ق درتی ۴۱/۱ ± ۶۳/۲۱ ۲۷/۶ ± ۳۱/۱۷۴ ۶۱/۱۱ ± ۳۷/۶۷ استقامتی ۵۱/۱ ± ۶۰/۲۳ ۴۲/۶ ± ۷۳/۱۷۴ ۲۳/۸ ± ۱۵/۶۷
ترکيبی ۲۰/۲ ± ۳۸/۲۱ ۶۴/۶ ± ۵۶/۱۷۲ ۸۳/۶ ± ۷۵/۶۲ کنترل ۲۰/۲ ± ۳۸/۲۱ ۶۴/۶ ± ۵۶/۱۷۲ ۸۳/۶ ± ۷۵/۶۲
برنامة تمرينات استقامتي
برنامة تمريني استقامتي براي افزايش توان هوازي بيشينه، برنامة تمرينات اينتروال هوازي بومپا بود (جدول
1) كه در يك دورة شش هفتهاي و سه جلسه در هفته در روزهاي فرد اجرا شد. شدت اجراي تناوب هاي تمريني بهدليل آمادگي جسماني كم تر آزمودني ها با 70 – 50 درصد ضربان قلب ذخيره با استفاده از روش كارونن براي هر يك از آزمودني ها بهصورت جداگانه محاسبه شد. با توجه به اينكه در اين تحقيق از آزمودنيهاي غيرورزشكار با سطح آمادگي كم و تقريباً يكسان استفاده شده بود، به دليل محدود بودن تعداد ضربان سنج ها، آزمودني ها در هر كدام از گروههاي استقامتي و تركيبي در دو گروه با بستن بلت به دور سينه در شدت مورد نظر تمرين كردند و در جلسات بعد، آزمودني ها به طور يك در ميان با بستن بلت تمرين خود را ادامه دادند.
جدول 2 _ برنامة تمرينات دويدن اينتروال براي تقويت توان هوازي بيشينة بومپا
شش م پنج م چهارم سوم دوم اول هفته
۵ : ۰۰ ۴ : ۳۰ ۴ : ۰۰ ۳ : ۳۰ ۳ : ۰۰ ۲ : ۳۰ زمان دويدن (دقيقه)
۵ ۵ ۵ ۵ ۵ ۵ تع داد تکرارها
۲ : ۱۵ ۲ : ۱۵ ۲ : ۰۰ ۱ : ۳۰ ۱ : ۳۰ ۱ :۱۵ زمان استراحت (دقيقه)
۲۵ : ۰۰ ۲۲ : ۳۰ ۲۰ : ۰۰ ۱۷ : ۳۰ ۱۵ : ۰۰ ۱۲ : ۳۰ ک ل زمان فعالي ت (دقيقه)

برنامة تمرينات قدرتي
تمرينات قدرتي به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته اجرا شدند. اين تمرينات شامل هفت حركت پرس پا با دستگاه، پرس سينه، حركات لت زير بغل (حركت پارويي)، پرس نظامي، جلو بازو با دمبل و هايپر اكستنشن ستون فقرات روي نيمكت شيبدار بود (تقريباً مشابه پروتكل گلوواكي و همكاران). هر كدام از حركات تمريني در سه ست با شدت 75 درصد يك تكرار بيشينه در ست اول (12 – 10 تكرار)، 80 درصد يك تكرار بيشينه درست دوم (10 – 8 تكرار) و 90 – 85 درصد يك تكرار بيشينه در ست سوم (8 – 4 تكرار) انتخاب شدند (18).
مدت زمان هر جلسة تمرين آزمودني ها حدود 45 دقيقه بود.
برنامة تمرينات تركيبي
برنامة تمرينات تركيبي شامل برنامة تمرينات قدرتي و استقامتي بود كه به مدت شش هفته و سه روز در هفته اجرا شد (2). تمرينات استقامتي قبل از ظهر در پيست و تمرينات قدرتي بعد از ظهر در سالن بدنسازي انجام شد.
روش هاي آماري
در اين تحقيق از آمار توصيفي براي تعيين ميانگين و انحراف استاندارد در آمارة مورد نظر و از آزمون آناليز واريانس يكطرفه (ANOVA) و آزمون توكي براي بررسي معنيدار بودن تغييرات قدرت و VO2max در گروه هاي تمريني استفاده شد. سطح معني داري 05/0 = α در نظر گرفته شد.

نتايج و يافته هاي تحقيق
ميزان قدرت و VO2max آزمودني ها در چهار گروه تمريني در دو مرحلة پيشآزمون و پسآزمون در شكل 1 ارائه شده است.
در ابتدا ميزان قدرت و VO2max آزمودني ها در پيشآزمون با استفاده از تحليل واريانس يكطرفه
(ANOVA) بررسي شد و بين چهار گروه تمريني در آزمون قدرت (168/0 = F و 917/0 = P) و VO2max
(958/0 = F و 428/0 = P) اختلاف معني داري مشاهده نشد.

39.8
39.72
36.9
38.73
43.5
46
39.96
39.8
5
30
35
40
45
50

قدرتی

استقامتی

ترکيبی

کنترل
(

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

ml/kg/min)
بيشينه

هوازی

توان

آزم ون

پيش

آزمون

پس


دیدگاهتان را بنویسید