصل و بهبود گيرندههاي عضلاني به طور معناداري كمك كند و از اين طريق موجب بهبودفاكتورهاي آمادگي جسماني در ورزشكاران شود (21، 18، 17، 12).
در مورد تفاوتهاي بين گروهي، نتايج نشان داد كه در پسآزمون بين گروه تركيبي با گروههاي كنترل و قدرتي و بين گروه پلايومتريك با گروههاي كنترل و قدرتي از نظر بهبود ميزان چابكي اختلاف معناداري وجود دارد. نتايج همچنين نشان داد كه بين گروه هاي قدرتي و كنترل و گروه هاي تركيبي و پلايومتريك از نظر كاهش ميزان زمان آزمون چابكي، اختلاف معناداري وجود ندارد. به بيان ديگر، بيشترين تأثير بر بهبود چابكي، ابتدا تمرينات تركيبي سپس تمرينات پلايومتريك و در نهايت تمرينات قدرتي داشته است. البته بين گروه هاي تمرين تركيبي و پلايومتريك و بين گروه هاي تمرين قدرتي و كنترل اين اختلاف معنادار نبود. اين نتايج با يافتههاي تيفوري و همكاران (1383)، همخواني ندارد. شايد دليل اين عدم همخواني به نوع رشتة ورزشي، سطح آمادگي جسماني و سن مربوط باشد، پژوهش حاضر روي كشتيگيران جوان صورت گرفته است، درحالي كه تحقيق تيفوري و همكاران روي فوتباليستهاي نوجوان بود. تحقيقات نشان دادهاند كه تمرينات پلايومتريك، همزمان سه قابليت مهم قدرت، سرعت و استقامت را به خوبي افزايش ميدهد و هماهنگي عصبي _ عضلاني را تقويت ميكند و قابليتهاي مهم جسماني از جمله تعادل، چابكي و هماهنگي را كه تأثير به سزايي در سرعت اجراي مهارتهاي ورزشي دارند نيز افزايش ميدهد (6، 3). اين در حالي است كه تمرينات قدرتي تنها افزايش قدرت و هيپرتروفي عضلاني را بهدنبال دارند و همين مسئله شايد از جمله دليل تأثيرگذاري بيشتر تمرينات پلايومتريك نسبت به تمرينات قدرتي در بهبود چابكي نمونههاي تحقيق حاضر بوده است. در واقع چابكي از دو مؤلفة سرعت و قدرت همراه با حفظ تعادل و هماهنگي تشكيل شده است و براساس نتايج به دستآمده از اين تحقيق ميتوان گفت كه اين مؤلفهها در گروههايي كه تمرينات پلايومتريك را انجام داده بودند، بهخوبي تقويت شده است. شايان ذكر است كه در فعاليتهاي ورزشي مانند كشتي كه به تغييرات سريع تمام بدن يا يكي از اعضاي آن نياز است،چابكي اهميت زيادي دارد. شروعها و زيرگيريهاي سريع در كشتي، تغييرات سريع در مسير حركت،توقفهاي ناگهاني و عقب نشينيهاي بهموقع، پايه و اساس چابكياند. با توجه به اجراي اين حركات بهصورت پيدرپي و مداوم، عضلات با انواع انقباضات درونگرا، برونگرا و هم طول روبهرو هستند (در آزمون ايلينويز آزمودنيها با اين گونه انقباضات عضلاني روبه رو ميشوند). در اين حالت در حين كشش (برونگرا) مقدار بيشتري از انرژي الاستيكي در عضلات ذخيره ميشود. اين انرژي ذخيره شده در انقباض درونگرا بار ديگر استفاده مي شود كه به انقباض قويتر ميانجامد. تمرينات پلايومتريك اين قابليت را دارند تا قدرت عضلاني را براي فشارهاي كششي افزايش دهند و اين شايد يكي از دلايل اثرگذاري بيشتر تمرينات تركيبي و پلايومتريك در بهبود چابكي نمونههاي تحقيق حاضر باشد.
درحالي كه نمونههاي گروه قدرتي در طول هشت هفته تمرينات قدرتي را با تأكيد بر انقباض درونگرا انجام داده بودند و ميتوان گفت كه اين تمرينات قابليت مذكور تمرينات پلايومتريك را نداشتهاند. علاوه بر اين، سازوكاري كه تمرينات پلايومتريك توسط آن عملكرد عضلاني را افزايش ميدهد، سازوكار هماهنگي عصبي _ عضلاني است.
به نظر ويليام پرنتيس (1999)، عضلات صرف نظر از اين موضوع كه تا چه اندازه قوي هستند، در يك محدوده يا دامنة سرعتي خاص وارد ميشوند و انقباض در سرعتهاي خارج از اين محدوده، بهوسيلة هماهنگي عصبي _ عضلاني محدود ميشود. بنابراين اين تمرينات با ايجاد تغييرات در سيستم عصبي- عضلاني اين امكان را به فرد ميدهند تا كنترل بيشتري روي انقباض عضلات و تغيير جهت -هاي آن داشته باشد (24). نكتة شايان ذكر تحقيق حاضر اين است كه گروهي كه هم تمرينات قدرتي و هم پلايومتريك را در طول دوره به صورت تركيبي انجام داده بودند، به طور معناداري از گروه تمرين قدرتي و بهطور محسوسي از گروه پلايومتريك با ركورد و عملكرد بهتري در پس آزمون روبه رو بودهاند.
بنابراين، محقق با توجه به نتايج تحقيق حاضر، انجام تمرينات پلايومتريك و قدرتي را به صورت تركيبي براي بهبود بيشتر چابكي كشتيگيران نسبت به انجام هر كدام از آنها بهصورت مستقل وجداگانه توصيه ميكند. البته ممكن است كه، با توجه به عدم تفاوت معنادار در بهبود چابكي بينگروه قدرتي و گروه كنترل و بين گروه تركيبي و گروه پلايومتريك، بهبود چابكي گروه تركيبيبه دليل تأثيرگذاري بيشتر تمرينات پلايومتريك باشد تا ناشي از اجراي تمرينات قدرتي، بنابراينپيشنهاد ميشود براي روشن شدن اين مسئله تحقيقات بيشتري صورت گيرد.
به طور كلي با مقايسة درون گروهي عملكرد نمونههاي تحقيق حاضر در پس آزمون و پيش آزمون، يافتههاي اين تحقيق بيانگر آن بود كه اجراي هشت هفته تمرينات قدرتي، پلايومتريك و تركيبي تأثير معناداري بر بهبود چابكي كشتيگيران دارد. اما با مقايسة بين گروهي نتايج حاكي از آن بود كه با توجه به عدم اختلاف معنادار در ميزان چابكي بين گروه قدرتي و گروه كنترل ميتوان گفت كه بهبود ميزان چابكي گروه قدرتي در پسآزمون ناشي از برنامههاي تمرينات قدرتي به كارگرفته شده نبوده است. همچنين بيشترين كاهش در زمان آزمون چابكي مربوط به گروه تركيبي است كه هم تمرينات قدرتي و هم تمرينات پلايومتريك را انجام داده بودند، كه البته از اين نظر بين گروه مذكور و گروه پلايومتريك كه فقط در طول هشت هفته تمرينات پلايومتريك را دنبال كرده بودند، تفاوت مشاهده شده معنادار نبود. بنابراين ميتوان گفت بهبود چابكي گروه تركيبي به دليل تأثيرگذاري بيشتر تمرينات پلايومتريك بوده است تا ناشي از تمرينات قدرتي به كارگرفته شده، در نتيجه اين يافتهها از نماي ديگر ايدة جديدي را مطرح ميكند كه از اين پس بايد بيشتر دربارة آن كار شده و نتايج جديدي ارائه شود. بنابراين با استفاده از نتايج تحقيق حاضر به كشتيگيران توصيه ميشود كه با توجه به تأثير بيشتر تمرينات تركيبي (پلايومتريك _ قدرتي) و تمرينات پلايومتريك در بهبود چابكي نسبت به تمرينات صرفاً قدرتي، تمرينات مذكور را با رعايت ويژگيهاي جسماني و زمينة تمريني در برنامههاي تمريني و آماده سازي خود بگنجانند.

منابع و مĤخذ
اسلامي، مليحه. (1387). “تأثير تمرينات منتخب پلايومتريك بر ميزان پرش عمودي و چابكي تيم واليبال دختران شهرستان ايلام”. پايان نامة كارشناسي ارشد، دانشگاه آزاد اسلامي واحد شوشتر، ص ص 16-14.
اراضي، حميد. (1385). “بررسي و مقايسة تأثير تمرينهاي با وزنه و پلايومتريك بر سرعت دويدن و توان انفجاري ورزشكاران”. نشرية حركت، شمارة 28، ص ص 17-5.

تيفوري، اسماعيل. (1383). “مقايسة تأثير روش تمرين پلايومتريك و قدرتي روي سرعت دريبل، سرعت دويدن و چابكي بازيكنان نخبة فوتبال آموزشگاههاي شهرستان سقز”. پاياننامة كارشناسي ارشد، دانشگاه تربيت معلم، ص ص 29-25.
حسيني، زهرا. (1377). “تمرين پلايومتريك با قدرت ويژه”. خبرنامة ورزش بانوان استان تهران، شمارة
27. ص 6.
رفيعيدهبيدي، وحيد. (1381). “بررسي و مقايسة تأثير تمرينات پلايومتريك و قدرتي با وزنه روي زمان واكنش، زمان حركت، زمان اجرا و چابكي دانشجويان پسر”. پاياننامة كارشناسي ارشد، دانشگاه گيلان، ص ص 71 -70.
سليمي، عليرضا. (1379). “بررسي اثر تمرينات منتخب پلايومتريك بر توان بي هوازي و چابكي بازيكنان واليبال”. پاياننامة كارشناسي ارشد، دانشگاه شهيد بهشتي، ص ص 75 -68.
شهدادي، احمد. (1378). “تأثير تمرينات پلايومتريك بر توان انفجاري و تغيير شتاب بازيكنان هندبال”. پاياننامة كارشناسي ارشد، دانشگاه تربيت معلم تهران، ص ص 25-16.
طاهري گندماني، روحا… .(1383). “بررسي و مقايسة تأثير تمرين هاي پلايومتريك و با وزنه بر سرعت دويدن و توان انفجاري پاي ورزشكاران.” پاياننامة كارشناسي ارشد، دانشگاه گيلان، ص ص
.12-18
عالمي، محمدحسين. (1377). “بررسي تأثير تمرينات پلايومتريك بر روي چابكي بازيكنان جوان برتر بدمينتون كشور سنين 19 -17 ساله”. پاياننامة كارشناسي ارشد، دانشگاه تربيت معلم، ص ص
.17-25
مقدم، وحيد. (1381). “تأثير تمرينات پلايومتريك بر بهبود توان پا و ركورد شناي كرال سينه در شناگران نوجوان”. پاياننامة كارشناسي ارشد، دانشگاه گيلان، ص ص 23-14.
موران و مك گلين. (1377). “مفاهيم فيزيولوژيكي تمرين قدرتي.” ترجمة فرهاد رحمانينيا، گيلان، انتشارات جهاد دانشگاهي، ص 46.
.21 Adams K, O’Shea JP, O’Shea KL, Climstein M. “The effect of six weeks of squat, plyometric and squat-plyometric training on power production”. The Journal of Strength & Conditioning Research. 1992;6(1): pp:36-41.
13.Bal BS, Kaur PJ, Singh D. “Effects of a short term plyometric training program of agility in young basketball players”. Brazilian Journal of Biomotricity. 2011;5(4).
14.Craig BW. “What is the Scientific Basis of Speed and Agility?” Strength & Conditioning Journal. 2004;26(3): pp:13-4.
15.Faigenbaum AD, McFarland JE, Keiper FB, Tevlin W, Ratamess NA, Kang J, et al. “Effects of a short-term plyometric and resistance training program on fitness performance in boys age 12 to 15 years”. Journal of sports science & medicine. 2007;6(4):519.
16.Häkkinen K, Pakarinen A, Kraemer WJ, Häkkinen A, Valkeinen H, Alen M. “Selective muscle hypertrophy, changes in EMG and force, and serum hormones during strength training in older women”. Journal of Applied Physiology. 2001;91(2): pp:569-80.
17.Harrison AJ, Gaffney S. “Motor development and gender effects on stretchshortening cycle performance”. Journal of Science and Medicine in Sport.
2001;4(4): pp:406-15.
18.Hennessy L, Kilty J. “Relationship of the stretch-shortening cycle to sprint performance in trained female athletes”. The Journal of Strength & Conditioning Research. 2001;15(3): pp:326-31.
19.McArdle WD, Katch FI, Katch VL. “Essentials of exercise physiology:” Lippincott Williams & Wilkins; 2006.
20.Miller MG, Herniman JJ, Ricard MD, Cheatham CC, Michael TJ. “The effects of a 6-week plyometric training program on agility”. Journal of sports science & medicine. 2006;5(3):459.
21.Miller MG, Berry DC, Bullard S, Gilders R. “Comparisons of land-based and aquatic-based plyometric programs during an 8-week training period”. Journal of Sport Rehabilitation. 2002;11(4): pp:268-83.
22.Parsons LS, Jones MT. “Development of speed, agility, and quickness for tennis athletes”. Strength & Conditioning Journal. 1998;20(3): pp:14-9.
23.Potteiger JA, Lockwood RH, Haub MD, Dolezal BA, Almuzaini KS, Schroeder JM, et al. “Muscle power and fiber characteristics following 8 weeks of plyometric training”. The Journal of Strength & Conditioning Research. 1999;13(3): pp:275-9.
24.Prentice WE. “Rehabilitation techniques in sports medicine”: McGraw-Hill Companies; 1999.
25.Rahimi R, Behpur N. “The effects of plyometric, weight and plyometricweight training on anaerobic power and muscular strength”. Facta universitatis-series: Physical Education and Sport. 2005;3(1): pp:81-91.
26.Roopchand-Martin S, Lue-Chin P. “Plyometric training improves power and agility in Jamaica’s national netball team”. West Indian Medical Journal. )2(95;0102.


پاسخ دهید