0/5 0/001
5/3 ± 1/2
4/7 ± 1/2 4/7 ± 1/3
4/8± 1/1 تجربيكنترل يك تكرار بيشينه براي
حركت جلوي بازو
(kg)
0/001 0/001 25/7 ± 3/3 24/5 ± 3/1 تجربي محيط عضل ه ميان ة بازو
0/002 24/0 ± 1/7 25/0 ± 2/0 كنترل (cm)
0/001
0/002 0/001
22/5 ± 6/9
27/9 ± 4/6 26/1 ± 7/2
24/8 ± 4/8 تجربيكنترل ضخامت چربي زير
جلدي در نقطة مياني پشت بازو(mm)
0/001
0/030 0/001
23/9 ± 3/8 28/2 ± 6/2 26/4 ± 3/9
24/6 ± 5/7 تجربيكنترل ضخامت چربي زير جلدي در ناحية زير كتف (mm)
0/001
0/020 0/001
25/5 ± 9/5
24/7 ± 9/9 27/9 ± 10/0
23/9 ± 9/9 تجربيكنترل ضخامت چربي

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

زيرجلدي در ناحية فوق خاصره (mm)
0/001
0/001 0/001
18/2 ± 4/4
21/2 ± 4/8 20/6 ± 4/9
19/1 ± 4/7 تجربيكنترل تودةچربي (kg)
0/001
0/001 0/001
25/9 ± 4/2
30/2 ± 3/8 29/1 ± 4/7
27/4 ±4/3 تجربيكنترل درصد چربي (%)
0/004
0/014 0/001
51/5 ± 7/9
48/3 ± 4/1 49/4 ± 7/3
50/0 ± 5/0 تجربي

كنترل تودة بدون چربي (kg)
* تحليل واريانس دو طرفه (ANCOVA)، تعديل شده براي مقادير متغيرها در ابتداي پژوهش † t همبستة زوجي (paired t-test

بحث و نتيجهگيري
نتايج به دست آمده از پژوهش حاضر نشان داد، انجام 12 هفته تمرينات قدرتي با استفاده از تراباند به طور معنيداري سبب بهبود عملكرد عضلات و افزايش قدرت و استقامت آزمودنيها مي شود. سنتز و حفظ حجم عضلات در بزرگسالان و كاهش خطر شروع و پيشرفت ساركوپني در اواخر عمر، از اهداف داشتن “سالمندانسالم” است. در حالت طبيعي، افزايش سن با كاهش كيفيت و كميت عضلات همراه است. اين كاهش فقط به سطح مقطع عضله و حجم آن مربوط نيست، بلكه با ك اهش اندازه فيبرهاي نوع 1و 2 و بيشتر شدن مقدار چربي عضلات و بافتهاي پيوندي همراه خواهد بود (28). انجمن ورزش آمريكا انجام تمرينات مقاومتي را براي بهبود كيفيت زندگي و عملكرد فيزيكي سالمندان توصيه كرده است (27). انجام اين تمرينات يكي از راههاي ايمن و مؤثر براي تقويت سيستم عصبي- عضلاني در بزرگسالان و سالمندان است (9). البته توصيه ميشود سالمندان شدت تمرينات مقاومتي فزاينده را با سرعت و ميزان كمتري نسبت به بزرگسالان افزايش دهند (8).
برنامههاي تمريني با توجه به شدت، حجم، دفعات تكرار تمرين، تعداد جلسات در هفته و مدت زمان انجام تمرينات ميتوانند متفاوت طراحي شوند. در تحقيق حاضر تمرينات قدرتي با 80 تا 100% 10-RM طراحي شده بود و نتايج نشان داد كه قدرت نسبي در گروه تجربي نسبت به گروه كنترل داراي افزايش معنيدار (از 6 به 7 درصد) است كه احتمالاً به دليل شدت و تراكم تمرينات قدرتي است. شواهد كمي مبني بر اينكه چه ميزان از شدت و حجم تمرينات قدرتي ميتواند سبب بهبود قدرت و عملكرد فيزيكي در جمعيت سالمند شود، وجود دارد. در تحقيقات پيشين به طور معمول توصيه شده كه تمرينات مقاومتي با شدتي برابر80 درصد يك تكرار بيشينه انجام گيرند تا تأثير مفيدي در سالمندان داشته باشند (12). اما بنكا و همكاران (2005) در پژوهشي تمرينات مقاومتي با شدتهاي كم (50 درصد يك تكرار بيشينه)، متوسط (70 درصد يك تكرار بيشينه) و زياد (90 درصد يك تكرار بيشينه) را به آزمايش گذاشتند. در اين طرح 65 مرد و زن سالم به مدت 16 هفته شركت داشتند كه به طور تصادفي به چهار گروه كنترل، تمرينات مقاومتي با شدت پايين، متوسط و زياد تقسيم شدند.
نتايج نشان داد تمرينات مقاومتي با هر سه درجه از شدت به طور معنيداري قدرت را افزايش مي دهد، اما در مقايسه با تمرينات مقاومتي با شدتهاي كم و متوسط، تمرينات مقاومتي با شدت زياد تأثير بيشتري خواهد داشت (5). بمبن و همكاران (2000) مطالعهاي را با هدف بررسي اثر انجام تمرينات قدرتي با شدت زياد در مقايسه با تمرينات با شدت كم را طراحي كردند. در اين تحقيق 25 زن يائسة با محدودة سني 41 تا 60 سال شركت داشتند. آزمودنيها به طور تصادفي به سه گروه انجام تمرينات قدرتي با شدت زياد، تكرار كم (80% 1-RM و 8 تكرار)، انجام تمرينات قدرتي با شدت كم، تكرار زياد (40% 1-RM و 16 تكرار) و نيز گروه كنترل تقسيم شدند. نتايج نشان داد كه انجام تمرينات قدرتي با شدت زياد و تكرار كم يا با شدت كم و تكرار زياد بهمدت 6 ماه، ميتواند به طور معنيداري سبب بهبود قدرت و سايز عضلات در زنان يائسه شود (4).
در پايان مدت مداخله ، حداكثر يك تكرار بيشينه (1-RM) براي عضلة جلوي بازويي به طور معنيدار براي گروه تجربي، افزايش (از 3/1±7/4 كيلوگرم به 2/1±3/5 كيلوگرم) داشت كه با نتايج ديگر تحقيقات در اين زمينه همخواني دارد. در سال 2010 لول و همكاران تحقيقي با هدف بررسي اثرات تمرينات قدرتي در مردان سالم سالمند انجام دادند. در اين تحقيق 24 فرد 70 تا 80 ساله شركت داشتند. آزمون شوندگان به دو گروه كنترل و تجربي تقسيم شده بودند. تمرينات شامل 3 نوبت با 6 تا 10 بار تكرار و سه روز در هفته بود. طول دورة تمرين 16 هفته بود و تمرينات قدرتي با 90- 70% 1-RM انجام گرفت. يافتهها نشان داد كه تمرينات قدرتي با شدت زياد قدرت و توان سالمندان شركت كننده را افزايش مي دهد (20). تحقيق ديگري با هدف آزمون اثر تمرينات قدرتي بر قدرت عضلات و ميزان تعادل افراد سالمند توسط وو و همكاران (2007) صورت گرفت و مشخص شد كه انجام تمرينات مقاومتي بر سلامت عضلات اسكلتي تأثير كمي دارد، اما ممكن است در بهبود شرايط باليني افراد كمك زيادي نكند (29). همچنين بررسيهاي گالواو (2005) نشان داد كه انجام تمرينات مقاومتي فقط در يك دورة تمريني، دو روز در هفته و به مدت 20 هفته، به طور معنيداري قدرت و عملكرد كاري را در سالمندان 65 تا 78 ساله را بهبود ميبخشد (9). ياراشسكي و همكاران (1999) مطالعهاي را با هدف بررسي اثرات تمرينات مقاومتي با وزنه بر مقدار سنتز پروتئين عضله در سالمندان 76 تا 92 ساله انجام دادند.
آزمودنيها به مدت 3 ماه، سه روز در هفته و هر بار با قدرت 100 – 65 درصد يك تكرار بيشينه تمرينات مقاومتي انجام ميدادند. نتايج نشان داد كه مقدار سنتز پروتئينهاي انقباضي در اين گروه از مردان و زنان سالمند فعال همراه با افزايش شدت تمرينات مقاومتي افزايش مييابد كه اين افزايش حجم عضلات با بهبود عملكرد آنها نيز همراه است (30).
برآورد شده كه علت 31 درصد از مرگ و ميرها در زنان سالمند ناشي از افزايش وزن در دوران يائسگي به ويژه افزايش چربي در ناحية شكم و نيز كاهش سطح فعاليت بدني در اين دوران است. شواهد زيادي مبني بر مؤثر بودن تمرينات هوازي بر كنترل وزن وجود دارد، اما هنوز تأثير انجام تمرينات قدرتي بر كنترل وزن به خوبي مشخص نشده است. نتايج حاصل از تحقيقات مختلف نشان دادهاند كه انجام تمرينات قدرتي انرژي مصرفي را افزايش مي دهد و توانايي فرد را براي انجام فعاليتهاي روزانهاش از طريق افزايش حجم و قدرت عضلات، بيشترمي سازد و سبب بهبود تركيب بدن و حفظ تودة بدون چربي، بدون تغيير در وزن يا BMI مي شود (3). يافتههاي حاصل از اين پژوهش نشان داد كه انجام تمرينات قدرتي طي 12 هفته، ميتواند به طور معنيداري سبب كاهش درصد چربي (7/4 ± 1/29 در مقابل 2/4 ± 9/25) و نيز چربي زير جلدي بدون تغيير در نماي ة تودة بدن شود.
همچنين فقط در ضخامت چربي زير جلدي ناحية پشت بازو و درصد چربي بدن بين گروه هاي تجربي و كنترل اختلاف معناداري مشاهده شد. علت اين مسئله ممكن است مربوط به كنترل كالري دريافتي از رژيم غذايي و نيز تغيير در توزيع چربيها در بدن باشد كه با نتايج به دست آمده از ديگر تحقيقات مشابهت دارد. بĤ و همكاران (2010) نشان دادند كه انجام تمرينات قدرتي ميتواند به طور معنيداري سبب كاهش چربي بدن (98/0- كيلوگرم يا 63/1-%) زنان يائسه شده و مقدار تودة بدون چربي را در گروه تجربي نسبت به گروه كنترل (89/0 كيلوگرم) افزايش دهد، بدون اينكه تغييري در وزن زنان ايجاد كند (3). هانتر و همكاران (2002) در پژوهشي مشاهده كردند كه بافت چربي با انجام تمرينات قدرتي به طور معني داري كاهش مييابد، اما وزن بدن آزمودنيها در طول تحقيق بدون تغيير ميماند (11). نتايج تحقيق كنگ و همكاران (2004) نشان داد، تمرينات مقاومتي انجام گرفته با وزنههاي 5/0 تا يك كيلوگرمي و باندهاي كشي به مدت 12 هفته، 3 روز در هفته و تقريباً 40 دقيقه، ميتواند وزن بدن و به ويژه چربي بدن را كاهش دهد. البته در اين تحقيق چون كالري دريافتي از رژيم غذايي در طول مدت مداخله محدود شده بود، در آزمودني ها كاهش وزن نيز ديده شد (14). ازاين رو به نظر ميرسد كه انجام تمرينات قدرتي در زنان سالمند يائسه ميتواند از طريق افزايش متابوليسم پايه، راه مؤثري براي كنترل وزن و به حداقل رساندن تغييرات تركيب بدن در اين سنين باشد.
در تحقيق حاضر، محيط عضل ة ميانة بازويي (MAMC) به طور معنيداري در گروه تجربي افزايش و در گروه كنترل كاهش پيدا كرد. در انتهاي پژوهش مقدار تودة بدون چربي (FFM) نسبت به ابتداي مطالعه، هم در گروه تجربي (3/7 ± 4/49 در مقابل 9/7 ± 5/51) و هم در گروه كنترل (0/5 ± 0/50 در مقابل 1/4 ± 3/48)، اختلاف معنيداري داشت. نتايج حاصل از تحقيق نلسون و همكاران (1996) نشان داد كه انجام تمرينات قدرتي با شدت زياد ميتواند سبب افزايش FFM و كاهش توده چربي در زنان يائسه شود (22). جزف و همكاران (1999) تحقيقي با هدف بررسي اثر تمرينات قدرتي بر تركيب بدن زنان و مردان 54 تا 71 ساله انجام دادند.
طول مدت اين تحقيق 12 هفته بود كه آزمودنيها 2 بار در هفته، 2 نوبت، 5 حركت ورزشي را انجام ميدادند.
پس از پايان مدت مداخله، فقط در گروه مردان به طور معنيداري FFM افزايش و درصد چربي بدن و نيز توده چربي بدن كاهش نشان داد (13). در تحقيق هانتر و همكاران (2001)، 15 زن و 15 مرد 61 تا 77 ساله شركت داشتند. شركت كنندگان به مدت 25 هفته به انجام تمرينات قدرتي پرداختند. نتايج نشان داد كه افزايش 2 كيلوگرمي در FFM با كاهش 2 درصد چربي بدن همراه است (12). در پژوهش هاي انجام گرفته در گذشته در زمينة تأثير تمرينات قدرتي در افراد بزرگسال كه تركيب بدن را به وسيلة اشعة X، بررسي كردند، تغييرات متوسطي را در حجم عضلات و مقدار چربي بدن، بدون تغيير در وزن بدن گزارش كردند (9). اين تغيير در حجم احتمالاً بازتابي از افزايش مقدار سنتز پروتئينهاي انقباضي در طول دورة تمريني است. اين مسئله ميتواند تأكيدي بر اهميت سازگاري عصبي- عضلاني بدون ايجاد هيپرتروفي پس از انجام تمرينات قدرتي باشد.
در اين تحقيق به منظور انجام تمرينات قدرتي از تراباند استفاده شد. تراباندها با مقاومت الاستيكي خود ويژگي هاي متفاوتي نسبت به وزنههاي آزاد دارند، از جمله اينكه در مقاومت ايجاد شده به وسيلة تراباندها براي توليد نيرو به جاذبه تكيه نميشود. بنابراين الگوهاي متنوعي از سرعت و حركت را ميتوان با اين وسيله تمرين كرد. استفاده از اين وسيله به دليل ارزان و در دسترس بودن، سهولت كار، نداشتن سر و صدا و آسيب رسان نبودن، انجام تمرينات مقاومتي را براي سالمندان امكان پذير خواهد كرد. در اغلب مطالعات انجام گرفته در اين زمينه از دستگاههاي تمرينات قدرتي استفاده شده است كه امكان دسترسي آن براي همة افراد جامعه مقدور نيست و احتمال وارد شدن آسيبهاي عضلاني نيز وجود دارد. ليو و همكاران (2010)، در مقالة مروري خود اثرات مضر گزارش شده در 121 پژوهش انجام گرفته در زمينة تمرينات مقاومتي را بررسي كردند. تمامي اين تحقيقات در سالمندان 60 سال و بالاتر كه ورزشهاي قدرتي انجام ميدادند، بررسي شده بود. از بين اين 121 تحقيق در 53 مورد اثرات مضر تمرينات قدرتي، بررسي نشده بود، 25 مطالعه هيچ گونه آثار مضري را گزارش نكرده بودند و 43 مطالعة ديگر علائمي همچون مشكلات عضلاني-اسكلتي و دردهاي مفصلي را گزارش كرده بودند (18). اما در نتايج تحقيق كيولاك و همكاران (2010)، تمرينات قدرتي، براي مردان سالمندي كه قادر به انجام آن باشند، مفيد ارزيابي شده و بروز آسيب و وجود صدمات عضلاني خاص گزارش نشده بود (8).
نتيجهگيري: اين مسئله بهخوبي مشخص شده است كه پيشرفت ساركوپني در سالمندان با كاهش حجم عضلات و در نهايت كاهش قدرت و عملكرد عضلات همراه خواهد بود. يافتههاي حاصل از اين تحقيق حاكي از آن است كه انجام تمرينات قدرتي با تراباند ميتواند به طور ايمن و با حداقل احتمال وارد شدن آسيبها و دردهاي عضلاني، سبب بهبود قدرت و استقامت عضلات در زنان سالمند شود. همچنين به نظر ميرسد مقاومت الاستيكي تراباند، به انداز ة وزنههاي آزاد و دستگاههاي تمرينات قدرتي، در افزايش قدرت مؤثر است و ميتواند با ايجاد تغييرات مفيد در عملكرد عصبي – عضلاني تا حدودي از ناتواني افراد ناشي از پيشرفت ساركوپني در اين سنين پيشگيري كند.
منابع و مĤخذ
1. گائيني، عباسعلي؛ رجبي، حميد. (1387). ” آمادگي جسماني “. انتشارات سمت، چاپ پنجم.
2.American college of sport medicine (2007). “Selecting and effectively using Rubber Band Resistance Exercise”. Available at: http://acsm.org/AM/Template. cfm?Section= Brochures2& emplate=/CM/ContentDisplay.cfm&ContentID=8111. [Accessed 2 July 2011].
3.Bea JW, Cussler EC, Going SB, Blew RM, Metcalfe LL, Lohman TG (2010). Resistance training predicts 6-yr body composition change in postmenopausal women. Med Sci Sports Exerc, 42(7): PP: 1286-95.
4.Bemben DA, Fetters NL, Bemben MG, Nabavi N, Koh ET (2000).
Musculoskeletal responses to high and low intensity resistance training in early postmenopausal women. Med Sci Sports Exerc, 32(11): PP: 1949-57.
5. Beneka A, Malliou P, Fatouros I, Jamurtas A, Gioftsidou A, Godolias G, Taxildaris K (2005). “Resistance training effects on muscular strength of elderly are related to intensity and gender”. J Sci Med Sport, 8(3): PP: 274-83.
6.Bompa T (1999). “Periodization training for sports”. London: Human kinetics PP: 227-30.
Borst SE (2004). “Interventions for sarcopenia and muscle weakness in older people”. Age Ageing, 33(6): PP: 548-55.
Ciolac EG, Garcez-Leme LE, Greve JM (2010). “Resistance exercise intensity progression in older men”. Int J Sports Med, 31(6): PP: 433-8.
9.Galvão DA, Taaffe DR (2005).1 “Resistance exercise dosage in older adults: single- versus multiset effects on physical performance and body composition”. J Am Geriatr Soc, 53(12): PP: 2090-7.
10.Healthcare Matters (2009). “Thera-band-resistance-colors-sequence”. Available at: http://prohealthcareproducts.com/blog/thera-band-resistance-colorssequence. [Accessed 2 July 2011].
11.Hunter G.R, Bryan D.R, Wetzstein C.J, Zuckerman P.A, Bamman M.M (2002). “Resistance training and intra-abdominal adipose tissue in older men and women”. Med Sci Sports Exerc, 34(6): PP: 1023-8.
12. Hunter GR, Wetzstein CJ, McLafferty CL Jr, Zuckerman PA, Landers KA, Bamman MM (2001). High-resistance versus variable-resistance training in older adults. Med Sci Sports Exerc, 33(10): PP: 1759-64.
13.Joseph LJ, Davey SL, Evans WJ, Campbell WW (1999). Differential effect of resistance training on the body composition and lipoprotein-lipid profile in older men and women. Metabolism, 48(11): PP: 1474-80.
14.Kang HS, Matsuo T, Suzuki M (2004). “Effects of light resistance exercise using dumbbells and rubber band with mild energy restriction on body composition and physical fitness in obese Korean women”. Asia Pac J Clin Nutr, 13(3): PP: 242-7.

15.Karakelides H, Nair KS. Sarcopenia of aging and its metabolic impact (2005). Curr Top Dev Biol, 68: PP: 123-48.
16.Kimura K, Obuchi Sh, Arai T, Nagasawa H, Shiba Y, Watanabe Sh, Kojima M (2010). “The influence of short-term strength training on health-related quality of life and executive cognitive function”. J Physiol Anthropol, 29(3): PP: 95-101.
17.Kumar V, Selby A, Rankin D, Patel R, Atherton P, Hildebrandt W, Williams J, Smith K, Seynnes O, Hiscock N, Rennie MJ (2009). Age-related differences in the dose-response relationship of muscle protein synthesis to resistance exercise in young and old men. J Physiol, 15:587(Pt 1): PP: 211-7.
18.Liu CJ, Latham N (2010). “Adverse events reported in progressive resistance strength training trials in older adults: 2 sides of a coin”. Arch Phys Med Rehabil, 91(9): PP: 1471-3.
19. LLC and Middle Management (2010). “See how easily you can calculate your one Rep Max”. Available at: http://www.build-muscle-and-burn-fat.com/onerep-max.html. [Accessed 2 July 2011].
20.Lovell DI, Cuneo R, Gass GC (2010). “The effect of strength training and short-term detraining on maximum force and the rate of force development of older men”. Eur J Appl Physiol, 109(3): PP: 429-35.
21.Narici MV, Reeves ND, Morse CI, Maganaris CN (2004). “Muscular adaptations to resistance exercise in the elderly”. J Musculoskelet Neuronal Interact, 4(2): PP: 161-4.
22.Nelson ME, Fiatarone MA, Layne JE, Trice I, Economos CD, Fielding RA, Ma R, Pierson RN, Evans WJ (1996). Analysis of body-composition techniques and models for detecting change in soft tissue with strength training. Am J Clin Nutr, 63(5): PP: 678-86.
Phillips SM (2007). “Resistance exercise: good for more than just Grandma and Grandpa’s muscles”. Appl Physiol Nutr Metab, 32(6): PP: 1198-205.
Ravasco P, Camilo M.E, Gouveia-Oliveira A, Adam S, Brun G (2002). “A critical approach to nutritional assessment in critically ill patients”. Clin Nutr, 21: PP: 73-7.
Ring-Dimitriou S, Steinbacher P, von Duvillard SP, Kaessmann H, Müller E, Sänger AM (2009). “Exercise modality and physical fitness in perimenopausal women”. Eur J Appl Physiol, 105(5): PP: 739-47.
Takeshima N, Roger ME, Islam MM, Yamauchi T, Watanabe E, Okada A (2004). “Effect of concurrent aerobic and resistance circuit exercise training on fitness in older adults”. Eur J Appl Physiol, 93: PP: 173-82.
Vincent KR, Braith RW, Feldman RA, Magyari PM, Cutler RB, Persin SA, Lennon SL, Gabr AH, Lowenthal DT (2002). “Resistance exercise and physical performance in adults aged 60 to 83”. J Am Geriatr Soc, 50(6): PP: 1100-7.
Visvanathan R, Chapman I (2010). “Preventing sarcopaenia in older people”. Maturitas, 66(4): PP: 383-8.


پاسخ دهید