نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه 8 هفته تمرين هوازي ملايم همزمان با كاهش وزن به بهبود وضعيت اسپرماتوژنز موش هاي چاق منجر ميشود، در حالي كه تمرين شديد با كاهش كيفيت اسپرماتوژنز در اين موش ها همراه است.
آثار نامطلوب چاقي بر باروري مردان براي نخستين بار در اوايل قرن دهم ميلادي توسط پزشك و دانشمند ايراني بوعلي سينا در كتاب قانون مطرح شد. از آن پس تا چند سال اخير ارتباط بين چاقي و قدرت توليد مثلي مردان تا حد زيادي ناديده گرفته شده است (29). به هرحال، تحقيقات اخير نشان مي دهند در طول چند دهة گذشته همزمان با افزايش شيوع چاقي و اضافه وزن در جهان كيفيت مايع سيمن و ظرفيت توليد مثلي مردان كاهش يافته است. از اين رو، شواهد گزارش ميكنند كه افزايش انرژي دريافتي، دريافت تركيبات غذايي با چربياشباع و كاهش فعاليت بدني از علل اصلي ناباروري مردان هستند (10،2). در مورد تأثيرات منفي چاقي برباروري چند سازوكار مطرح شده است، از جمله اينكه تجمع چربي با افزايش استرس اكسيداتيو و ليپيدپراكسيداسيون همراه است كه موجب آسيب به DNA اسپرم، كاهش تحرك پذيري اسپرم و ضعف باروري مي شود (22،2). همچنين شواهد نشان ميدهند چاقي با اختلال هورموني و كاهش سطح تستوسترون همراه است. عقيده بر اين است چاقي از طريق اختلال در سلول هاي ليديگ بيضه، افزايش لپتين و اثر منفي آن بر اسپرماتوژنز و توليد تستوسترون و تبديل تستوسترون به استراديول در بافت چربي، به كاهش تستوسترون مي انجامد (18). تحقيق حاضر نيز نشان داد كه در موشهاي چاق كيفيت اسپرماتوژنز و سطح تستوسترون نسبت به موش هاي با وزن طبيعي پايين تر است. در واقع، يافته ما همسو با شواهد علمي است كه نشان مي دهند چاقي با كاهش قدرت باروري مردان همراه است (10،2).
تحقيقات نشان مي دهند كه تغيير روش زندگي افراد چاق كه با كاهش وزن همراه باشد، از جمله كاهش كالري دريافتي، به بهبود باروري مردان منجر ميشود (21،13،8). از اين رو، در پژوهش حاضر سؤال اين بود كه تمرينات هوازي با كاهش وزن و به دنبال آن بهبود قدرت باروري مردان همراه است يا خير. در اين پژوهش دريافتيم كه 8 هفته تمرين استقامتي (ملايم و شديد) در موش هاي چاق به طور معنيدار موجب كاهش وزن مي شود. نتايج پژوهش حاضر از اين عقيده حمايت ميكند كه تمرين هوازي بدون تغيير در رژيم غذايي به كاهش وزن بدن منجر مي شود و كاهش وزن در تمرينات استقامتي شديد بيشتر از تمرينات با شدت متوسط است (16،11). از اين رو، به نظر مي رسد كه ارتباط دوز-پاسخ بين حجم و شدت تمرين استقامتي با كاهش وزن وجود دارد.
به علاوه، در اين تحقيق در گروه تمرين با شدت ملايم همزمان با كاهش وزن نمرة اسپرماتوژنز در موشهاي چاق بهبود يافت. اين يافته با نتايج برخي مطالعات كه نشان ميدهند كاهش وزن با افزايش قدرت باروري و شاخص هاي اسپرم افراد چاق همراه است (9،8،1)، همسوست. در حالي كه در گروه تمرين شديد با وجود كاهش بيشتر وزن، نمرة اسپرماتوژنز كمتر بود. نتايج در مورد آثار ورزش بر قدرت توليد مثلي جنس نر خيلي روشن نيست، اما به نظر ميرسد كه احتمالا تأثير ورزش بر باروري مردان به حجم و شدت وابسته است، به اين معني كه تمرينات ورزشي شديد با كاهش قدرت باروري مردان همراه است (31،24،6)، درحالي كه اجراي تمريناتملايم و متوسط حداقل تأثير مخربي بر قدرت باروري مردان ندارد (30). براي مثال صفري نژاد و همكاران(2009) در آزمودنيهاي سالم و با وزن طبيعي دريافتند تمرين شديد موجب كاهش شاخصهاي اسپرم مي شودو حال آنكه تمرين ملايم چنين اثري نداشت (26). در تحقيق ديگري گبريگزيبر و همكاران (2004) گزارش كردند كه تمرينات استقامتي شديد موجب تغيير مورفولوژي اسپرم ميشود (5). در چندين مطالعة حيواني نيز تأثيرات منفي تمرين شديد بر باروري تاييد شده است. براي مثال ساكي و همكاران (2009) گزارش كردند كه 50 روز تمرين شديد شنا موجب كاهش تعداد، تحرك پذيري و قدرت باروري اسپرم در موش هاي نر ميشود
(27). نراقي و همكاران (2010) نيز دريافتند در موش هاي با وزن طبيعي به دنبال 8 هفته تمرين شديد شنا (1 ساعت در روز و به مدت 5 روز در هفته) قدرت باروري كاهش مي يابد (19). نيراپاما و همكاران (2013) نشان دادند كه استرس ناشي از تمرين شديد شنا با كاهش وزن بيضه، تعداد اسپرم، اسپرماتوسيتها و اسپرماتيدها همراه است و اين آثار حداقل چهار ماه ماندگار است (20). بنابراين، نتايج پژوهش حاضر همخوان با يافته هاي مشابه نشان مي دهد كه تمرينات شديد ورزشي احتمالا با اختلال در اسپرماتوژنز همراه است. اين آثار منفي تمرين شديد بر باروري ممكن است از طريق افزايش دماي بيضه، توسعة استرس اكسيداتيو، نقص در نعوظ و اختلال هورموني، اعمال شود (31،24،6). در پژوهش حاضر بر تعادل هورموني متمركز بوديم كه مشاهده شد اختلال در اسپرماتوژنز گروه تمرين شديد با سطوح پايين هورمون تستوسترون همراه بود. اين يافته تاكيدي دوباره بر اين عقيده است كه احتمالا يكي از سازوكارهاي آثار تمرين شديد بر باروري از طريق بر هم زدن شرايط طبيعي هورمون هاي توليد مثلي اعمال مي شود (6).

همان طور كه پيشتر اشاره شد، يكي از سازوكارهاي محتمل اثر منفي چاقي بر باروري مردان، نقص در تعادل هورموني است. ب ه طوري كه تحقيقات نشان دادهاند ارتباط منفي بين نمايه توده بدن و هورمون هاي توليد مثلي از جمله تستوسترون، وجود دارد (17). به هرحال، با توجه به نقش مهم تستوسترون در فرايند اسپرماتوژنز، يكي از علل كاهش كيفيت شاخص هاي اسپرم در افراد چاق كاهش تستوسترون گزارش شده است (23).
پژوهش حاضر نيز نشان داد كه سطح تستوسترون و اسپرماتوژنز در موشهاي چاق نسبت به موش هاي با وزن طبيعي كمتر است و از ديگر مطالعات مشابه حمايت ميكند (25،23) كه چاقي با كاهش تستوسترون و شاخص هاي اسپرماتوژنز ارتباط دارد. همچنين مشاهده شد كه در گروه تمرين ملايم بهبود اسپرماتوژنز درموش هاي چاق بدون تغييرات هورموني اتفاق ميافتد. از اين رو، به نظر مي رسد سازوكارهاي فيزيولوژيك ديگريدر اين زمينه نقش داشته باشند (از جمله كاهش استرس اكسيداتيو) كه شناخت آنها مستلزم تحقيقات بيشتراست.
در مجموع، نتايج تحقيق حاضر نشان داد كه تمرين هوازي ملايم (حتي براي كوتاه مدت) همزمان با كاهش وزن با بهبود كيفيت اسپرماتوژنز در موشهاي چاق همراه است، در حالي كه تمرين شديد احتمالا به اختلال بيشتر در قدرت باروري موشهاي چاق منجر مي شود.
منابع و مĤخذ
.1Braga DP, Halpern G, Figueira Rde C, Setti AS, Iaconelli A Jr, Borges E Jr. (2012). “Food intake and social habits in male patients and its relationship to intracytoplasmic sperm injection outcomes”. Fertil Steril. 97(1): PP: 53-59.
.2Cabler S, Agarwal A, Flint M, du Plessis SS. (2010). “Obesity: modern man’s fertility nemesis”. Asian J Androl. 12(4): PP: 480-489.

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

3. Dieckmann KP, Linke J, Pichlmeier U, Kulejewski M, Loy V. (2007). “Spermatogenesis in the contralateral testis of patients with testicular germ cell cancer: histological evaluation of testicular biopsies and a comparison with healthy males”. BJU Int. 99(5): 1079-1085.
4.Eskandar M, Al-Asmari M, Babu Chaduvula S, Al-Shahrani M, Al-Sunaidi M, Almushait M, Donia O, Al-Fifi S. (2012). “Impact of male obesity on semen quality and serum sex hormones”. Adv Urol. 2(1): PP: 1-4.
Gebreegziabher Y, Marcos E, McKinon W, Rogers G. (2004). “Sperm characteristics of endurance trained cyclists”. Int J Sports Med. 25(4): PP: 247251.
Hackney AC. (2008). “Effects of endurance exercise on the reproductive system of men: the exercise-hypogonadal male condition”. J Endocrinol Invest. 31(10): PP: 932-938.
.7Hajian-Tilaki KO, Heidari B. (2007). “Prevalence of obesity, central obesity and the associated factors in urban population aged 20-70 years, in the north of Iran: a population-based study and regression approach”. Obes Rev. 8(1): PP: 310.
.8Håkonsen LB, Thulstrup AM, Aggerholm AS, Olsen J, Bonde JP, Andersen CY, Bungum M, Ernst EH, Hansen ML, Ernst EH, Ramlau-Hansen CH. (2011). “Does weight loss improve semen quality and reproductive hormones? Results from a cohort of severely obese men”. Reprod Health. 8(1): PP: 24-36.
9. Hammoud AO, Meikle AW, Reis LO, Gibson M, Peterson CM, Carrell DT. (2012). “Obesity and male infertility: a practical approach”. Semin Reprod Med.
30(6): PP: 486-495.
.01Hofny ER, Ali ME, Abdel-Hafez HZ, Kamal Eel-D, Mohamed EE, Abd ElAzeem HG, Mostafa T. (2010). “Semen parameters and hormonal profile in obese fertile and infertile males”. Fertil Steril. 94(2): PP: 581-584.
.11Irving BA, Davis CK, Brock DW, Weltman JY, Swift D, Barrett EJ, Gaesser GA, Weltman A. (2008). “Effect of exercise training intensity on abdominal visceral fat and body composition”. Med Sci Sports Exerc. 40(11): 1863-1872.
.21Ismail I, Keating SE, Baker MK, Johnson NA. (2012). “A systematic review and meta-analysis of the effect of aerobic vs. resistance exercise training on visceral fat”. Obes Rev. 13(1): PP: 68-91.
Kaukua J, Pekkarinen T, Sane T, Mustajoki P. (2003). “Sex hormones and sexual function in obese men losing weight”. Obes Res. 11(6): PP: 689-694.
Király MA, Bates HE, Kaniuk NA, Yue JT, Brumell JH, Matthews SG, Riddell MC, Vranic M. (2008). “Swim training prevents hyperglycemia in ZDF rats: mechanisms involved in the partial maintenance of beta-cell function”. Am J Physiol Endocrinol Metab. 294(2): PP: 271-283.
15.Köhn FM, Pflieger-Bruss S, Schuppe HC. (2011). “The impact of body mass index on male infertility”. MMW Fortschr Med. 153(6): PP: 37-38.
Lee MG, Park KS, Kim DU, Choi SM, Kim HJ. (2012). “Effects of highintensity exercise training on body composition, abdominal fat loss, and cardiorespiratory fitness in middle-aged Korean females”. Appl Physiol Nutr Metab. 14(1): PP: 1019-1027.
MacDonald AA, Herbison GP, Showell M, Farquhar CM. (2010). “The impact of body mass index on semen parameters and reproductive hormones in human males: a systematic review with meta-analysis”. Hum Reprod Update. 16(3): PP: 293-311.
Martini AC, Molina RI, Ruiz RD, Fiol de Cuneo M. (2012). “Obesity and male fertility”. Rev Fac Cien Med Univ Nac Cordoba. 69(2): PP: 102-110.
Naraghi MA, Abolhasani F, Kashani I, Anarkooli IJ, Hemadi M, Azami A, Barbarestani M, Aitken RJ, Shokri S. (2010). “The effects of swimming exercise and supraphysiological doses of nandrolone decanoate on the testis in adult male rats: a transmission electron microscope study”. Folia Morphol. 69(3): PP: 138146.
Nirupama M, Devaki M, Nirupama R, Yajurvedi HN. (2013). “Chronic intermittent stress-induced alterations in the spermatogenesis and antioxidant status of the testis are irreversible in albino rat”. J Physiol Biochem. 69(1): PP: 59-68.
Niskanen L, Laaksonen DE, Punnonen K, Mustajoki P, Kaukua J, Rissanen A. (2004). “Changes in sex hormone-binding globulin and testosterone during weight loss and weight maintenance in abdominally obese men with the metabolic syndrome”. Diabetes Obes Metab. 6(3): PP: 208-215.
Palmer NO, Bakos HW, Fullston T, Lane M. (2012). “Impact of obesity on male fertility, sperm function and molecular composition”. Spermatogenesis. 2(4):
PP: 253-263.
Pasquali R. (2006). “Obesity and androgens: facts and perspectives”. Fertil Steril. 85(5): PP: 1319-1340.
Plessis S, Kashou A, Vaamonde D, Agarwal A. (2011). “Is there a link between exercise and male factore infertility?”. The Open Reproductive Science Journal. 3: PP: 105-113.
Ramlau-Hansen CH, Hansen M, Jensen CR, Olsen J, Bonde JP, Thulstrup AM. (2010). “Semen quality and reproductive hormones according to birthweight and body mass index in childhood and adult life: two decades of follow-up”. Fertil Steril. 94(2): PP: 610-618.
Safarinejad MR, Azma K, Kolahi AA. (2009). “The effects of intensive, longterm treadmill running on reproductive hormones, hypothalamus-pituitary-testis axis, and semen quality: a randomized controlled study”. J Endocrinol. 200(3): PP: 259-271.
Saki G, Rahim F, Alizadeh K. (2009). “Effect of forced swimming stress on count, motility and fertilization capacity of the sperm in adult rats”. J Hum Reprod Sci. 2(2): PP: 72-75.
Tartibian B, Maleki BH. (2012). “The effects of honey supplementation on seminal plasma cytokines, oxidative stress biomarkers and antioxidants during 8 weeks of intensive cycling training”. J Androl. 33(3): PP: 449-461.
Teerds KJ, Rooij DG, Keijer J. (2011). “Functional relationship between obesity and male reproduction: from humans to animal models”. Hum Reprod Update. 17(5): PP: 667-683.
Vaamonde D, Da Silva-Grigoletto ME, García-Manso JM, VaamondeLemos R, Swanson RJ, Oehninger SC. (2009). “Response of semen parameters to three training modalities”. Fertil Steril. 92(6): PP: 1941-1946.


پاسخ دهید