فهرست مطالب
عنوان صفحه
فصل اول- مقدمه و طرح پژوهش 1
1-1- مقدمه2
1-2- بيان مسئله3
1-3- اهميت و ضرورت انجام پژوهش6
1-4- اهداف پژوهش7
1-4-1- هدف کلي7
1-4-2- اهداف جزيي7
1-5- فرضيههاي پژوهش7
1-6- محدوديتهاي پژوهش8
1-7- تعريف واژهها و اصطلاحات پژوهش9
فصل دوم- پيشينه نظري پژوهش 10
2-1- مقدمه 11
2-2- مباني نظري پژوهش11
2-2-1- اضافه وزن11
2-2-2- سيستم رنين – آنژيوتانسين – آلدوسترون12
2-2-3- آنزيم مبدل آنژيوتانسين15
2-2-3-1- ساختار آنزيم مبدل آنژيوتانسين16
2-2-3-2- پلي مورفيزم آنزيم مبدل آنژيوتانسين17
2-2-3-3- آنزيم مبدل آنژيوتانسين و عملکرد استقامتي18
2-2-3-4- آنزيم مبدل آنژيوتانسين و عملکرد قدرتي19
2-2-3-5- مطالعاتي که ارتباط آنزيم مبدل آنژيوتانسين و عملکرد جسماني را نشان نمي‌دهند20
2-2-3-6- بيان آنزيم مبدل آنژيوتانسين در بافت‌ها20
2-2-3-7- تنظيم آنزيم مبدل آنژيوتانسين21
2-2-4- آنزيم مبدل آنژيوتانسين و بيماري‌ها22
2-2-4-1- آنزيم مبدل آنژيوتانسين و ديابت22
2-2-4-2- آنزيم مبدل آنژيوتانسين و بيماري‌هاي قلبي23
2-2-4-2- آنزيم مبدل آنژيوتانسين و فشار خون24
2-3- ادبيات پيشينه24
2-3-4-2- اثرتمرينات ورزشي بر آنزيم مبدل آنژيوتانسين24
2-4- جمع بندي و نتيجه گيري کلي25
فصل سوم- روششناسي پژوهش 27
3-1- مقدمه28
3-2- طرح پژوهش28
3-3- جامعه و نمونه آماري پژوهش28
3-4- متغيرهاي پژوهش29
3-4-1- متغير مستقل29
3-4-2- متغيرهاي وابسته29
3-4-3- متغيرهاي کنترل29
3-5- برنامه تمريني آزمودني‌ها29
3-6- ابزارهاي جمع آوري داده‌ها30
3-7- روش گردآوري اطلاعات31
3-8- روش‌هاي آزمايشگاهي و اندازه‌گيري آناليت‌ها33
3-9- روش تجزيه و تحليل آماري داده‌ها34
فصل چهارم- يافتههاي پژوهش و تجزيه و تحليل دادهها 35
4-1- مقدمه36
4-2- تجزيه و تحليل توصيفي داده‌ها36
4-2-1- تغييرات شاخص‌هاي آنتروپومتريک و توان هوازي آزمودني‌ها در مراحل قبل و بعد از 8 هفته تمرين هوازي36
4-2-2- تغييرات فشار خون آزمودني‌ها در مراحل قبل و بعد از 8 هفته تمرين هوازي37
4-2-3- تغييرات گلوکز و انسولين آزمودني‌ها در مراحل قبل و بعد از 8 هفته تمرين هوازي38
4-3- تجزيه و تحليل استنباطي دادهها38
4-3-1- فرضيه اول38
4-3-2- فرضيه دوم39
4-3-3- فرضيه سوم39
فصل پنجم- بحث و نتيجهگيري 42
5-1- مقدمه43
5-2- خلاصه پژوهش43
5-3- بحث در خصوص نتايج پژوهش44
5-3-1- تغييرات سطوح پلاسمايي ارتباط آنزيم مبدل آنژيوتانسين در پاسخ به تمرينات هوازي44
5-3-2- تغييرات مقاومت انسولين در پاسخ به تمرينات هوازي47
5-4- نتيجه‌گيري50
5-5- پيشنهادات50
پيوست 1- رضايت آگاهانه51
پيوست 2- پرسش‌نامه‌ي پيشينه‌ي تندرستي56
منابع و مآخذ 60
فهرست شکلها
عنوان صفحه
شکل2-1- طرح کلي از سيستم رنين – آنژيوتانسين – آلدوسترون14
شکل2-2- وظايف کلي ACE و ACE216
شکل 2-3- طرحي کلي از ژنوتيپ ACE19
فهرست جدولها
عنوان صفحه
جدول 3-1- مراحل اجراي طرح پژوهش30
جدول 4-1- تغييرات شاخص‌هاي آنتروپومتريک و توان هوازي آزمودني‌ها قبل و بعد از 8 هفته تمرين هوازي37
جدول 4-2- تغييرات فشار خون آزمودني‌ها آزمودني‌ها قبل و بعد از 8 هفته تمرين هوازي38
جدول 4-3- تغييرات گلوکز و انسولين آزمودني‌ها آزمودني‌ها قبل و بعد از 8 هفته تمرين هوازي38
جدول 4-5- تغييرات آنزيم مبدل آنژيوتانسين آزمودني‌ها قبل و بعد از 8 هفته تمرين39
جدول 4-6- تغييرات شاخص HOMA آزمودني‌ها قبل و بعد از 8 هفته تمرين39
جدول 4-7- نتايج آزمون، بين تغييرات سطوح پلاسماي ACE با تغييرات مقاومت انسوليني39
جدول 4-8- نتايج آزمون، بين تغييرات سطوح پلاسماي ACE با تغييرات فشار خون40
جدول 4-9- نتايج آزمون، بين تغييرات سطوح پلاسماي ACE با تغييرات آنتروپومتريکي و توان هوازي40

1-1- مقدمه
در سال 2000 چاقي به آن حد افزايش يافت که سازمان بهداشت جهاني (WHO) آن را به عنوان بزرگترين تهديد کننده سلامتي در دنيا معرفي کرده است[1]. اپيدمي جهاني چاقي و مشکلات سلامتي مرتبط با آن مانند ديابت و ديگر بيماري‌ها خواستار اقدامات موثر براي کمک به افراد چاق و داراي اضافه وزن که درصدد کاهش وزن هستند مي‌باشد [2]. از طرفي چاقي منجر به افزايش فشار خون و خطرات قلبي – عروقي نيز مي‌شود. در بافت چربي فعاليت زيادتري از آنژيوتانسيوژن1(AGT)، رنين2، آلدوسترون3، آنزيم مبدل آنژيوتانسين4(ACE) نشان داده شده است، علاوه بر اين افزايش بيان سيستم رنين – آنژيوتانسين – آلدوسترون5 (RAAS) مخصوصا در بافت چربي جوندگان چاق توصيف شده است[3]. ACE يک متالوپپتيد روي6 و کتاليزگر تجزيه دي پپتيد7 يا تري پپتيد8 از پايانه کربوکسيل اليگوپپتيد9 است [2]. مهمترين فرآورده ACE از AGT آنژيوتانسين??10 (Ang??) شناخته شده است که سيستم آنژيوتانسين – رنين را شکل مي‌دهد و در افزايش فشار خون و باز جذب آب و نمک همکاري مي?کند[2].
مطالعات نشان مي‌دهند که بيان ACE توسط عوامل اندوژن و نيز اگزوژن از جمله فاکتورهاي رشد اندوتليال عروقي، استراديول ، گلوکوکورتيکوئيدها ، هورمون‌هاي تيروئيد و مصرف کم نمک تحت تاثير قرار مي‌گيرد. به طور متناوب، ممکن است ACE سطح پروتئين و تغييرات فعاليت آنزيماتيک را تنظيم کند بدون آن که تغييري در سطح بيان آن ايجاد شود (2). در بعضي از مطالعات به نقش ACE به عنوان يكي از ريسك فاكتورها در بروز بيماري‌هاي عروق کرونر11 (CAD) توجه شده است [4]، علاوه بر اين ACE به عنوان يکي از اجزاي RAAS نقش مهمي در تنظيم فشار خون از طريق آبشارهاي واکنش بيوشيميايي دارد [5]، همچنين محققان بيان کردند که سطح ACE پلاسما در افراد ديابتي بالاتر است [6]. به نظر مي‌رسد که فعاليت پايين ACE منجر به بهبود متابوليسم گلوکز مي‌شود. وانگ و همکاران گزارش کردند که ACE رابطه مستقيمي با وزن بدن دارد[2] و كم تحركي و عدم فعاليت ورزشي عاملي است كه در فرايند افزايش فعاليت Ang?? نقش مهمي را ايفا مي‌كند [7]، از طرفي مطالعات بسيار اندکي در مورد تاثير ورزش بر سطوح ACE پلاسما وجود دارد. مطالعه حاضر نيز با توجه به اهميت نقش فعاليت بدني و تمرين منظم در سلامت افراد جامعه طراحي شده است تا نقش ورزش رادر سطوح پلاسمايي ACE در افراد داراي اضافه وزن بررسي کند.

1-2- بيان مسئله
چاقي يکي از عوامل خطرساز مهم براي ايجاد اختلالات سوخت وسازي به ويژه سوخت و ساز چربي، ديابت نوع دو، مقاومت به انسوليني، بيماري‌هاي صفراوي، بيماري‌هاي تنفسي و تعدادي از سرطان‌ها است که شيوع اين اختلالات در اکثر کشورهاي پيشرفته و صنعتي به سرعت رو به افزايش مي‌باشد. افزايش چربي بدن همچنين يک عامل مستقل خطرزا براي بيماري‌هاي قلبي – عروقي و پرفشار خوني مي‌باشد [8]. چاقي همچنين ساير بيماري‌هاي مرتبط با افزايش غلظت سرمي سايتوکاين‌هاي التهابي را افزايش مي‌دهد. التهاب، سازوكار اصلي ايجاد تصلب شرايين و مقاومت به انسولين است. در حال حاضر، تصور مي‌شود که وضعيت التهابي مي‌تواند باعث پيشرفت مقاومت به انسولين و ديگر اختلال‌هاي مرتبط با چاقي مانند سندرم متابوليکي ‌شود [9]. چرا که نشان داده شده است 80 درصد بيماران ديابت نوع 2 چاق هستند و چاقي نيز با افزايش مقاومت به انسولين، فشار خون، چربي و انسولين همراه است که همه آنها از طريق رژيم غذايي و مداخله در شيوه زندگي و نيز درمان دارويي قابل تعديل مي‌باشد [10]. نشان داده شده است که در جريان خون زنان چاق AGT، رنين، آلدوسترون و ACE نسبت به زنان لاغر بيشتر بوده?است [11]. علاوه بر اين افزايش بيان RAAS در بافت چربي مخصوصا در جوندگان چاق توصيف شده است (3).
RAAS مجموعه به هم بافته‌اي جهت حفظ تعادل فشارخون و مايعات / الکتروليت‌هاي بدن است. ماده اصلي تشکيل دهنده اين سيستم آنژيوتانسيوژن، يک ?- گليکوپروتئين است که در کبد توليد و آزاد مي‌شود و توسط آنزيم رنين به Ang? تبديل مي‌شود. آنزيم ACE که براي اولين بار توسط اسکدز 12و همکاران در سال 1950 کشف شد، گليكوپروتئيني است در سطح سلول كه قسمت اعظم آن از جمله جايگاه فعال آن به سمت خارج سلول قرار گرفته است، يعني به صورت يك اكتوآنزيم است. ACE علاوه بر تبديل Ang مسئول بي اثر سازي مادة اتساع کننده عروق يعني برادي كينين13 (BK) است [12]. Ang?? يک پپتيد چند کاره است که در بافت‌هاي مختلفي فعال مي‌شود. Ang?? آزاد سازي آلدوسترون از غدد فوق کليوي را تحريک مي‌کند و باعث انقباض شريان کليوي مي‌شود و بدين ترتيب افزايش بازجذب آب و نمک در کليه‌ها اتفاق مي‌افتد [13]. مطالعات نشان مي‌دهند که بيان ACE توسط عوامل اندوژن14 و نيز اگزوژن15 از جمله فاکتورهاي رشد اندوتليال عروقي، استراديول16، گلوکوکورتيکوئيدها17، هورمون‌هاي تيروئيد و مصرف کم نمک تحت تاثير قرار مي‌گيرد [2]. به طور متناوب، ممکن است ACE سطح پروتئين و تغييرات فعاليت آنزيماتيک را تنظيم کند بدون آن‌که تغييري در سطح بيان آن ايجاد شود. مهار‌کننده‌هاي ACE به نقاط فعال ACE متصل مي‌شوند و در نتيجه فعاليت ACE را مهار مي‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که درمان طولاني مدت با مهارکننده?هاي ACE باعث افزايش بيان ACE در سلول‌هاي اندوتليال و همچنين گردش خون مي‌شود [14].
در بعضي از مطالعات به نقش ACE به عنوان يكي از ريسك فاكتورها در بروز بيماري‌هاي عروق کرونر (CAD) توجه شده است. ACE اگر چه در سيستم آنژيوتانسين – آلدوسترون دخالت دارد، اما در غشاء شريان‌ها نيز نقش فيزيولوژيك داشته و سبب تسريع در تشكيل ترومبوز مي‌شود. مطالعات انجام شده نشان داده است كه فعاليت ACE احتمالاً در طول فعاليت پلاك آتروما وجود داشته و رشد و تغييرات پلاك ممكن است متاثر از محصول آنزيم ANGII و BK باشد. بعلاوه قسمت‌هايي از اين آنزيم در بخشي از عروق درگير شده و در طول دوره فعاليت پلاك، تغيير يافته و ممكن است فعاليت آن را در خون تحت تاثير قرار دهد [4].
طبق گزارش شريفي و همکاران احتمالاً افزايش ACE سرم به عنوان يك عامل مستقل در بروز CAD نقش دارد و مهار آن مي‌تواند فرايند آترواسكلروز را به تاخير اندازد. ACE به عنوان يکي از اجزاي RAAS نقش مهمي در تنظيم فشار خون از طريق آبشارهاي واکنش بيوشيميايي دارد. افزايش در فعاليت ACE پلاسما ممکن است فشار خون را از طريق افزايش توليد Ang?? افزايش دهد [5]. محققان بيان کردند که سطح ACE پلاسما در افراد ديابتي نيز بالاتر است، علاوه بر آن بالارفتن سطح ACE سرم در بيماران ديابتي با عوارض قلبي عروقي يا ديابتي نفروپاتي نشان داده شده است [6]. منصور و همکاران بيان کردند که افزايش شديد سطح ACE در گروه‌هاي ديابتي وجود دارد، همچنين گزارش کردند سطح فعاليت ACE در بيماران ديابتي نفروپاتي از بيماران ديابت نوع 2 بالاتر است [15]. وانگ و همکاران18 گزارش کردند که ACE رابطه معناداري را با اينترلوکين-6 دارد، همچنين دريافتند که با عوامل التهابي از جمله مهارکننده مهاجرت ماکروفاژها19، ماتريکس متالوپپتيد-920، هيپتوگلوبين21 مرتبط مي‌باشد. اين محققان همچنين بيان داشتند که ACE رابطه مستقيمي با وزن بدن دارد [2].
گزارش شده است كه كم تحركي و عدم فعاليت ورزشي نيز عاملي است كه در فرايند افزايش فعاليت Ang?? نقش مهمي را ايفا مي‌كند. كم تحركي عواملي را كه به نحوي در افزايش غلظت آنژيوتانسين و حساسيت به آن را موثر هستند، تحريك مي نمايد. اين احتمال وجود دارد كه كم تحركي احتمالا از طريق افزايش سطح سديم سرم، افزايش سطح گيرنده‌هاي 1AT و AT2 و نيز بيشتر شدن بيان ژن رنين و تحريك سيستم رنين – آنژيوتانسين، منجر به افزايش سطح Ang?? مي شود [7]. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه فعاليت‌هاي ورزشي منجر به كاهش گيرنده‌هاي Ang?? شده و همچنين حساسيت به Ang?? را کم مي‌کند [16]. لذا با توجه به وجود ارتباط بين غلظت ACE پلاسمايي با وزن بدن و BMI (2) تغييرات اين آنزيم در پاسخ به برنامه‌هاي ورزشي که با هدف بهبود ترکيب بدني و کاهش وزن افراد ارائه شده است مورد توجه محققان علوم ورزشي قرار گرفت که البته تعداد اين مطالعات بسيار اندک است. بطور مثال انگلي و همکاران22 با بررسي اثر 13 هفته کاهش انرژي مصرفي (600 کالري روزانه) همراه با تمرينات ژيمناستيک در آب در زنان چاق يائسه که کاهش 5 درصدي در وزنشان داشتند دريافتند که سطوح ACE در خون بعد از کاهش وزن به طور معناداري در بدن کم شده است، اين محققين گزارش کردند که بيان ACE در بافت چرب نيز کاهش يافته است [3]. لذا با توجه به تعداد اندک مطالعات انجام شده و همچنين گسترش چاقي و اضافه وزن در جامعه زنان کشورهاي در حال توسعه، محقق درصدد است تا تغييرات اين آنزيم را پس از يک دوره تمرين هوازي در زنان داراي اضافه وزن مورد بررسي قرار دهد.

1-3- اهميت و ضرورت انجام پژوهش
امروزه چاقي و اضافه وزن يكي از مسائل مهم و تهديدكننده سلامتي در بيشتر جوامع مي‌باشد و اهميت اين موضوع با نتايج بدست آمده از تحقيقات به وضوح ديده مي‌شود. چاقي منجر به افزايش خطر بيماريهاي قلبي – عروقي، ديابت نوع دو، مقاومت به انسوليني و سرطان مي شود. شيوع چاقي و اضافه وزن در کشورهاي در حال توسعه از جمله ايران رو به افزايش است.
عدم فعاليت بدني با عوامل خطرزاي چاقي و اضافه وزن مرتبط است (6). فعاليت بدني و رژيم غذايي عوامل اثر گذار بر تغييرات وزن مي‌باشند. در مطالعات پيشين گزارش شده است که ACE رابطه مستقيمي با وزن بدن دارد. هم‌چنين نشان داده شده است که فعاليت ACE در افراد چاق افزايش مي‌يابد (2،3). کاهش وزن از طريق رژيم غذايي با کاهش ACE همراه بوده است (2،11). تحقيقات انجام شده در خصوص تاثير تمرينات ورزشي برسطوح پلاسمايي ACE اندک و نتايج آن‌ها متناقض مي‌باشد. کاهش وزن از طريق رژيم غذايي و تمرين با کاهش مقادير ACE همراه بود (3). هم‌چنين افزايش سطوح پلاسمايي ACE به هنگام يک جلسه تمرين هوازي فزاينده و کاهش آن بلافاصله پس از تمرين مشاهده شد (13). اين درحالي است که تفاوت معناداري در سطوح درگردش ACE در پاسخ به يک جلسه تمرين هوازي يا مقاومتي ديده نشد (11). تمرين‌هاي فزاينده در کودکان موجب افزايش سطوح سرمي ACE گرديد (7). لذا با توجه به گسترش چاقي، اضافه وزن و مشکلات ناشي از آن در جامعه زنان و همچنين اطلاعات کم در مورد تاثير فعاليت ورزشي و به طور خاص ورزش‌هاي طولاني مدت بر سطوح پلاسمايي ACE و نتايج متناقض موجود، هدف از اين پژوهش بررسي تغييرات سطوح پلاسمايي ACE در پاسخ به يک دوره تمرين هوازي در زنان با داراي اضافه وزن مي‌باشد.

1-4- اهداف پژوهش

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

1-4-1- هدف کلي
هدف کلي اين پژوهش بررسي اثر 8 هفته تمرين هوازي بر سطوح پلاسمايي آنزيم مبدل آنژيوتانسين (ACE) زنان داراي اضافه وزن بود.

1-4-2- اهداف جزيي
1- تعيين اثر 8 هفته تمرين هوازي بر سطوح پلاسمايي ACE زنان داراي اضافه وزن.
2- تعيين اثر 8 هفته تمرين هوازي بر مقاومت انسوليني زنان داراي اضافه وزن.
3- تعيين ارتباط بين سطوح پلاسمايي ACE با مقاومت انسوليني، فشار خون سيستوليک و دياستوليک و ويژگي‌هاي آنتروپومتريکي زنان داراي اضافه وزن.

1-5-فرضيات پژوهش
1- 8 هفته تمرين هوازي بر سطوح پلاسمايي ACE زنان داراي اضافه وزن اثر دارد.
2- 8 هفته تمرين هوازي بر مقاومت انسوليني زنان داراي اضافه وزن اثر دارد.
3- بين تغييرات سطوح پلاسمايي ACE با تغييرات مقاومت انسوليني، تغييرات فشار خون سيستوليک و دياستوليک و تغييرات ويژگي‌هاي آنتروپومتريکي زنان داراي اضافه وزن ارتباط وجود دارد.
1-6- محدوديت‌هاي پژوهش
1- مهمترين محدوديت اين پژوهش تفاوت در آمادگي بدني آزمودني‌ها بود که توسط پژوهشگر قابل کنترل نبود.
2- همچنين کنترل رژيم غذايي آزمودني‌ها از محدوديت‌هاي ديگر اين پژوهش است که به صورت کامل توسط پژوهشگر قابل کنترل نبود.
3- کنترل تفاوت‌هاي فردي و ويژگي‌هاي وراثتي آزمودني‌ها نيز براي پژوهشگر ميسر نبود.
4- صحت گفتار و رفتار آزمودني‌ها در 12 ساعت ناشتا بودن شبانه مشخص نبود.
5- کنترل دقيق فعاليت بدني روزانه آزمودني‌ها ممکن نبود.
1-7- تعريف واژه ها و اصطلاحات پژوهش
ACE: آنزيم ACE به عنوان يک پپتيداز دکاپپتيدي در سيستم‌هاي مختلف بدن از جمله قلبي – عروقي يافت مي‌شود. اين آنزيم نقش کاتاليزوري در تبديل Ang? به Ang?? را بر عهده دارد. بسترهاي عروقي از مکان‌هايي است که اين آنزيم به وفور يافت مي‌شود و سبب پاسخ عروقي، تنگي و تکثير سلولي مي‌گردد [74]. افزايش فعاليت اين آنزيم سبب افزايش توليد Ang?? مي‌گردد که از قوي‌ترين منقبض کننده‌هاي عروقي است. اين عامل انقباض قدرتمند با سازوکارهاي متعددي از جمله تنگي آرتريول‌ها، افزايش توليد راديکال آزاد و کاهش توليد نيتريک اکسيد سبب پر فشار خوني، هايپرتروفي ميوکارد و اختلال در عملکرد اندوتليال عروق مي‌شود [20].
تمرين هوازي: فعاليت ورزشي دويدن در سالن با 45-40 درصد حداكثر ضربان قلب ذخيره به مدت 25 دقيقه در هفته اول بود كه در هفته هشتم به 45 دقيقه با 80 -70 درصد حداكثر ضربان قلب ذخيره رسيد (هر هفته 5 دقيقه به زمان و 5 درصد به شدت افزوده شد). انجام شد [91].
اضافه وزن: تجمع غيرطبيعي و بيش از حد چربي که سلامتي را به مخاطره مي اندازد و شاخص توده بدني اين افراد بيشتر از 25 مي‌باشد [WHO].

2-1- مقدمه
امروزه بيماري‌هاي مزمن در کشورهاي در حال توسعه بيشتر از کشورهاي توسعه يافته است. ريشه‌ي اکثر اين بيماري‌ها اضافه وزن يا چاقي، عدم تحرک جسماني و عوامل ژنتيک ميباشد (15). چاقي و اضافه وزن عاملي مستقل براي بسياري از بيماري‌ها از جمله بيماري‌هاي قلبي – عروقي، ديابت نوع دوم، پرفشار خوني، مشکلات تنفسي و برخي سرطان‌ها است (3). بدين جهت تحقيقات فراواني در خصوص فعاليت بدني و تاثير آن بر بدن انجام شده است. به طور متعددي گزارش شده است که اضافه وزن منجر به افزايش خون مي‌شود (2). يکي از عوامل در ايجاد فشار خون آنزيم مبدل (تبديل‌گر) آنژيوتانسين (ACE) مي‌باشد (22،21،19). . لذا در اين فصل در بخش مباني نظري تحقيق ابتدا در مورد اضافه وزن و سيستم رنين – آنژيوتانسين – آلدوسترون به اختصار بررسي شده است. سپس ACE به عنوان يک آنزيم مترشحه از اندوتليوم عروق معرفي و نقش، اثر و ارتباط آن با بيماري‌ها مورد بحث قرار گرفته و در نهايت در بخش مرور ادبيات پيشينه تحقيق، اثرات فعاليت ورزشي بر تغييرات اين آنزيم بررسي شده است.

2-2- مباني نظري پژوهش
2-2-1- اضافه وزن
اضافه وزن، چاقي و بيماري‌هاي وابسته به آن از مهمترين دلايل مرگ و مير در کشورهاي صنعتي و کشورهاي در حال توسعه مي‌باشد. گزارش‌ها نشان مي‌دهند، چاقي در جوامع در حال افزايش است. چاقي عمدتا مشکل جوامع غربي به شمار مي‌رود، ولي در چند سال گذشته اين معضل به سرتاسر جهان سرايت کرده است. به طوري که در سال 2000 چاقي به آن حد افزايش يافت که سازمان بهداشت جهاني (WHO) آن را به عنوان بزرگترين تهديد کننده سلامتي در کشور هاي غربي معرفي کرده است [1].
رژيم غذايي پر چرب، عدم تحرک و عادات غلط زندگي باعث افزايش چربي و به دنبال آن چاقي است. چاقي يکي از عوامل خطرساز مهم براي ايجاد اختلالات سوخت و سازي به ويژه سوخت و ساز چربي، ديابت نوع دو، مقاومت به انسوليني، بيماري‌هاي صفراوي، بيماري‌هاي تنفسي و تعدادي از سرطان‌ها است که شيوع اين اختلالات در اکثر کشورهاي پيشرفته و صنعتي به سرعت رو به افزايش مي‌باشد. افزايش چربي بدن همچنين يک عامل مستقل خطرزا براي بيماري‌هاي قلبي عروقي و پرفشار خوني مي‌باشد [8،25]. همين طور جمعيت جهان رو به فزوني است و اکثر افراد نسبت به گذشته از غذاهاي ناسالم و پر حجم استفاده مي‌کنند. بنابراين فعاليت بدني کم و استفاده از غذاهاي ناسالم سبب افزايش غير قابل کنترل شيوع چاقي در جهان شده است، به همين جهت اپيدمي جهاني براي کمک به افراد مبتلا به اضافه وزن و يا افراد چاقي که در صدد کاهش وزن هستند تلاش مي‌کند، هرچند که حفظ کاهش وزن يک چالش است و اکثريت مردم در طولاني مدت دوباره دچار افزايش وزن مي‌شوند [2]. تحقيقات فراواني در خصوص متابوليسم چربي در بدن و عملکرد سلولهاي چربي و تأثير فعاليت بدني و مواد مترشحه از بافت چربي انجام شده است. بر خلاف آن چه در گذشته تصور مي شد که بافت چربي بافت ذخيره انرژي بدن بوده و در فعل و انفعالات بيوشيميايي و ترشح مواد نقشي ندارد، امروزه مشخص شده که بافت چربي بافت زنده و فعالي است و در ترشح مولکول هاي بيوشيميايي به داخل جريان خون نقش مهمي را ايفا مي نمايد [26]. نشان داده شده است که در افراد چاق افزايش فعاليت آنژيوتانسيوژن (AGT)، رنين، آلدوسترون، آنزيم تبديل کننده آنژيوتانسين (ACE) وجود دارد، علاوه بر اين افزايش بيان سيستم رنين – آنژيوتانسين – آلدوسترون (RAAS) در بافت چربي مخصوصا در جوندگان چاق توصيف شده است [3].

2-2-2. سيستم رنين – آنژيوتانسين – آلدوسترون
RAAS مجموعه به هم بافته اي جهت حفظ تعادل فشار خون و مايعات/ الکتروليت ها ي بدن است. يک طرح کلي از RAAS در شکل 1 نشان داده شده است.
ماده اصلي تشکيل دهنده اين سيستم آنژيوتانسيوژن يک ?- گليکوپروتئين است که در کبد توليد و آزاد مي‌شود و توسط آنزيم رنين مترشحه از کليه[22] به Ang? (دکاپپتيد) تبديل مي‌شود، آنزيم رنين در پاسخ به کاهش فشارخون، کاهش غلظت سديم و افزايش فعاليت سمپاتيک ترشح مي‌شود [22]. Ang? اثري ضعيف بر انقباض عروق دارد که از لحاظ فيزيولوژيکي قابل توجه نيست.
پس از آن Ang? توسط آنزيم ACE به Ang?? (اکتاپپتيد23) تبديل مي‌شود. آنزيم ACE يک متالوپروتئاز در محدوده غشا است که بيشترين بيان آن در سلول‌هاي اندوتليال گردش خون ريوي است [22]. البته هرچند ACE کاتاليزور اصلي براي اين تبديل است اما آنزيم هاي ديگري از جمله آنزيم هاي کيناز24 [27]، کاپتين25 [28] و تونين26 [29] توانايي توليد Ang?? را نيز دارند.

شکل 2- 1 – طرح کلي از سيستم رنين – آنژيوتانسين – آلدوسترون ]30[

Ang?? به عنوان پپتيد موثر اصلي بر روي RAAS مطرح شده است که باتحريک آن تمامي گيرنده‌هاي خاص خود را فعال مي‌کند [22]. بيشترين تاثير آن بر گيرنده‌هاي AT1 است [31]، گيرنده‌هاي ديگر آن به نام AT2 به عنوان گيرنده هاي خوبي معرفي نشده اند اما ممکن است بعضي از فرايند‌هايي که توسط گيرنده‌هاي AT1 فراهم مي‌شود را خنثي کند [32].
Ang?? يک پپتيد چند کاره است که بر بافت‌هاي مختلفي فعال مي‌شود (شکل1). Ang?? آزاد سازي آلدوسترون از غدد فوق کليوي را تحريک مي‌کند و باعث انقباض شريان کليوي مي‌شود و بدين ترتيب افزايش بازجذب آب و نمک در کليه ها اتفاق مي‌افتد. در مغـز ??Ang تحت تاثير سيستم عصبي خودکار در تنظيم نمک و هموستاز مايعات [33] همچنين آزادسازي وازوپرسين [34] درگير است، و باعث تشنگي و ميل به نمک مي‌شود [35] در عروق خوني Ang?? باعث انقباض قوي در آنها مي‌شود و در تغييرات ديواره عروق در رشد سلول‌هاي ماهيچه‌هاي صاف درگير است [36]. تنظيم مثبت عوامل رشدي را انجام مي‌دهد [37]، بر تشکيل پروتئين‌هاي ماتريکس خارج از سلولي تاثير مي‌گذارد [38]، در قلب Ang?? باعث انقباض ماهيچه‌هاي آن مي‌شود [38]و فيبروزي قلب را بالا مي‌برد [39].
شکسته شدن Ang?? به پپتيدهاي ديگر بعد از تشکيل آن بسيار سريع اتفاق مي‌افتد [40]. تعدادي از پپتيدهاي Ang?? در دهه‌هاي اخير شناخته شده‌اند نام تعدادي از آنها را اسيدهاي آمينه ناميده‌اند[41]. بيشترين توجه افراد بر7-1Ang در فعاليت فارماکولوژي بوده است[42] ، تبديل 9-1 Ang به 7-1 Ang و همچنين تخريب 7-1 Ang به 5-1 Ang توسط آنزيم ACE کاتاليز مي‌شود [43] (شکل2-2).

2-2-3- آنزيم مبدل آنژيوتانسين
ACE براي اولين بار توسط اسکدز27 و همکارانش در سال 1950 کشف شد و اين افراد آن را آنزيم تبديل کننده ناميدند، چند سال بعد يانگ28و همکارانش آنزيمي را در خون انسان پيدا کردند که توانايي تخريب برادي کنين را نيز داشت و آن را کينيناز??29 ناميدند، بعدها دريافتند که آنزيم تبديل‌کننده و کينيناز?? هر دو يک آنزيم هستند و امروزه اين آنزيم به آنزيم مبدل آنژيوتانسين اشاره دارد [21].


پاسخ دهید