متغير ميانگين و انحراف استانداردكمينه بيشينه
7 5/5 6/13±0/43 مچ دست قطرها (سانتي متر)
9 7 7/65±0/46 آرنج 11.5 10 10/73±0/55 زانو 22 19 20/27±0/99 كف دست طول ها (سانتي متر)
33 25/5 28/87±1/71 ساعد 217 175 192/61±9/74 دو دست 50 38 43/22±3/25 ساق 58 43/5 50/91±33/92 ران
جدول2. ويژگي هاي فيزيولوژيكي و آمادگي جسماني بازيكنان تيم ملي واليبال نوجوانان
بيشينه كمينه ميانگين و انحراف استاندارد متغير
93 57 73/65±10/81 ضربان قلب (تعداد در دقيقه)
136 79 116/20±12/92 فشارخون سيستوليك (ميليمتر جيوه)
82 50 66/80±8/07 فشارخون دياستوليك (ميليمتر جيوه)
14 10/4 11/9±1/32 دو 2400 متر (دقيقه)
285 208 238±22/4 پرش طول (متر)

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

10 0 3/65±3/12 كشش از بارفيكس (عدد)
55 26 43/3±8/52 دراز ونشست (تعداد در يك دقيقه)
4/26 3/3 3/66±0/23 دو 20 متر سرعت (ثانيه)
9/28 7/86 8/40±0/42 چابكي (ثانيه)
63 40 52/9±6/43 پرش اسپك (متر)
53 31 42/5±5/66 پرش دفاع (متر)
51 27 39/7±7/75 پرش جفت عقب و جلو (تعداد در يك دقيقه)
51 27 38±6/59 پرش جفت به طرفين (تعداد در يك دقيقه)
639 332 522/19±92/70 عكس العمل ديداري(هزارم ثانيه)
50 34 44/6±4/1 ظرفيت هوازي (ميليليتر بر كيلوگرم بر دقيقه)
65 28 43±8/15 توان بيهوازي (وات بر كيلوگرم)
79 32 56/67±9/69 توان انفجاري (پرش عمودي)
55 21 41/90±8/11 انعطافپذيري تنه(سانتيمتر)
جدول3. (ميانگين ± انحراف استاندارد) برخي از شاخصهاي آنتروپومتريكي و آمادگي جسماني بازيكنان
هشت تيم برتر مسابقات جهاني 2011
ارتفاع دفاع
(cm) ارتفاع اسپك
(cm) BMI
(kg/m2) تودة بدني
(kg) قامت (cm) سن (سال)

شاخص ها
يت م ها رده بندي
310/1± 7/6 235/1± 8/1 21/2 ±1/6 82/2± 7/2 197 ± 6/3 18± 8/1 صربستان 1
318/8± 12/2 328/7± 12/9 20/9± 1/8 76/8± 9/1 191/6± 7 17± 1/2 اسپانيا 2
232/7± 17/5 346/3± 11/4 23 ± 0/9 88/4± 6/1 195/9 ± 5/3 17/4± 1/4 كوبا 3
310/8± 8/7 329/9± 9/1 21/5± 1/9 80/5± 9/2 193/4 ±6/5 18/7± 0/8 فرانسه 4
302/2 10/7 327/2± 10/9 22/3± 1/8 79/7± 8/9 189/2± 6/3 17/2± 0/4 آرژانتين 5
318/6± 6/4 330/3± 7/6 21/3± 1/1 82± 3/1 196/2± 4/5 18/7 ±1/2 بلغارستان 6
306/2± 13/2 314/8± 13/3 21/1± 1/2 78/2± 5/9 192/3± 7/1 17/1± 1/3 يونان 7
336/4± 6/5 344± 6/9 21/4± 1/2 83/3± 5/5 197/5± 6/5 17/4± 0/6 چين 8
317± 12/3 330/8± 10/2 21/6± 0/7 81/4± 3/6 194/1± 3 17/7 ±1/1 ميانگين ± انحراف استاندارد

جدول 4. همبستگي بين برخي از ويژگي هاي آنتروپومتريكي، تركيب بدني و فيزيولوژيكي بازيكنان واليبال تيم ملي نوجوانان
بارفيكس ظرفيت
هوازي پرس
اسپك
پرش دفاع ارتفاع قابل
دسترس WHR BMR قطر زانو
،r = +0/932
P=0/001** ،r = +0/826 P=0/001** تودةبدن
،r =-0/586 P=0/007** ،r =1 P=0/001 ** ،r = +0/840 P=0/001** تودة بدون
چربي

،r = +0/899 P=0/001** درصد چربي بدن
،r = – 0/587 P = 0/006** BMI
،r = -0/520
P = 0/019* ،r = – 0/597
P = 0/005** ،r = +0/744 P=0/001** ،r= +0/616
P=0/004** ،r = +0/619 P=0/004** قد ايستاده
،r =- 0/445
P =0/049* ،r = -0/511 P = 0/021* ،r = +0/514 P=0/020* ارتفاع قابل
دسترس
،r =-0/448 P = 0/048* ،r = +0/654 P=0/002** محيط شكم
،r= +0/839 P=0/001** قطر زانو
،r = – 0/930 P = 0/002** توان بي هوازي
،r = +0/504 P =0/023* دراز و نشست
،r = +0/498 P =0/036* ،r = +0/563 P =0/015* پرش طول
،r = +0/481 P =0/032* ،r = +0/584 P = 0/007** انعطاف پذيري
*ضریب همبستگی در سطح 07/0=α معنادار است. **ضریب همبستگی در سطح 01/0=α معنادار است.
بحث و نتيجه گيري
هدف از پژوهش حاضر، توصيف و ارتباط سنجي نيمرخ آنتروپومتريكي، تركيب بدني و ويژگي هاي آمادگي جسماني و فيزيولوژيك بازيكنان تيم ملي واليبال نوجوانان پسر ايران بود. موفقيت ورزشكاران به عوامل مختلفي بستگي دارد و ارزيابي برخي از فاكتورهاي پيكري بهتنهايي همة موارد را دربرنميگيرد (20). با اين حال، در ورزشي مانند واليبال بسياري از اين شاخصها مي توانند پيش بينيكنندة موفقيت بازيكنان باشند، چرا كه در مهارت هاي اصلي اين رشته مانند پرش، اسپك و دفاع نقش اساسي دارند (31).
وي ژگيهاي سني، آنتروپومتريكي و تركيب بدني
يافتههاي پژوهش حاضر نشان داد كه ميانگين سني تيم ملي نوجوانان هم اكنون 3/0±9/17 سال است كه نسبت به ميانگين سني هشت تيم برتر مسابقات جهاني 2011 (1/1±7/17) مناسب است. در بررسي ميانگين سني تيم هاي ملي كشورهاي جهان در مسابقات بينالمللي و رده هاي سني نوجوانان، جوانان و بزرگسالان، همبستگي معناداري بين سن تيمها و موفقيت آنها ديده شد 6(). اين بدين معناست كه تيم هاي باتجربه شانس بيشتري براي موفقيت دارند.
از نظر بسياري از پژوهشگران، طول قامت مهم ترين ملاك پيكري در واليبال است (51،1). ميانگين قامت بازيكنان ايران (8±189) نسبت به تمامي هشت تيم و حتي ميانگين آنها، كمتر بود. نكتة حائز اهميت اين است كه ميانگين قامت كل تيمهاي شركت كننده از سال 2003 تا 2011 در مسابقات جهاني نوجوانان 4/3±2/194 بوده كه به صورت چشمگيري از تيم ايران بيشتر است (8). اين در حالي است كه در پژوهش سليمي (1388) با بررسي 1536 بازيكن از 128 تيم ملي حاضر در رقابت هاي بين المللي، اختلاف ميانگين قامت رده هاي سني نوجوانان-جوانان و جوانان-بزرگسالان به ترتيب 30 و/1 29/1 سانتي متر بود 6(). بنابراين در حال حاضر، تيم ملي نوجوانان ايران با مشكل جدي در اين شاخص مواجه است و توصيه ميشود مربيان در بحث استعداديابي به اين عامل بيشتر توجه كنند. از طرفي برخي مربيان و دانشمندان ورزشي معتقدند كه ورزشكاران قدبلندتر و سنگ ينتر، به طور وراثتي در حركات سرعتي كندترند (43). ازاين رو با توجه به نيازهاي بازي (چابكي و سرعت) مربيان بايد افراد بلندقامتي را انتخاب كنند كه از نظر خصوصيات سرعتي نيز بهخوبي تكامل يافته اند (46).
ميانگين ارتفاع قابل دسترس و طول دو دست در نوجوانان ايران به ترتيب 3/11±247 و 74/9±61/192 سانتي متر بود.
گبت و جئورجيف (2007) با بررسي شاخص ارتفاع قابل دسترس در طرح جامع استعداديابي آكادمي ورزش كويزلند بر روي 153 نوجوان استراليايي در سه سطح بازيكنان ملي پوش، ليگ و ورزشكاران مبتدي، ميانگين اين شاخص را به ترتيب 4/256، 250 و 2/248 سانتي متر گزارش كردند (28).
تراكوويچ و همكاران (2011) نيز ميانگين اين شاخص را در تيم ملي زير شانزده سال صربستان
53/9±21/253 عنوان كردند (50). علل مؤثر در پايين بودن اين شاخص در نوجوانان تيم ملي، ميانگين قامت و طول دستها ي كوتاه تر است. يو و هانگ (2000) بيان كردند طول دست با بيشتر مهارتهاي تكنيكي واليبال، به ويژه ضربه زدن همبستگي دارد. همچنين براي بيشترين استفاده از سرعت به دست آمده هنگام چرخاندن دست، بازيكنان با دستان كشيده تر، مزيت دارند (54). بالا بودن درصد چربي، نقش منفي در عملكرد ورزشكاران دارد (35،25). در مورد ارزيابي تركيب بدني، نتايج اين تحقيق نيز مشابه اغلب پژوهش هاي صورتگرفته نشان داد كه بازيكنان نوجوان واليبال درصد چربي پاييني (99/2±07/8) دارند(37،28،9).
پتروسكي و همكاران (2013) با بررسي شاخص هاي بدني بازيكنان تيم هاي ملي برزيل طي سال هاي 1995 تا 2005، مشهودترين تغييرات مورفولوژيكي بازيكنان را افزايش تودة بدني و كاهش درصد چربي عنوان كردند (38).
در پژوهش حاضر، تودة بدني بازيكنان تيم ملي نوجوانان (67/6±36/79) از ميانگين هشت تيم برتر
(6/3±4/81) كمتر بود. همچنين بين اين فاكتور و ساير متغيرهاي اثرگذار ارتباط معنا داري ديده نشد. شاخص تودة بدني تيم ملي نوجوانان نيز 82/1±23/22 بود كه در مقايسه با بازيكنان تيم هاي ملي نوجوانان ديگر كشورها، صربستان (6/1±2/21)، اسپانيا (8/1±9/20)، كوبا (9/0±23)، فرانسه (9/1±5/21)، آرژانتين (8/1±3/22)، بلغارستان (1/1±3/21)، يونان (2/1±1/21)، چين (2/1±4/21)، در وضعيت مطلوبي قرار دارد.
همچنين طي بررسي هاي صورت گرفته در مسابقات جهاني از سال 2003 تا 2011 شاخص تودة بدني در تيم هاي شركت كننده با ميانگين نسبتاَ ثابتي (8/0±3/21) مطرح شده است (8). اين مطلب بيانگر آن است كه
BMI مي تواند يكي از شاخص هاي انتخابي مناسب براي نوجوانان در سطح ملي باشد.
ويژگي ها ي فيزيولوژيكي
يكياز مهم ترين شاخص ها ی آمادگي جسماني در بازي واليبال كه محققان به بررسي آن پرداخته اند، ارتفاع اسپك و دفاع است (49،39،7)، چرا كه موفقيت تيم مستلزم عبور توپ يا دفاع آن بر روي تور است. امروزه در واليبال مدرن تمركز رقابت در برتري روي تور است و بهترين روش براي دستیابی به اين برتري، به كارگيري بازيكناني با پرش عمودي بيشتر به همراه قامت بلندتر و دست ها ي كش يدهتر است (8،47). اين شاخص ها در بين تيم هاي برتر سطوح جهاني رو به افزايش است، به طوريكه در جام جهاني نوجوانان 2009 ميانگين تيم ها در ارتفاع اسپك 9/7±328 و ارتفاع دفاع 1/11±5/314 بوده است كه اين مقدار در سال 2011 در ارتفاع اسپك به 2/10±8/330 و در ارتفاع دفاع به 3/12±317 ارتقا يافته است 8(). در اين پژوهش ميانگين ارتفاع اسپك نوجوانان ايران 9/10±300 و ميانگين ارتفاع دفاع 75/9±289 و ميزان خالص پرش اسپك و دفاع، بهترتيب 43/6±9/52 و 66/5±5/42 بود. مقادير به دست آمده با توجه به مقادير گزارش شده در پژوهش هاي مختلف و سطوح جهاني در وضعيت نامناسبي قرار دارد (50،46،28). اين ضعف، شايد يكي از مهمترين علل تغيير جايگاه تيم ملي نوجوانان ايران از ردة اول و دوم در سالهاي 2007 و 2009 به ردة دهم در سال 2011 باشد. از دلايل احتمالي مي توان به بيتوجهي به تمرينات بدنسازي و عملكردي مناسب در كنار ضعف شاخص هاي پيكري مرتبط اشاره كرد.
سرعت و چابكي از فاكتورهاي مهم عملكردي در واليبال بهشمار مي رود (52). بازيكنان واليبال به توانايي هايي مانند تغيير مسير و جهش هاي ناگهاني و زمان عكس العمل سريع نيازمندند (9،28). اين عوامل در دريافت هاي اول، توپ گيري، دفاع روي تور، ارسال انواع پاس ها و ديگر مهارت هاي بازي واليبال در شرايط مختلف ضروري است (41). در پژوهش حاضر، ميانگين آزمون چابكي 42/0±40/8 و ميانگين سرعت 23/0±66/3 بود كه با توجه به نبود نرم ملي و تفاوت گروه سني، جنسيت و بعضاً نوع آزمون ها، قابليت مقايسه با مقالات مشابه وجود نداشت.
توان بيهوازي، يكي ديگر از عوامل مهم فيزيولوژيكي براي واليباليست ها ست، چرا كه سيستم انرژي غالب در واليبال فسفاژن و گليكوليز بي هوازي است. سيستم هوازي، به عنوان منبع سوخت اوليه استفاده نمي شود، بلكه براي بازسازي منابع انرژي در دوره هاي استراحت ضروري است (33،22). در اين پژوهش ميانگين توان بي هوازي و ظرفيت هوازي بازيكنان نوجوان، نسبت به مقادير گزارششده در مقالات مشابه ضعيف تر بود (55،21). ارتباط سنجي بين متغيرها
نتايج اين پژوهش نشان داد بين ميزان پرش دفاع و تعداد دراز و نشست به عنوان شاخص استقامت عضلات شكم ارتباط مثبت معناداري وجود دارد. در اين زمينه مي توان گفت كه تقويت ناحية مركزي بدن از جمله عضلة راست شكمي در تعادل، چابكي، توان و پرشهاي عمودي بسيار مهم است و همانطور كه مي دانيم، حركت دراز ونشست موجب تقويت اين عضله مي شود (49). همچنين ميزان پرش هاي اسپك و دفاع با پرش طول همبستگي مثبت معناداري داشتند كه اين ارتباط احتمالا به دليل درگير بودن عضلات مشترك در هر دو فعاليت است.
يافتهها رابطة معكوس معنا داري را بين ارتفاع قابل دسترس و ارتفاع دفاع نشان دادند. همبستگي مثبت و معنادار قوي نيز بين طول قامت با ارتفاع قابل دسترس مشاهده شد. ازاين رو مي توان نتيجه گرفت بازيكنان تيم ملي نوجوانان ايران كه از طول قامت و دست هاي بلندي برخوردارند، تلاش كمتري براي افزايش پرش خود دارند و درنتيجه اين امر ممكن است موجب افت عملكرد يكي از مهمترين و تأثيرگذارترين شاخص ها شود. اين يافته با نتايج تحقيق شپارد و همكاران (2008) همخواني نداشت (44). بازيكنان بلندقامت ما نيز نبايد از تلاش براي افزايش پرش خود غافل شوند و بايد با انگيزة بيشتري به تمرينات مربوط مبادرت ورزند. همچنين بين انعطاف پذيري بازيكنان با ميزان پرش ارتفاع و دفاع، ارتباط مثبت معناداري ديده شد.
همبستگي منفي معناداري نيز بين شاخص تودة بدني نوجوانان مليپوش با ظرفيت هوازي ديده شد، به طوري كه بازيكنان با BMI پايين تر از ظرفيت هوازي بالاتري برخوردار بودند. با توجه به نسبت تودة بدن به قامت در BMI، افزايش ميانگين قامت يا كاهش تودة بدني موجب كاهش اين شاخص مي شود. با توجه به يافتههاي اين پژوهش، احتمالاَ بازيكنان بلند قامت و لاغر داراي ظرفيت هوازي بيشتري بوده اند كه اين را ميتوان به كمتر بودن درصد چربي بدن ايشان نسبت داد كه خود عامل اثرگذاري بر افزايش ظرفيت هوازي است.
همچنين ارتباط معكوس معناداري بين توان بيهوازي و ظرفيت هوازي ملي پوشان مشاهده شد كه اين موضوع نشان ميدهد كه با توجه به ماهيت بيهوازي الگوهاي حركتي در واليبال، عمدة تمرينات اين رشته نيز بايد در راستاي به كارگيري اين سيستم انرژي طراحي شده و درنتيجه، سهم كمتري از تمرينات صرف فعاليت هاي هوازي شود. چرا كه اين امر نه تنها در راستاي سيستم هاي انرژي درگير در بازي نيست، بلكه تمركز تمرينات بر افزايش اين شاخص موجب كاهش توان ب يهوازي و در نتيجه سبب سازگاري هاي فيزيولوژيكي غيراختصاصي در اين رشته از جمله كاهش سرعت، نرخ انگيختگي عصبي و حتي تغيير فنوتيپ تارهاي عضلاني از IIb به IIa و I مي شود (16).
همبستگي مثبت معناداري نيز بين نرخ متابوليكي پايه با مقدار تودة بدني، تودة بدون چربي، قد ايستاده، ارتفاع قابل دسترس و محيط شكم ديده شد. وجود اين ارتباط قوي به خصوص با تودة بدون چربي بدن، به ما در ارزيابي و تخمين مقدار BMR در افراد مختلف با توجه به ابعاد، سطح و حجم بدني و نيز مقدار تودة عضلاني كمك مي كند.
همچنين نتايج بين WHR با درصد چربي بدني و تودة بدون چربي به ترتيب، ارتباط مثبت و معكوس معناداري را نشان داد. با توجه به الگوي سيب شكل چاقي در مردان و يافته هاي اين پژوهش، مي توان گفت كه هر چه مقدار WHR بيشتر باشد، فرد از درصد چربي بيشتر و تودة عضلاني كمتري برخوردار است و ازاينرو اين متغير مي تواند به عنوان شاخصي در دسترس براي پيشگويي و تخمين تركيبات بدني به كار برده شود.
به طور كلي، اطلاعات و داده هاي به دست آمده از اين پژوهش معيارهاي مناسب و ارزنده اي براي ارزيابي و بررسي وضعيت بازيكنان و انتخاب و گزينش نوجوانان در بحث استعداديابي ورزشي و تحقيقات آتي در اين حوزه است. نيمرخ بازيكنان تيم ملي نوجوانان، بهترين شاخص سنجش براي نمره دهي و ارزيابي مربيان سراسر كشور در كانون هاي استعداديابي و پايه است. همچنين مربيان تيم هاي ملي با استفاده از يافته هاي پژوهش حاضر مي توانند به مقايسة جايگاه تيم ملي با ديگر كشورها، تعيين مزايا و معايب، طراحي تمرينات ويژه و انتخاب تاكتيك هاي مناسب تيمي مبادرت ورزند. نوجوانان پشتوانه و سرمايه هاي آتي واليبال كشور هستند و توجه به ابعاد مختلف تأثيرگذار در هدايت، پرورش و بهره گيري بهينه از ايشان و بازيابي مجدد جايگاه ايران در سطوح بين المللي و رقابت هاي جهاني اهميت بسزايي دارد.

منابع و مĤخذ
ابراهيم، خسرو. حيدري، محمود. معمري، عليرضا. (1383). “بررسي وضع موجود و تدوين شاخص هاي استعداديابي در رشتة واليبال”. نشرية پژوهش در علوم ورزشي؛ شمارة 5. صفحة: 1 – 14.
افضل پور، محمد اسماعيل. رشيدي، عصمت. (1388). “پيش بيني موفقيت در واليبال از روي ويژگي هاي روان شناختي، فيزيولوژيكي و پيكري بازيكنان زن استان خراسان جنوبي”. فصلنامة پژوهش در علوم ورزشي؛ شمارة 23. صفحة : 107-122.
پرنو، عبدالحسين. قراخانلو، رضا. آقاعلي نژاد، حميد. (1384). “بررسي نيمرخ تركيب بدني، فيزيولوژيكي و آنتروپومتريكي بازيكنان نخبة فوتسال ايران”. فصلنامة المپيك؛ شمارة 13. صفحة 49 -58.
جعفري، اكرم. آقاعلي نژاد، حميد. قراخانلو، رضا. مرادي، محمدرضا. (1385). “توصيف و تعيين رابطة بين ويژگي هاي آنتروپومتريكي و فيزيولوژيكي با موفقيت تكواندوكاران”. فصلنامة المپيك؛ شمارة 14.
صفحة 7-16.
جلاليان، رامين. (1384). “بررسي برخي خصوصيات فيزيولوژيك، پيكرسنجي و روان شناختي بازيكنان تيم ملي بدمينتون جمهوري اسلامي ايران و مقايسه با بازيكنان نخبة جهان”. پايان نامة كارشناسي ارشد تربيت بدني، دانشگاه تهران.
سليمي آوانسر، عليرضا. (1388). “بررسي تفاوت هاي رده هاي سني از نظر ويژگي هاي فيزيولوژيكي و
نتايج مسابقات جهاني در واليبال”. مجلة فيزيولوژي ورزش و فعاليت بدني؛ شمارة 2. صفحة 271 -278.
سليمي آوانسر، عليرضا. توكلي، عليرضا. (1388). “مطالعه و بررسي مسابقات واليبال جام قهرمانان بين قاره اي مردان جهان از سال 2001 تا 2009”. مجموعه مقاله هاي سخنراني دومين همايش ملي توسعة علمي واليبال: صفحة 65-67.
سليمي آوانسر، مرتضي. (1390). “بررسي تغييرات ويژگي هاي فردي و عملكردي و ارتباط آن ها با نتايج بدست آمده تيم هاي ملي واليبال نوجوانان پسر شركت كننده در پنج دورة اخير مسابقات جام جهاني”.
پايان نامة كارشناسي ارشد، دانشگاه شهيد بهشتي. صفحة 45-48.
شوندي، نادر. صارمي، عباس. (1391). “ويژگي هاي فيزيولوژيك و آنتروپومتريك بازيكنان تيم ملي واليبال ايران بر اساس پست بازي”. نشرية سوخت و ساز و فعاليت ورزشي؛ جلد 2. شمارة 1. صفحة 63-
.71
عليجاني، عيدي. (1381). “بررسي وضع موجود و تدوين شاخص هاي استعداديابي در رشتة دو و ميداني”.
پژوهش در علوم ورزشي؛ شمارة 4. صفحة 1-23.
رجبي، حميد. ظريفي، آيدين. شاهين طبع، مهران. (1389). “توصيف نيمرخ آمادگي جسماني و مهارتي بازيكنان نخبة جوان بزرگسال بسكتبال ايران”. فصلنامة المپيك؛ شماره 18، صفحة 31-43.
آرمندنيا، مهدي. (1387). “مقايسه ويژگي ساختاري، آنتروپومتريك و فيزيولوژيك بازيكنان زبده و مبتديتنيسروي ميز”. پژوهشنامه فيزيولوژيورزشي كاربردي (پژوهشنامهعلوم ورزشي ؛). ش 8، صفحة 76-68.
ميرزايي، بهمن. منصور صادقي، منيژه. (1386). “نيمرخ آمادگي جسماني كشتيگيران شركت كننده در اردوهاي آماده سازي تيم ملي كشتي آزاد بزرگسالان”. فصلنامة المپيك؛ شمارة 15. صفحة 81 -89.
يادآور واحد، پروين. (1376). “ارتباط بين برخي از ويژگي هاي آنتروپومتريكي و آمادگي عمومي بدن بازيكنان تيم ملي واليبال بانوان”. پايان نامة كارشناسي ارشد، دانشگاه تهران. صفحة 1 – 184.
15.Aouadi R, Jlid MC, Khalifa R, Hermassi S, Chelly MS, Van Den Tillaar R, Gabbett T. (2012). “Association of anthropometric qualities with vertical jump performance in elite male volleyball players”. J Sports Med Phys Fitness. Vol.52,No.1, pp:11-17.
16.Barnes JL, Schilling BK, Falvo MJ, Weiss LW, Creasy AK, Fry AC. (2007). “Relationship of jumping and agility performance in female volleyball athletes”. J Strength Cond Res Natl Strength Cond Assoc. Vol.21,No.4, pp:1192–6.
17.Bertini I, Pujia A, Giampietro M. (2003). “A follow-up study of the variations in the body composition of karate athletes”. Acta Diabetol, Vol.40 Suppl 1,pp:S142-144.
18.Bosco C, Luhtanen P, Komi PV. (1983). “A simple method for measurement of mechanical power in jumping”. Eur J Appl Physiol Occup Physiol. Vol.50,No.2,pp:273-82.
19.Burger SC, Bertram SR, Stewart RI. (1990). “Assessment of the 2.4 km run as a predictor of aerobic capacity”. S Afr Med J. Vol.78,No.6,pp:327-9.
20.Carter JE. (1985). “Morphological factors limiting human performance”. In: DH Clarke, Eckert HM, editors. Limits of Human Performance. Champaign (IL): Human Kinetics Pub. pp:1–7.
21Duncan MJ, Woodfield L, al-Nakeeb Y. (2006). “Anthropometric and physiological characteristics of junior elite volleyball players”. Br J Sports Med.
Vol.40,No.7, pp: 649–51.
22.Dyba W. (1982). “Physiological and activity characteristics of volleyball”. Volleyb Tech J. Vol.6,No.3, pp:33-51.
23.Ercolessi, D. (2000). “Volleyball and the vertical jump”. The Coach: The Official FIVB Magazine for Volleyball Coaches. Vol.4,No.1,pp: 27–29.
24.FIVB Junior & Youth World Ranking – Men As per February 27, 2013. Available at: http://www.fivb.org/en/volleyball/VB_Ranking_YJ_M_2013-09.asp
25.Fleck SJ, Case S, Puhl J, Van Handle P. (1985). “Physical and physiological characteristics of elite women volleyball players”. Can J Appl Sport Sci J Can Sci Appliquées Au Sport. Vol.10,No.3, pp:122–6.
26.Gabbet TJ. (2007). “Physiological and anthropometric characteristics of elite woman rugby league Players”. J Strength Cond Res. Vol.21,No.3, pp:875-881.
27.Gabbett T, Georgieff B, Domrow N. (2007). “The use of physiological, anthropometric, and skill data to predict selection in a talent-identified junior volleyball squad”. J Sports Sci. Vol.25,No.12, pp:1337-1344.
28.Gabbett T, Georgieff B. (2007). “Physiological and anthropometric characteristics of Australian junior national, state, and novice volleyball players”. J Strength Cond Res. Vol.21,No.3, pp:902-908.
29.Gabbett TJ, Jenkins DG, Abernethy B. (2011). “Relative importance of physiological, anthropometric, and skill qualities to team selection in professional rugby league”. J Sports Sci. Vol.29,No.13, pp: 1453-1461.
30.Gil S, Ruiz F, Irazusta A, Gil J, Irazusta J. (2007). “Selection of young soccer players in term of anthropometric and physiological factors”. J sports Med phys fitness, Vol.47,No.1,pp:25-32.
31.Gualdi-Russo E, Zaccagni L. (2001). “Somatotype, role and performance in elite volleyball players”. J Sports Med Phys Fitness. Vol.41,No.2, pp:256–62.
32.Heyward VH, Wagner DR. (2004). “Applied Body Composition Assessment”. Human Kinetics. 2th Ed., pp:37-102.
33.Künstlinger U, Ludwig HG, Stegemann J. (1987). “Metabolic changes during volleyball matches”. Int J Sports Med. Vol.8,No.5,PP:315–22.
34.Lago-Peñas C, Casais L, Dellal A, Rey E, Domínguez E. (2011). “Anthropometric and physiological characteristics of young soccer players according to their playing positions: relevance for competition success”. J Strength Cond Res. Vol.25,No.12, pp:3358-3567.
35.Mario AC, Juan JG, and Darlene AK. (2006). “In-Season Resistance Training for Professional Male Volleyball Players”. Strength and Conditioning Journal, Vol.6,pp:16-27.
36.Marques MC, van den Tillaar R, Gabbett TJ, Reis VM, González-Badillo JJ. (2009). “Physical fitness qualities of professional volleyball players: determination of positional differences”. J Strength Cond Res. Vol.23,No.4,pp:1106-11.
37.Melrose DR, Spaniol FJ, Bohling ME, Bonnette RA. (2007). “Physiological and performance characteristics of adolescent club volleyball players”. J Strength Cond Res. Vol.21,No.2, pp:481-6.
38.Petroski EL, Fraro JD, Fidelix YL, Silva DAS, Pires-Neto CS, Dourado AC, et al. (2013). “Anthropometric, morphological and somatotype characteristics of athletes of the Brazilian Men’s volleyball team: an 11-year descriptive study”. Rev Bras Cineantropometria Amp Desempenho Hum. Vol.15,No.2,pp:184–92.
39.Qian, P, Ying-ga, A. (2009). “Comparative Analysis on the Physique and Height over Net of Women′s Volleyball Players between the 28th and the 29th Olympic Games”. Journal of Nanjing Institute of Physical Education(Natural Science).
40.Sattler T, Sekulic D, Hadzic V, Uljevic O, Dervisevic E. (2012). “Vertical jumping tests in volleyball: reliability, validity and playing-position specifics”. J Strength Cond Res. Vol.26,No.6,pp:1532-1538.
41.Scates Al, Linn M. (2003). “Complete conditioning for volleyball”. Human Kinetics, pp:15-89.
42.Schaal M. (2011). “Physiologic Performance Test Differences by Competition Level and Player Position in Female Volleyball Athletes”. Boise State University Theses and Dissertations.
43.Sheppard J, Borgeaud R, Strugnel A. (2008). “Influence of stature on movement speed and repeated efforts in elite volleyball players”. J Aust Strength Cond. Vol.16,pp:12–4.
44.Sheppard JM, Cronin JB, Gabbett TJ, McGuigan MR, Etxebarria N, Newton RU. (2008). “Relative importance of strength, power, and anthropometric measures to jump performance of elite volleyball players”. J Strength Cond Res. Vol.22,No.3,pp:758-65.
45.Sheppard JM, Gabbett T, Taylor K-L, Dorman J, Lebedew AJ, Borgeaud R. (2007). “Development of a repeated-effort test for elite men’s volleyball”. Int J Sports Physiol Perform. Vol.3, pp:292–304.
46.Sheppard JM, Gabbett TJ, Stanganelli L-CR. (2009). “An Analysis of Playing Positions in Elite Menʼs Volleyball: Considerations for Competition Demands and Physiologic Characteristics”. J Strength Cond Res. Vol.23,No.6, pp:1858–66.
47.Shondell DS, Reynaud C. “The Volleyball Coaching Bible”. Human Kinetics 1; 2002, pp: 331-46.
48.Smith DJ, Roberts D, Watson B. (1996). “Physical, Physiological and Performance Differences between Canadian National Team and and University Volleyball Players”. J Sports Sci. Vol.10,No.2, pp:131-8.
49.Song-Lin G. (2006). “Comparative Analysis on the Physique and Height over Net of Women’s Volleyball Players between the 27th and the 28th Olympic Games”. J Beijing Sport University, No.5.
50.Trajković N, Milanović Z, Sporis G, Radisavljević M. (2011). “Positional differences in body composition and jumping performance among youth elite volleyball players”. Acta Kinesiol. Vol.5,No.1, pp:62–6.
51.Tsunawake N, Tahara Y, Moji K, Muraki S, Minowa K, Yukawa K. (2003). “Body composition and physical fitness of female volleyball and basketball players of the Japan inter-high school championship teams”. J Physiol Anthropol Appl Human Sci. Vol.22,No.4, pp:195–201.
52.Vescovi JD, McGuigan MR. (2008). “Relationships between sprinting, agility, and jump ability in female athletes”. J Sports Sci. Vol.26,No.1, pp:97–107.
53.Viitasalo, JT. (1991). “Evaluation of physical performance characteristics in volleyball”. Int Volleyball Tech. Vol.3, pp: 4–8.


پاسخ دهید