2-21 تمرين باوزنه و آمادگي قلبي – عروقي35
2-22 تمرين باوزنه و ترکيب بدني36
2-23تمرين مقاومتي و انعطاف پذيري36
2-24 زنان و تمرين باوزنه36
2-25 پيشينه تحقيق37
2-26 تحقيقات خارجي41
3-1مقدمه45
3-2روش تحقيق45
3-3 جامعه آماري45
3-4 حجم نمونه45
3-5 متغير هاي تحقيق45
3-6ابزار و روش اندازه گيري48
3-8 روش جمع آوري داده‌ها50
3-9 ملاحظات اخلاقي51
3-10 روش تجزيه و تحليل داده‌ها51
4-1مقدمه54
4-2توصيف داده ها54
4-3مشخصات فردي شركت‌كنندگان54
1-5 مقدمه64
2-5 خلاصه تحقيق64
3-5 نتايج تحقيق65
4-5 بحث و نتيجه گيري65
فهرست جداول
عنوان صفحه
جدول 4-1 اطلاعات فردي آزموندني هاي سه گروه54
جدول 4-2 آزمون کولموگروف اسميرنوف جهت بررسي طبيعي بودن داده ها55
جدول 4-3 : مقايسه ميانگين توان انفجاري گروه هاي تجربي پلايومتريک و قدرتي باوزنه و کنترل56
جدول 4-3-1 : مقايسه توان انفجاري گروه هاي تجربي (پلايومتريک و قدرتي با وزنه) و کنترل در پيش آزمون و پس آزمون با استفاده از تي هم بسته56
جدول 4-4-1 : مقايسه چابکي گروه هاي تجربي (پلايومتريک و قدرتي با وزنه) و کنترل در پيش آزمون و پس آزمون با استفاده از تي هم بسته58
جدول4-5 : مقايسه ميانگين سرعت گروه هاي پلايومتريک و قدرتي باوزنه و کنترل58
جدول 4-5-1 : مقايسه سرعت گروه هاي تجربي (پلايومتريک و قدرتي با وزنه) و کنترل در پيش آزمون و پس آزمون با استفاده از تي هم بسته59
جدول 4-6 نتايج آزمون تحليل واريانس يک سويه جهت مقايسه ميانگين سه گروه60

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

جدول 4-7 نتايج آزمون تعقيبي شفه جهت مقايسه ميانگين گروه ها61
فهرست اشکال
عنوان صفحه
شکل 1-2 اجزاي انقباضي عضلات15
شکل 1-3 نحوه اجراي آزمون سارجنت49
چکيده
اين تحقيق ، پژوهشي نيمه تجربي است که با هدف بررسي و مقايسه تأثير تمرينات پلايومتريک و قدرتي با وزنه روي فاکتورهاي آمادگي جسماني تيم ملي کبدي مردان ايران انجام شد. آزمودني هاي اين پژوهش شامل سي(30) نفر از کبدي کاران نخبه بزرگسال در گروه سني 26-18 سال كه بطور تصادفي انتخاب و به سه گروه 10نفري شامل دو گروه تجربي و يک گروه کنترل تقسيم شدند. از دو گروه تجربي يک گروه به انجام تمرينات پلايومتريک و گروه ديگر به انجام تمرينات با وزنه به مدت 8 هفته ، هفته اي 3 جلسه پرداختند .
براي تجريه و تحليل آماري از نرم افزار spss انجام شد. براي تعيين تأثير و مقايسه پيش آزمون و پس آزمون در هر دو گروه تجربي آزمون t همبسته استفاده شد. بررسي يافته هاي پژوهش نشان داد که بين ميانگين توان، چابکي و سرعت در هر دو گروه پلايومتريک و قدرتي باوزنه پس از 8 هفته تمرينات در مقايسه با گروه كنترل، اختلاف معني داري وجود داشته و موجب بهبود گرديده است. همچنين نتايج تحقيقات نشان داد كه بين ميانگين توان، چابکي و سرعت در هر دو گروه پلايومتريک و با وزنه به لحاظ اثربخشي تفاوت معني داري وجود ندارد و هردو به يک ميزان موجب بهبود فاکتورها شده اند.
واژه هاي کليدي : تمرينات پلايومتريک ، تمرينات با وزنه ، نخبه، توان، چابکي، سرعت
فصل اول
کليات تحقيق
1-1 مقدمه
امروزه با توجه به کيفيت زندگي و تندرستي که پيشرفت زيادي نسبت به گذشته داشته است تلاش براي ارتقاء تندرستي و پيشگيري از بيماري‌ها نيز از اولويت‌هاي ملي مي باشد. نه تنها جوامع علمي و پزشکي، بلکه عامه مردم به طور روز افزون از اثر عميق شيوه زندگي بر سلامت جسماني و رواني و کيفيت زندگي آگاه شده‌اند. از آنجا که يگانه هدف براي تمام ملل زيستن توام با سلامتي و نشاط است. شايد بهتر باشد اساسي ترين گام از دوران کودکي و نو جواني آغاز شود. بسياري از مردم سلامتي را به عنوان نبود بيماري تعريف مي کنند. اين واقعيتي است که افراد سالم، افراد فاقد بيماري هستند. اما مفهوم سلامتي فراتر از آن است. سلامتي به مفهوم سرزندگي، قدرت و تندرستي جسم و روان است. شايد بهترين تعريف از سلامتي تعريف يوناني آن يعني عقل سالم در بدن سالم است، باشد با اين حال، سلامتي رواني، اجتماعي، محيطي و روحي اجزاء ديگري از سلامتي مي باشند. اهميت فعاليت بدني به عنوان بخش مکمل يک زندگي سالم گسترش يافته، به علاوه شواهد علمي از فوايد سلامت بخش تمرين و ورزش در حال افزايش است. فن آوري مدرن از ميزان شغل‌ها کاسته و اکثر حرفه‌ها به نيروي مغزي بيشتر از توان جسمي تکيه مي کند. کارهاي روزمره نظير چمن زني نيز مکانيزه شده، رانندگي جاي پياده روي را گرفته و کارهايي که نيازمند يک ساعت کار جسماني بود، اينک با فشار چند ثانيه اي يک دکمه با گرفتن يک شماره تلفن انجام مي شود. در نتيجه اين امر، زمان بيشتري براي فعاليت هاي اوقات فراغت باقي مي ماند. اما متأسفانه بسياري از افراد از فعاليت‌هاي بي تحرک مانند تماشاي تلويزيون و… در اوقات فراغت خود استفاده مي کنند. اگرچه بدن انسان براي حرکت و انجام فعاليت‌هاي جسماني سخت طراحي شده است. ولي ورزش هنوز به عنوان بخشي از شيوه معمولي زندگي در نيامده است (پارسا 1377).
کسب دانش و اطلاعات عمومي درباره فعاليت هاي جسماني يکي از مهمترين انگيزه هاي داخلي براي شرکت در فعاليت هاي جسماني است. کساني که با فعاليت‌هاي جسماني آشنا هستند، ارزش آن را بيشتر درک مي کنند. چنين افرادي شرکت در برنامه هاي فعاليت جسماني را در برنامه زندگي خود در تمام عمر در نظر مي گيرند و حتي برخي اين برنامه‌ها را با توجه به اطلاعات خود برنامه ريزي و ارزشيابي مي کنند. به دليل پيشرفت صنعت و زندگي ماشيني، فعاليت جسماني روزمره شديدا کاهش يافته است و به منظور جبران اين زندگي بي تحرک، فعاليت جسماني مربوط به بازي و تفريح و در نتيجه فعاليت‌هاي مرتبط با تندرستي توسعه يافتند. زندگي امروزي مجال استفاده از فعاليت‌هاي جسماني طبيعي که در اعصار گذشته وجود داشت را نمي دهد. براي مثال در ايران باستان در اوايل امپراتوري رم، تمرينات جسماني براي سربازان ضروري و اجباري بود و برنامه‌هاي جسماني در جهت بالا بردن آمادگي نظامي و بنيه دفاعي انجام مي شد. همانطور كه اشاره شد، برنامه و روش تمرين عامل مهمي در بهبود عملکرد‌هاي جسماني و مهارت هاي ورزشي است بطور کلي اجزاي آمادگي جسماني مرتبط با تندرستي شامل قدرت عضلاني، استقامت عضلاني، استقامت قلبي تنفسي، انعطاف پذيري و ترکيب بدن و اجزاي آمادگي جسماني مربوط به اجزاي مهارت شامل زمان عکس العمل، سرعت، تعادل، چابکي، هماهنگي و توان مي باشد. در بين روش هاي مختلف تمريني پلايومتريک يک شيوه تمريني است که بسياري از ورزشکاران براي افزايش قدرت و يا توان انفجاري از آن استفاده مي کنند(شايگان1392).
بديهي است پيشرفت و بهبود رکوردها، تکنيک و تاکتيک هاي ورزشي و روند صعودي پيشرفت ابعاد مختلف رشته هاي ورزشي، نشانه گسترش و توسعه زيربناي علمي و جامعه علمي و روشهاي مربيگري بوده است .از اين رو،نيل حرکت به سوي رشته هاي قهرماني و حرفه اي شدن بيشتر شده است و هر کسي به هر دليل و هدفي ممکن است در يک فعاليت ورزشي و برنامه تمريني شرکت کند. اما با توجه به اين مسله که استعداد ورزشي يکي از مهم ترين عوامل دستيابي به سطح بالاي عملکرد ورزشي است، شکوفايي استعدادورزشکاران توسط مربيان باتاکيدبراصول علمي ورزشي اهميت بسزائي دارد. از اين رو ضمن شناخت اين استعدادها بايد به شيوه اي صحيح آن را رشد و توسعه داد. معمولا متخصصين ورزش معتقدند که براي دستيابي به سطح بالاي عملکرد ورزشي بايد ضمن شناخت ورزشي، با روش هاي مختلف تمرين به توسعه سطح عملکرد و آمادگي افراد پرداخته شود. به بيان ديگر، يافته هاي علمي در اين زمينه در تنظيم و اجراي برنامه هاي تمريني قهرمانان ورزشي نقش مهمي را بر عهده داشته است. تمرينات ورزشي اصولا موجب افزايش توانايي حرکتي انسان مي شود. اين تمرينات گستره زيادي پيدا کرده است و هدف از اين تمرينات به طور خلاصه دستيابي به قهرماني، و برتر بودن در مسابقات و رشته هاي ورزشي مي باشد. از جمله اين شيوه هاي تمريني که ديري از آن نمي گذرد استفاده از تمرينات پلايومتريک مي باشد.
1 – 2 بيان مسله
امروزه پيشرفت وبهبود در رکوردها ، مهارتها ، تکنيکها و تاکتيک هاي ورزشي در يک صد سال اخير نشانه ي گسترش و بسط زيربناي علمي و دانش محققين و مربيان ورزش بوده است . يافته هاي علمي در اين زمينه در تنظيم واجراي برنامه هاي تمريني قهرمانان ورزش نقش مهمي را بر عهده داشته اند . صرف نظر از عوامل وراثتي که سهم تعيين کننده اي در عملکرد ورزشي دارند ، عامل مهم ديگري که در اين پيشرفت بسيار مؤثر است برنامه و روش تمرينات است. (کرباسي 1378)
روشهاي تمريني متفاوتي براي توسعه عوامل درگير در آمادگي جسماني ورزشكاران در رشته هاي مختلف ورزشي بكار گرفته شده است . سالهاست كه تمرينات با وزنه ، با روشهاي متنوعي كه توسط محققين و متخصصين علوم تربيت بدني و ورزش ارائه شده است مورد توجه مربيان و ورزشكاران علاقه مند قرار گرفته است . در سالهاي اخير و با پيشرفت علوم ورزشي و تربيت بدني ، روشهاي نويني ارائه گرديده كه با وجود هزينه هاي كمتر و صرف وقت كم و زيانهاي احتمالي كمتر ، نتايج بسيار خوبي بر مجموعه توانائيهاي ورزشكاران داشته است . از ميان اين روشها ، تمرينات پلايومتريك ، كه ترجيحاً بدون وزنه و با استفاده از پرشهاي حساب شده از ارتفاع كم انجام مي شود و تنها از وزن بدن كه در هنگام پرش ، اضافه بار لازم را براي افزايش فشار مناسب ايجاد ميكند ، كمك ميگيرد ، مورد توجه قرار گرفته است . هر يك از روشها با توجه به نياز به وسايل مربوطه و تاثيرات مفيد و احياناً آزمايشهايي كه براي ورزشكاران داشته كاربردهاي متفاوتي در توسعه توانائيهاي ورزشكاران رشته هاي مختلف داشته است. (کرباسي 1378)
براي تعيين دقيق دامنه تاثيرات اين نوع تمرينات بر فاكتورهاي مختلف آمادگيهاي جسماني ورزشكاران و بكارگيري حساب شده آنها ، اطلاعات كمي در دست ميباشد . اين نوع تمرينات بيشتر براي ورزشكاران رشته هاي پرشي و سرعتي بكار گرفته شده است و با توجه به مهارتها و توانائيهاي سرعتي و كوتاه مدت مي باشد . چنانچه علماي تربيت بدني ، اين تمرينات را پلي مي دانند كه شكاف بين قدرت و توان را مي پوشاند و قابليت انفجاري انتقال وزن از يك پا به پاي ديگر را كه براي سرعت لازم است بهبود مي بخشد و بيشتر در توسعه مهارتهايي مانند : ضربات فورهند و بك هند تنيس و يا انواع پرتابها و پرشها و شوت زدن ها بكار گرفته مي شود . اما با توجه به يافته هاي تحقيقات اخير و همچنين بررسيهاي دقيقتر و وسيعتر مي توان ضمن كاهش زيانهاي احتمالي آن ، بر ميزان فوايد و تاثيرات اين نوع تمرينات افزوده و چگونگي اجراي بهتر آنان را مشخص نمود.سرعت و توان انفجاري در بسياري از ورزش ها مانند دووميداني ، ژيمناستيک و برخي از ورزش هاي گروهي نقش تعيين کننده دارد . يکي از روش هاي جديد و مؤثر براي افزايش اين متغيرها همانطور که گفته شد تمرين هاي پلايومتريک است . علاوه بر آن محققين معتقدند فقط نه تنها قدرت وسيله اي براي تسهيل اجرا است، بلکه به عنوان عامل مؤثر در کاهش آسيب هاي جسماني در انجام فعاليت هاي ورزشي نيز به شمار مي آيد . مطالعات فراواني نشان داده است که با اجراي تمرينات پلايومتريک و تمرينات با وزنه مي توان برخي از فاکتورهاي مربوط به آمادگي جسماني بخصوص توان انفجاري پا را تا حد قابل توجهي افزايش داد(دربهاني 1392)
لاندر و همکارانش در سال 1989 تأثير تمرين هاي با وزنه را روي متغيرهاي قدرت و توان مورد بررسي قرار دادند . آنها 49 آزمودني مبتدي را به مدت 8 هفته تمرين دادند . نتايج نشان داد که اختلاف معني داري بين پيش آزمون و پس آزمون پرش عمودي و قدرت ايزومتريکي مشاهده شد . پرش عمودي به ميزان زيادي افزايش يافت . نتايج تحقيق گوياي آن است که برنامه هاي تمريني کوتاه مدت با وزنه به طور معني داري توان و قدرت را افزايش مي دهد. بوير ، تايو و باراز ( 1990 ) پژوهشي را در زمينه تأثير انواع تمرين بر بهبود توان پايين تنه انجام دادند . هدف اين تحقيق مطالعه تأثير ده هفته برنامه تمريني مقاومتي و پلايومتريک بر توان پايين تنه بود . نتايج اختلاف معني داري را بين گروه هاي تجربي نشان داد . هر چند در گروه تجربي افزايش ميزان توان اختلاف معني داري را نشان داد . با اين وجود محقق در نتيجه گيري از تحقيق خود خاطر نشان کرد ، که افزايش مشابه در توان پايين تنه ممکن است در اثر انواع برنامه تمريني مقاومتي و پلايومتريک صورت گيرد.
محققين پژوهش خود را به منظور آگاهي عميق تر،براي سازگاري نسبت به تمرينات با وزنه و پلايومتريک انجام دادند.آزمودني ها به سه دسته اول تمرينات پلايومتريک ، گروه دوم تمرينات با وزنه را انجام دادند و گروه سوم به عنوان گروه کنترل تقسيم شدند . گروه هاي تجربي به مدت هشت هفته تمرينات پلايومتريک و نيز تمرين با وزنه را انجام دادند. آزمون ها که شامل يک سري تست هاي کانسنتريک و اکسنتريک بود ، مورد استفاده قرار گرفت اين آزمون ها شامل پرش عمودي و حداکثر اسکات بود. (وارن 1993)
اين محققين اظهار داشتند،که تمرينات پلايومتريک نيز مانند ساير روش هاي تمريني موجب سازگاري هاي مختلف از جمله تسهيل در کار عضلاني مي شود.همچنين اين تمرينات بطور معني داري سرعت نيروي توليدي اکسنتريکي پاها را افزايش مي دهد و تمرين با وزنه نيروي عملکرد کانسنتريک راافزايش مي دهد.
غلامرضا پارسا در سال1377،پژوهشي تحت عنوان بررسي و مقايسه تأثير دو روش تمريني پلايومتريک و تمرين با وزنه روي پرش عمودي ورزشکاران رشته واليبال انجام داد.در اين تحقيق 45 نفر بازيکن واليبال در سه گروه 15 نفري قرار گرفتند که دو گروه به عنوان گروه تجربي و يک گروه به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند.گروه اول علاوه بر تمرينات واليبال،تمرينات پلايومتريک که شامل تمرينات پرش درجا ، پرش از روي مانع و پرش عمقي بود، را انجام مي دادند.گروه دوم علاوه بر تمرينات واليبال ، تمرينات با وزنه که شامل اسکات نيمه ، ليفت مرده و بلند شدن روي پنجه پا بود را انجام مي دادند.گروه سوم که گروه کنترل بودند 2 جلسه در هفته تمرين معمولي واليبال را انجام مي دادند . نتيجه تحقيق بعد از هشت هفته تمرين نشان داد که هر دو روش تمريني پلايومتريک و تمرينات با وزنه موجب افزايش پرش عمودي ورزشکاران مي شود و تفاوت معني داري بين دو گروه تجربي ديده نشده است.
با داشتن اطلاعاتي از توانائي هاي فيزيولوژيکي و مکانيزم هاي عصبي – عضلاني مي توان برنامه هاي بهتري براي ورزشکاران به ويژه قهرمانان طراحي نمود و راه کارهاي لازم را به مربيان ارائه داد تا با کاربرد صحيح آنها به نتيجه مطلوب نائل شوند .با برنامه ريزي هاي دقيق و علمي مي توان وقت و هزينه اي که جهت پرورش و آماده سازي هر ورزشکار صرف مي شود را کاهش دهد در همين راستا در اين تحقيق در پي پاسخ به اين سوال هستيم که هشت هفته تمرينات پلايومتريک در مقايسه با هشت هفته تمرينات قدرتي با وزنه چه تاثيري بر روي فاکتورهاي آمادگي جسماني تيم ملي مردان کبدي ايران دارد و يا کدام يک از اين تمرينات مي تواند بيشترين اثر بخشي را بعد از هشت هفته تمرين روي اين فاکتورها داشته باشد؟
1-3ضرورت انجام تحقيق
در دنياي امروزي که علوم مربوط به انسان و ابعاد وجودي او روز به روز در حال پيشرفت وترقي است. دست اندرکاران امر تربيت بدني و ورزش نيز از يافته هاي علوم تربيت بدني بويژه براي تقويت ورزش قهرماني سود برده و هرروز روشهاي نوين تمريني را براي ورزشکاران بکار مي بندند. از آنجايي که بکارگيري اين روشها و شيوه هاي تمريني نيازمند اطلاع و آگاهي از تاثير نوع فعاليت ورزشي بر فيزيک و عملکرد بدن و توان فيزيولوژيکي ومکانيسم هاي عصبي-عضلاني در رشته هاي ورزشي مربوط مي باشد، لذا ضروريست که مطالعاتي از يک برنامه علمي تمريني باتکيه بر ويژگيهاي بدني و فيزيولوژيکي ورزشکار و نوع عملکردآن در ورزش انجام گيرد. (کرباسي1378)
ورزشکاران تمامي تيمهاي ورزشي،اعم از رشته هاي انفرادي يا گروهي،به دوره هاي خاص آمادگي جسماني و هر رشته ورزشي به نسبتهاي متفاوتي از قدرت، استقامت عمومي، توان ،چابكي، سرعت و ديگر فاكتورهاي جسماني نياز دارد.خصوصاً در ايام نزديك به مسابقات اين ارزشها فراتر رفته و ارائه برنامه هايي كه در كوتاه مدت و با حداقل هزينه و بدون زيان، بتواند ورزشكاران را ضمن حفظ آمادگي به فرم ايده آل نزديكترکند بسياراهميت دارد. (صالح زاده1377)
روش تمريني پلايومتريك به خاطر نوپائي آن خصوصاً در كشور، نياز به بررسي هاي دقيق تر و ارزشيابي كاربردهاي آن و تعيين حدود تاثيرات آن بر روي فاكتورهاي متفاوت آمادگيهاي جسماني دارد . تحقيقاتي كه در كشور در اين رابطه انجام گرديده بسيار ناچيز است و تنها فاكتورهاي محدودي را ارزشيابي نموده است. در نتيجه با توجه به خلاء هاي موجود،در اين تحقيق سعي شده تا در سطح گسترده تر و با استفاده از يافته هاي قبلي ،خصوصاً در تحقيقاتي كه طي دهه اخير در خارج از كشور به دست آمده است ، بررسي هاي دقيق انجام گيرد . اميد است بدينوسيله راهكارهايي مفيد و باصرفه در اختيار مربيان ورزش و خصوصاً معلمين محترم آموزشگاهها و ورزشكاران علاقه مند قرار گيرد.
باتوجه به پيشرفت ورزش کبدي درسالهاي اخير در کشورمان و کسب عناوين متعدد قهرماني در مسابقات بين المللي همچنين نهادينه شدن اين رشته ورزشي در مدارس وقرار گرفتن در مسير پيشرفت مي بايست علمي تر و دقيق تر به متدهاي تمريني اين رشته ورزشي پرداخت از اين رو انجام تحقيقات متعدد جهت دستيابي به نتايج مفيد و موثر در زمينه طراحي تمرينات مناسبي که باعث پيشرفت مهارتهاي ورزشي درکوتاه ترين زمان ممکن مي شود جهت ارايه به مربيان و ورزشکاران امري مهم و ضروريست که مارا مجاب به انجام اين تحقيق مي نمايد و اهميت اين موضوع را روشن مي سازد. (کرباسي1378).
1-4اهداف تحقيق
1-4-1 هدف کلي تحقيق
‏ بررسي مقايسه تاثير هشت هفته تمرينات پلايومتريک و قدرتي با وزنه بر روي فاکتورهاي آمادگي جسماني تيم ملي مردان کبدي ايران
1-4-2 اهداف اختصاصي
1- بررسي تاثير هشت هفته تمرينات پلايومتريک و قدرتي با وزنه برروي توان انفجاري کبدي کاران مرد تيم ملي ايران.
2- بررسي تاثير هشت هفته تمرينات پلايومتريک و قدرتي با وزنه بر روي چابکي کبدي کاران مرد تيم ملي ايران.
3- بررسي تاثير هشت هفته تمرينات پلايومتريک و قدرتي با وزنه بر روي سرعت کبدي کاران مرد تيم ملي ايران.
1-5 فرضيه هاي تحقيق
1- بين تاثير هشت هفته تمرين پلايومتريک و قدرتي با وزنه برروي توان انفجاري مردان تيم ملي کبدي ايران تفاوت معني داري وجود ندارد.
2- بين تاثير هشت هفته تمرين پلايومتريک و قدرتي با وزنه برروي چابکي مردان تيم ملي کبدي ايران تفاوت معني داري وجود ندارد.
3- بين تاثير هشت هفته تمرين پلايومتريک و قدرتي با وزنه برروي سرعت مردان تيم ملي کبدي ايران تفاوت معني داري وجود ندارد.
محدوديتهاي تحقيق
كنترل شرايط روحي و خانوادگي شركت‌كنندگان در اين پژوهش براي پژوهشگر ميسر نيست.
كنترل ويژگي هاي وراثتي و استعدادهاي ذاتي شركت‌كنندگان امكان پذير نيست.
كنترل موقعيت اقتصادي و اجتماعي شركت‌كنندگان و همچنين سطح فرهنگ خانواده كه مي تواند فرد را به ورود در فعاليت‌هاي موثر بر توان، تعادل و سرعت هدايت و يا منع كند، خارج از كنترل پژوهشگر است.
1-6 تعريف واژه ها و اصطلاحات کاربردي
تمرينات پلايومتريک : به آن دسته ار تمريناتي گفته مي شود که از طريق انقباضات پرقدرت عضلاني در پاسخ به يک بار کاري يا کشش پويا و سريع عضلات درگير انجام مي شود . يا بعبارتي ديگر تمريناتي است که عضلات را قادر مي سازد در کوتاهترين زمان ممکن حداکثر قدرت را اعمال کند.(پارسا 1377)
تمرينات قدرتي با وزنه: يكي از روشهاي موثر افزايش قدرت ، تمرينات با وزنه ميباشد كه با توجه به نوع انقباض عضله به سه روش انجام مي گردد. و براي تمرين از وزنه هاي معمولي و يا دستگاههاي چند كاره استفاده مي شود كه در اين تحقيق از دستگاه هاي بدنسازي استفاده شده است.
تعريف مفهومي توان: کار انجام شده در واحد زمان را توان گويند. (دربهاني 1392)
تعريف عملياتي توان: توان آزمودني‌ها در اين تحقيق در اندام تحتاني بوسيله پرش عمودي (تست سارجنت) و فرمول لوئيس مورد ارزيابي قرار مي گيرد.
تعريف مفهومي سرعت: در علم مکانيک يک کميت برداري است که اشاره به تغيير موقعيت جسم دارد. به نسبت جابه جايي به زمان طي شدن جابه جايي سرعت گويند. (صادقي 1385)
تعريف عملياتي سرعت: ميانگين تنديv يک جسم که در حال پيمودن مسافتي D در مدت زمان T مي باشد.
تعريف مفهومي چابکي: قابليت تغيير مسير حرکت، تغيير وضعيت بدن و يا هر دوي آنها و داشتن عکس العملهاي مناسب که در حداقل زمان و با مهارت، دقت، تعادل و سرعت انجام مي شود را چابکي گويند. (شايگان 1392)
تعريف عملياتي چابکي: چابکي آزمودني‌ها در اين پژوهش بوسيله آزمون 9*4 متر يعني دويدن 4 بار پياپي در مسافت 9 متر مورد ارزيابي قرار مي گيرد.

فصل دوم
ادبيات پيشينه تحقيق
2-1مقدمه و مباني نظري تحقيق
فصل دوم در دو بخش مباني نظري و پيشينه تحقيق ارائه خواهد شد. با توجه به موضوع تحقيق در بخش مباني نظري مطالبي در مورد تمرينات پليومتريک، عملکرد و تمرينات قدرتي با وزنه و فاکتورهاي آمادگي جسماني بيان خواهد شد. در بخش دوم نيز تحقيقات انجام شده در حيطه موضوع تحقيق ارائه خواهد شد. ضروري است اشاره شود در اين پژوهش سعي شده تا نزديک ترين تحقيقات در اين زمينه گزارش شود.
2-2 تمرينات پلايومتريك
کلمه پليومتريک از واژه يوناني پليتين1و متريک2تشکيل شده است که پليتين به معناي افزايش دادن و متريک به معناي اندازه گيري مي باشد و کل واژه به معناي افزايش قابل اندازه گيري مي باشد. همچنين گفته مي شود از لغت پلايو 3 به معناي بيشتر نيز استفاده مي شود.(پيراني 1372).
تمرينات پلايومتريک خصوصا در بين ورزشکاران از جمله تمرينات پر طرفدار محسوب مي‌شوند. تعاريف گوناگون با محتواي يکساني براي تمرينات پلايومتريک ارائه شده است.پلايومتريک پلي است که قدرت و سرعت را به هم پيوند مي دهد و توان انفجاري4 عضلات را بالا مي برد. پلايومتريک تمريني است که عضله را قادر مي سازد تا در کوتاه‌ترين زمان ممکن به حداکثر قدرت خود برسد .تمرين پلايومتريک تمريني است که در آن ورزشکار نيروي جاذبه را به صورت انرژي در عضلات ذخيره مي کند بلافاصله بعد از ذخيره سازي انرژي کار واکنش مثبت و با استفاده از ويژگي الاستيک عضله به منظور ايجاد انرژي جنبشي صورت مي گيرد (دونالد چو 2004).
بنابراين هدف از تمرينات پلايومتريک همانگونه که از تعاريف بر مي آيد افزايش ميزان تحريک پذيري سيستم عصبي به منظور بالا بردن قابليت واکنش سيستم عصبي- عضلاني مي باشد. تمرينات پلايومتريک عموما در بين ورزشکاران براي افزايش توان و قدرت عضلات به کار مي رود. پلايومتريک شامل يک کشش که عضله را به يک انقباض برون گرا وا مي دارد و بلافاصله بعد از آن يک انقباض درون گرا در عضله مي باشد. انرژي ذخيره شده که به واسطه انقباض اسنتريک در عضله و بافت هاي نرم به وجود آمده در افزايش انقباض کانسنتريک موثر است(پيراني 1372).
2-3تاريخچه پلايومتريک
در يونان باستان مربيان و ورزشکاران به دنبال متد و تکنيک‌هايي براي افزايش قدرت و سرعت بودند و شايد بتوان تمرينات پلايومتريک را به آنها نسبت داد. تاريخچه معاصر تمرينات پلايومتريک مختصر است. شناخت اين نوع تمرينات به عنوان تکنيکي مفيد در افزايش توان به موفقيت هايي که ورزشکاران روسيه در دو و ميداني در دهه 1960 بدست آوردند بر مي گردد. در حقيقت اين تمرينات يک روش تمريني ويژه و نوين انحصاري در روسيه نبود. آنچه نو و جديد بود واژه پلايومتريک بود که اولين بار در اواخر دهه 1960 در ادبيات مربيگري ظاهر شد. بنيانگذار تمرينات پلايومتريک مربي معروف روسي يوري ورخوشانسکي مي باشد وي پرش عمقي را تجربه کرد و تکنيک شوک را به عنوان تکنيک اساسي براي افزايش توان انفجاري معرفي کرد. فرضيه ورخوشانسکي در مورد پلايومتريک اين است که تمرينات پلايومتريک به توسعه کل سيستم عصبي عضلاني نه فقط بافت هاي عضلاني براي اجراي حرکات انفجاري منجر مي شود. بيش از آن به عنوان تمرينات پرشي نامگذاري شده بود و اين نام بدون توجه به نتايج و اصول کاربرد آن سال هاي متمادي در سراسر دنيا مورد استفاده قرار گرفته بود در دهه 1960 موفقيت پرنده هاي سه گام و ارتفاع روسيه باعث شد علاقه مندي به اين نوع از تمرينات بيشتر شود. بسياري از قهرمانان المپيك پيشرفت‌هاي خود را مديون انجام اين روش تمريني مي دانند كه از ميان آنها برزوف5 روسي برنده مدال طلاي دو 100 متر المپيك 1972، ژوزف اشميت6 برنده دو مدال طلاي المپيك 1960 و 1964 در پرش سه گام، يا نيس لوسيس برنده مدال طلاي پرتاب نيزه المپيك 1968 و ديگران را مي توان نام برد (پارسا1377).
کاربرد هر يك از روشهاي تمريني با توجه به نياز به وسايل مربوطه و تاثيرات مفيد و احياناً نتايجي که بر روي توسعه توانيهاي ورزشکاران دارد متفاوت است ليكن در سال‌هاي اخير و با پيشرفت علوم ورزشي و تربيت بدني، روش‌هاي نويني ارائه گرديده كه با وجود هزينه‌هاي كمتر و صرف وقت كم و زيانهاي احتمالي كمتر، نتايج بسيار خوبي بر مجموعه توانائي‌هاي ورزشكاران داشته است. از ميان اين روش‌ها، تمرينات پلايومتريك، كه ترجيحاً بدون وزنه و با استفاده از پرشهاي حساب شده از ارتفاع كم انجام مي شود و تنها از وزن بدن كه در هنگام پرش، اضافه بار لازم را براي افزايش فشار مناسب ايجاد ميكند، كمك مي گيرند مورد توجه قرار گرفته است (پيراني 1372). ليكن براي تعيين دقيق دامنه تاثيرات اين نوع تمرينات بر فاكتورهاي مختلف بيومکانيکي افراد داراي هايپرموبيليتي و بكارگيري حساب شده آنها، اطلاعات كمي در دست مي باشد. اين نوع تمرينات بيشتر براي ورزشكاران رشته‌هاي پرشي و سرعتي بكار گرفته شده است و با توجه به مهارت‌ها و توانايي‌ها سرعتي و كوتاه مدت مي باشد. چنانچه علماي تربيت بدني، اين تمرينات را پلي مي دانند كه شكاف بين قدرت و توان را مي پوشاند و قابليت انفجاري انتقال وزن از يك پا به پاي ديگر را كه براي سرعت لازم است بهبود مي بخشد بدن انسان دائم تحت تاثير نيروهاي خارجي و انقباضات عضلاني است اين انقباضات به سه صورت درونگرا يا برون گرا و يا ايزومتريک مورد استفاده قرار مي گيرد در انقباض برون گرا هر نيروي خارجي که به عضله وارد مي شود از نيروي توليدي عضله بيشتر است و باعث افزايش طول عضله مي شود که اصطلاحا به عنوان کار منفي معرفي مي گردد.(پيراني 1372).
2-4 بيو مکانيک پلايومتريک
خصوصيات مکانيکي عضله داراي دو جزء مي باشد 1- بخش انقباضي 7 2- بخش الاستيک 8
اين مدل توسط مک ماهون9 و همکارانش (1984) شورتن10 (1987) و والتر11 (1992) مطرح شده است.

شکل 1-2 اجزاي انقباضي عضلات
اجزاي مختلف عضلاني در ارتباط با انقباضات در تمرينات پلايومتريک (مطابق شکل 1-2):
اجزاء انقباضي يا CE: جزء فعال عضله بوده است و کانون انقباضي آن مي باشد. جزء انقباضي در ميوفيبريل‌ها در محل تشکيل پل عرضي فيلامنت‌هاي اکتين و ميوزين قرار دارد و عامل ايجاد انقباض در عضله مي باشد.
اجزاي الاستيک: SEC و PEC که جزء پسيو بوده و در جذب و انتقال انرژي نقش دارند. اجزائ الاستيک نقش مهمي را در ثبات و پايداري به هنگام طويل شدن عضله به عهده دارد.
PEC در سارکومر ها و بافت هاي همبند عضله که شامل پري ميوزيوم، اندوميوزيم و اپي ميوزيم است يافت مي شود. به هنگام افزايش طول در عضله، PEC با ايجاد يک نيروي مخالف مانع از دور شدن ساختارهاي انقباضي از يکديگر (در اثر نيرو هاي خارجي) مي شوند. وقتي که اجزاي انقباضي فعال هستند تاثير PEC قابل اقماض مي باشد.
SEC در ساختارهاي تاندوني و پل‌هاي عرضي فيبرهاي عضلاني واقع است از آنجا که اين جزء با اجزاي انقباضي به صورت سري قرار داده شده است به صورت يک فنر عمل مي کند.
2-6 فازهاي تمرينات در روش پلايومتريک
1) فاز اکسنتريک: فاز مغلوب 12، فاز منفي13، فاز جذب 14 مرحله اي است که در آن عضلات تحت تاثير لود اکسنتريک يا استرچينگ قرار مي‌گيرند.
2) فاز استهلاک 15: زمان مکث16، زمان اتصال 17 زمان بين فاز اكسنتريك و كانسنتريك فاز دوم با پريدن استهلاک، فاصله زماني بين انقباض اکسنتريک و کوتاه شدن کانسنتريک عضله است يا به عبارت ديگر، يک تاخير الکترومکانيکال بين انقباض کانسنتريک و اکسنتريک مي باشد.
3) فاز کانسنتريک:فاز غالب18، فاز مثبت19، فاز پاسخ20، فاز انقباضي رفلکسي عضلات است که در آن عضلات بيشترين نيرو را در کمترين زمان توليد مي‌کند.
ويكر21 و همکارانش دريافتند که بيشترين تنش توليد شده در روند ssc، در فاز اول درست قبل از انقباض کانسنتريک رخ مي دهد. اين چرخه وقتي بيشترين تاثير را دارد که فاز استهلاک حداقل باشد (والدن و همکاران 2008).
بعد از تاخير نزديک به يک ثانيه، 55 درصد انرژي ذخيره شده از بين مي رود و بعد از چهار ثانيه تاخير، تقريبا تمامي انرژي ذخيره شده از بين مي رود گفته مي شود اگر فاصله بين انقباض اکسنتريک و کانسنتريک در حدود 0-0.9 ثانيه باشد انرژي ذخيره شده مي تواند بازيافت شده و مورد استفاده قرار گيرد در غير اين صورت به صورت گرما از بين مي رود (حسن نژاد 1378). همان طوري که قبلا نيز اشاره شد اساس تمرينات پلايومتريک را ssc تشکيل مي دهد و ssc نيز از طريق رفلکس‌هاي پروپريوسپتيو عضلاني و خصوصيات الاستيک فيبر‌هاي عضلاني، ايجاد پاسخ انفجاري – واکنشي مي نمايد. ميزان تاثير اين دو کاملا مشخص نشده است. اما بوسكو22 و همکارانش (1982) سهم بازيافت الاستيکي را 72 درصد و سهم استرچ را 28 درصد ذکر کرده اند. فوكوشي23 و همکارانش (1983) گزارش کردند که در پرش هاي متوالي اجزاي الاستيک بالغ بر يک دوم تا دوسوم کل کار مثبت را توليد مي کنند.
2-7اصول فيزيولوژيک تمرينات پلايومتريک
در ابتدا تمرينات پلايومتريک را با نام‌هايي ديگري چون تمرينات پرشي و ساير نام‌ها مي‌شناختند. بعد‌ها متخصصان واژه چرخه کشش- کوتاه شدن را براي عملکردهاي عضلاني که در اين تمرينات رخ مي دهد به کار بردند.


پاسخ دهید