* Corresponding author: Hossainali Payan, MSc Student, Department of Nursing, Faculty of Nursing and Midwifery, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran. E-mail: [email protected]
Received: 09 Mar 2016 Accepted: 21 Apr 2016

Abstract
Introduction: Education and support of family of hospitalized patients at the Intensive Care Unit (ICU) effects their coping and decreases distress. The current study aimed to determine the effect of educational-supportive intervention on psychological reactions of family members of hospitalized patients at the ICU.
Methods: In this semi-experimental study (pretest-posttest with control group), 154 family members of hospitalized patients at the ICU in trauma center of Khatam-al-Anbia hospital in Zahedan were studied during year 2015. They were selected through convenience sampling and were allocated to intervention and control groups. Data collection tools were Depression Anxiety Stress Scales (DASS-21). The questionnaires were completed by both groups before and after the one-week intervention. Data were analyzed through using the SPSS 20 software, descriptive statistics, paired and independent t test and analysis of covariance.

Results: The mean change score of stress, anxiety and depression of family members of patients

after educational-supportive intervention were 7.38 ± 3.68, 7.22 ± 3.01 and 6.67 ± 3.3, respectively in the intervention group and were significantly higher than control group 3.23 ± 1.09, 2.37 ± 0.27 and 7.2 ± 0.72 (P < 0.05). Analysis of covariance showed that the mean score of stress, anxiety and depression of family members in two groups after intervention were significantly different (P < .)50.0
Conclusions: According to effect of educational- supportive intervention on reduction of stress, anxiety and depression of family members, it is essential to apply these interventions in educational programs and family- centered care.
Keywords: Educational-Supportive Intervention, Anxiety, Stress, Depression, Intensive Care

© 2016 Iranian Nursing Scientific Association (INA)
نشریه آموزش پرستاری مقاله پژوهشی

مهر و آبان 5931، دوره 1، شماره 4 05047-DOI: 10.21859/jne بررسی تأثیر مداخله آموزشی حمایتی بر واکنشهای روانشناختی اعضای خانواده بیماران بستری دربخش مراقبتهای ویژه

علی نویدیان 1، جهانگیر رضایی 2، حسینعلی پایان 3،*

5 دانشیار، گروه مشاوره، مرکز تحقیقات پرستاری جامعه، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران
کارشناس ارشد، گروه پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
* نویسنده مسئول: حسینعلی پایان، دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه ،
[email protected] :ایران. ایمیل
تاریخ دریافت مقاله: 51/52/5314 تاریخ پذیرش مقاله: 22/22/5311
چکیده
مقدمه: آموزش و حمایت خانواده بیماران بستری در بخش ویژه، بر سازگاری و کاهش استرسهای منفی آنان تأثیر دارد. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر مداخله آموزشی حمایتی برواکنشهای روانشناختی اعضای خانواده بیماران بستری در بخش ویژه انجام شد.
روش کار: مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه است. دراین مطالعه 514 نفر از اعضای خانواده بیماران بستری در بخش ویژه مرکز حوادث بیمارستان خاتم الانبیاء )ص( زاهدان در سال 5314 به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش و گواه اختصاص یافتند. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه استرس، اضطراب و افسردگی) 21-DASS( بود. پرسشنامه قبل و پس از یک هفته مداخله، توسط هر دو گروه تکمیل گردید. دادهها به کمک نرم افزار SPSS نسخه 22 و با استفاده از آمار توصیفی و آزمونهای تیزوج و مستقل و تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

یافتهها: میانگین تغییر نمره استرس، اضطراب و افسردگی اعضای خانواده بیماران پس از مداخله در گروه آزمایش به ترتیب 66/3 ± 36/7، 25/3 ± 22/7 و 32/3 ± 67/6 بهطور معناداری بیشتر از گروه گواه 23/3 ± 21/5، 37/2 ± 27/2 و 22/7 ± 72/2 بود )21/2
> P( آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد میانگین نمره استرس، اضطراب و افسردگی اعضای خانواده بیماران دو گروه پس از مداخله تفاوت معناداری دارد) 21/2 > P(.
نتیجه گیری: با توجه به تأثیر مداخله آموزشی حمایتی بر کاهش اضطراب، استرس و افسردگی اعضای خانواده بیماران، ضرورت دارد در برنامههای آموزشی و مراقبتی خانواده محور پرستاران این مداخلهها وارد شود.
کلیدواژهها: مداخله آموزشی حمایتی، اضطراب، استرس، افسردگی، مراقبتهای ویژه
تمامی حقوق نشر برای انجمن علمی پرستاری ایران محفوظ است.

مقدمه
15

نظامهای بیمارستانی در سال 5112 همزمان با پیشرفت فناوری نظیر ونتیلاتور، دفیبریلاتور ومانیتورینگ بهمنظور پایش وکنترل بیماران پس از عمل جراحی، بخشهای ویژه را تأسیس کردند )5(. پذیرش بیمار در بخش مراقبتهای ویژه، موانع فیزیکی و روانی برای ارتباط بیمار با خانواده به وجود آورد و اعضای خانواده پشت درهای بسته، به انتظار کسب اطلاع از وضعیت بیمار، فشار روانی بالایی را تحمل میکنند )2(. بخشهای ویژه از همان آغاز بیمار محور بوده و محدودیتهای شدیدی را برای خانواده در امر مراقبت از بیماران بوجود آورد و این محدودیتها خانواده را با اضطراب، رنج و مشکلات فراوانی روبرو ساخت )3(. اضطراب در مورد وضعیت بیمار و بیثباتی آن، اشکال در برقراری ارتباط با بیمار و نیاز به تصمیم گیریهای حیاتی، تحمل موقعیت را برای خانواده دشوار میسازد )4(.
بستری شدن بیماران در بخش ویژه واکنشهای روانشناختی و هیجانی متفاوتی را در اعضای خانواده باعث میشود )1( که از بستری شدن بیمار در بخشهای عادی شدیدتر است )6(. علایم اضطراب، افسردگی و حتی علایم استرس حاد در این گروه از اعضای خانواده بیماران بستری در بخشهای ویژه به ثبت رسیده است )7(. نتیجه مطالعات مختلف نشان داده است که بین 31 تا 73 درصد اعضای خانواده بیماران بستری در بخشهای ویژه علایم اضطراب را تجربه میکنند )6-52(، درحالیکهشیوع اضطراب در طول عمر برای افراد عادی جامعه 6/26 درصدگزارش شده است )53(. همچنین بین 56 تا 16 درصد اعضای خانواده بیماران بستری در بخشهای ویژه علایم افسردگی را طی بستری بودن بیمار تجربه کردهاند )6-52(. اعضای خانواده بیماران بستری در بخشهای ویژه در مقایسه با جمعیت کلی، سطح بالایی از استرس را نشان میدهند )54(. بهطوریکه مطالعه سیاهکلی وهمکاران در ایران نیز نشان داد که در بخش مراقبت ویژه 5/77 درصد اعضای خانواده بیماران بستری در بخش علایم اضطراب دارند )51(.
در بسیاری از بیمارستانها بهطور معمول برای کاهش نگرانیهای خانواده، جزوات و کتابچههای آموزشی در دسترس عموم خانوادهها قرار دارد که از تأثیر آنها اطلاعات دقیقی در دسترس نیست )56( ولی نتیجه مطالعه Chein و همکاران نشان داد که برنامه آموزشی مبتنی بر نیازهای فردی هر بیمار و خانواده، در کاهش اضطراب و افزایش رضایتمندی اعضای خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت ویژه موثرتر است )57(. مطالعه صادقی و همکاران در مورد مشارکت دادن خانواده در مراقبت و تأثیر آن بر کاهش اضطراب، مطالعه Wong و همکاران با عنوان ارتباط و ارائه تعاملات حمایتی بر کاهش تنش اعضای خانواده، مطالعه Jacobowski و همکاران در خصوص نقش مشارکت در راندهای روزانه بخش بر تسهیل فرآیند تصمیمگیری خانواده، مطالعه Chein و همکاران در مورد تأثیر آموزش مبتنی بر نیاز بر رضایت خانواده، مطالعه بهرامی و همکاران با عنوان آموزش برنامهریزی شده بر میزان استرس مراقبین خانوادگی بیماران بستری و مطالعه Medland وFerrans در خصوص تأثیر آموزش ارتباط بر رضایتمندی اعضای خانواده از جمله مهمترین تحقیقات در این زمینه میباشند )57-22(. مرور اجمالی مطالعات فوق نشان میدهد که اولاً مطالعات اندکی در ایران صورت گرفته است و همچنین مطالعات انجام شده اغلب جنبه آموزش روانی داشتهاند و کمتر به ابعاد حمایتی خانواده و ارتباط مستمر با خانواده در طول مدت بستری پرداختهاند. گر چه بستر مطالعات توصیفی انجام شده در خصوص نیازها و واکنشهای روانشناختی خانواده بیماران بستری در بخشهای ویژه نسبتاً غنی است )23( ولی بررسی پیشینه تحقیق نشان میدهد مطالعات مداخلهای جامع بر روی اعضای خانواده بیماران بستری در بخشهای ویژه در ایران زیاد انجام نشده است. مداخلههای طراحی شده در مطالعات گذشته تنها به یک بعد از نیازهای متنوع اعضای خانواده بیماران در بخشهای ویژه توجه کرده است. بنابراین بهجای بکارگیری درمانهای روانشناختی معمول مانند درمانهای شناختی رفتاری، طراحی و اجرای مداخلهای با محتوای ترکیبی آموزشی و حمایتی به همراه تداوم در اطلاعرسانی بدون حضور و ملاقاتهای متعدد و غیر ضروری در بیمارستان، مورد نیاز بود. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر مداخله آموزشی حمایتی بر واکنشهای روانشناختی اعضای خانواده بیماران بستری در بخشهای ویژه انجام شد.
روش کار
مطالعه حاضر مداخلهای از نوع نیمه تجربی) Quasi
Experimental( است که بر روی دو گروه آزمایش و گواه بهصورت پیش آزمون پس آزمون انجام شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل 514 نفر از اعضای خانوادههای دارای بیمار بستری در بخشهای ویژه مرکز حوادث آسیبزای بیمارستان خاتم الانبیاء )ص( زاهدان در تابستان سال 5314 بودند. داشتن نسبت درجه یک با بیمار، داشتن و توانایی استفاده از تلفن همراه، حداقل 56 سال، رضایت و تمایل آزمودنی جهت مشارکت در مطالعه و دارا بودن سواد خواندن و نوشتن برای بهرهبرداری از جلسات و مواد آموزشی نوشتاری از معیارهای ورود و ابتلا و سابقه ابتلا به بیماری روانی شناخته شده، ترخیص یا فوت بیمار قبل از 1 روز بستری، تغییر شکل ناشی از جراحات و عدم حضور و همکاری طی مداخله از جمله مهمترین معیارهای خروج از مطالعه بودند. حجم نمونه با استفاده از فرمول تعیین حجم نمونه زیر برای مطالعات مداخلهای و استفاده از میانگین و انحرافمعیار نمره اضطراب مطالعه صادقی و همکاران )56(، حدود اطمینان 11 درصد و توان آماری 62 درصد برای هر گروه 72 نفر در نظر گرفته شد که با احتساب 52 درصد ریزش احتمالی در هر گروه 77 نفر و مجموعاً 514 نفر نمونه واجد شرایط به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند.
2

(µ1µ2)
ابزار جمعآورد دادهها در این مطالعه پرسشنامهای متشکل از دو بخش اطلاعات فردی و پرسشنامه استرس، اضطراب و افسردگی 25 سوالی 21-Depression Anxiety Stress Scale; DASS بود )24(. روایی و پایایی این پرسشنامه توسط غفاری و همکاران در ایران مورد تأیید قرار گرفته است )21( و در مطالعات متعددی از آن استفاده شده است. در مطالعه حاضر پایایی ثبات به شیوه بازآزمایی) 66/2 = r( و پایایی همسانی درونی به روش آلفای کرونباخ) 15/2( برای کل پرسشنامه تعیین و مورد تأیید قرار گرفت. این پرسشنامه سه وضعیت روانی، استرس، اضطراب و افسردگی، هر یک را با 7 سؤال و مجموعاً با 25 سؤال مورد ارزیابی قرار میدهد. پاسخهادر این پرسشنامه براساس مقیاس لیکرتی چهار نقطهای تعیین شده که بهطور خودسنجی تکمیل میگردد. کمترین نمره مربوط به هر سئوال صفر )کمی( و بیشترین نمره 3 )همیشه( است. کمترین نمره در هر خرده مقیاس 2 و بیشترین نمره در هر کدام از زیر گروهها 25 است.


دیدگاهتان را بنویسید